ตอนที่ 205: สิ่งที่ยังไม่ต้องมีชื่อ
เช้าวันนั้น กระดาษสองแผ่นยังลอยอยู่ใกล้ระดับกัน
แผ่นหนึ่งมีขอบงอเล็กน้อย
อีกแผ่นเรียบกว่า
ช่องว่างระหว่างกันยังคงอยู่
ลมผ่านช่องว่างนั้นอย่างเบามาก
ไม่ผลักให้แผ่นใดแตะกัน
ไม่พาแผ่นใดกลับไปยังที่เดิม
หน้าต่างบานสูงเปิดอยู่เพียงรอยแคบ
ฝนหยุดไปแล้ว
แต่หยดน้ำบางหยดยังเกาะอยู่บนกระจก
สะท้อนท้องฟ้าสีฟ้าเงินที่เริ่มอ่อนลงตามเวลา
อีรินนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง
หนังสือสีเทายังปิดอยู่บนตัก
มือทั้งสองวางเหนือปกหนังสืออย่างสบาย
เขาไม่ได้กดมันไว้
ไม่ได้เตรียมจะเปิดมัน
บนโต๊ะเล็ก แก้วน้ำสองใบยังอยู่ห่างกัน
กาน้ำอยู่ด้านข้าง
ขนนกผลึกสีน้ำเงินแซมทองวางอยู่บนกระดาษเปล่า
รอยซ่อมเล็ก ๆ บนก้านขนนกสะท้อนแสงอำพันจาง ๆ
เด็กในผลึกนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
มือเงาถ่านพักบนเข่าข้างหนึ่ง
มือแสงทองพักอยู่อีกข้าง
วันนี้ แสงสีทองไม่ได้สั่น
มันเพียงอยู่ในระดับที่เงียบกว่าเดิม
“เมื่อคืน เด็กคนนั้นพูดว่า ‘ดี’ อีกครั้ง” เด็กในผลึกกล่าว
“ใช่” อีรินตอบ
“แต่ครั้งนี้ เขาพูดหลังจากบอกว่าไม่แน่ใจ”
“ใช่”
เด็กในผลึกมองกระดาษเปล่าสองแผ่น
“แล้วคำว่า ‘ดี’ สองครั้งนั้น เป็นคำเดียวกันไหม?”
อีรินมองแสงบนพื้น
“ข้าไม่รู้”
“แต่ทั้งสองครั้ง เขาใช้คำเดียวกัน”
“ใช่”
“แล้วทำไมเจ้าไม่เรียกมันว่าเป็นสิ่งเดียวกัน?”
อีรินเงียบไปครู่หนึ่ง
“เพราะคำเดียวกัน อาจอยู่คนละวัน” เขาตอบ
“และคนที่พูดอาจกำลังหมายถึงสิ่งที่ต่างออกไป”
“หรืออาจยังไม่รู้ว่าหมายถึงอะไร”
เด็กในผลึกก้มมองมือของตนเอง
“ถ้าเราเรียกมันว่าเป็นสิ่งเดียวกันเร็วเกินไป” เขาพูด
“เราอาจทำให้มันต้องเหมือนเดิม”
“ใช่”
“แล้วถ้าเรารีบตั้งชื่อให้มัน?”
“บางครั้ง ชื่อช่วยให้เราพูดถึงสิ่งหนึ่งได้” อีรินตอบ
“แต่บางครั้ง ชื่อก็ทำให้เราคิดว่าเรารู้สิ่งนั้นหมดแล้ว”
เด็กในผลึกพยักหน้าช้า ๆ
“งั้นบางอย่างยังไม่มีชื่อได้”
“ได้”
ในหน้ากระดาษภาพฝน ทางเดินหินยังชื้นเย็น
ประตูไม้ซีดที่ปลายทางเดินยังปิด
เก้าอี้ไม้เล็กยังหันเข้าหากำแพงที่มีคราบฝน
พื้นที่แห้งเล็ก ๆ ข้างเก้าอี้ยังว่าง
ร่มที่วาดไม่เสร็จยังพิงอยู่กับผนัง
เด็กใต้ฝนนั่งอยู่บนพื้นหลังเก้าอี้
ใบหน้าของเขายังยกขึ้นเพียงเล็กน้อย
ดวงตายังไม่ชัดเจนใต้ผมเปียก
มือข้างหนึ่งวางอยู่บนเข่า
นิ้วโป้งยังห่างจากนิ้วชี้เล็กน้อย
มืออีกข้างอยู่ใต้ชายผ้าคลุม
ปลายนิ้วสี่ยังมองเห็น
ข้อนิ้วก้อยยังซ่อนอยู่
เส้นด้ายสีอ่อนทอดอยู่ใกล้รองเท้า
มีช่องว่างระหว่างกันเหมือนเดิม
น้ำบาง ๆ ไหลผ่านรอยแตก
เลี้ยวหลบก้อนกรวดสีเทา
ผ่านใต้ด้าย
แล้วค่อย ๆ แตะขอบใบไม้แห้ง
วันนี้ ขอบใบไม้ด้านหนึ่งเข้มขึ้นอีกเล็กน้อย
แต่มันยังไม่จม
ยังไม่ลอย
ยังไม่ถูกพาไป
เด็กผมขาวมองใบไม้นั้น
“มันเปียกขึ้นอีกแล้ว” เขาพูด
“ใช่” เด็กหญิงผู้จดจำตอบ
“แล้วตอนนี้มันเรียกว่าใบไม้เปียกไหม?”
นางมองอยู่ครู่หนึ่ง
“ข้ารู้ว่าขอบมันเปียกขึ้น” นางตอบ
“แต่ข้าไม่รู้ว่าเราจำเป็นต้องเรียกมันว่าอะไร”
เด็กผมขาวมองใบไม้ต่อ
“ถ้าเราไม่เรียกชื่อมัน เราจะยังเห็นมันอยู่ไหม?”
ผู้เฝ้าคำถามตอบแทนอย่างเบา ๆ
“ยังเห็น”
“แล้วเรายังพูดถึงมันได้ไหม?”
“ได้”
“โดยพูดว่า ขอบใบไม้เปียกขึ้น?”
“ได้”
เด็กผมขาวพยักหน้า
เขาไม่ได้พยายามหาคำที่สั้นกว่า
ไม่ได้พยายามทำให้เรื่องนั้นกลายเป็นชื่อเดียว
ช่วงสาย เสียงจากหลังประตูดังขึ้น
“อีริน”
“ข้าอยู่นี่”
“เมื่อคืน ข้าพูดว่า ‘ดี’”
“ใช่”
“แต่ข้าไม่รู้ว่าทำไมถึงพูด”
อีรินวางมือทั้งสองบนหนังสือปิดสนิท
“ได้”
“เจ้าไม่อยากรู้หรือ?”
“ข้าอยากรู้ได้” อีรินตอบ
“แต่ความอยากรู้ของข้าไม่จำเป็นต้องกลายเป็นงานของเจ้า”
ด้านในเงียบลง
“ถ้าไม่มีเหตุผล” เด็กคนนั้นถาม
“คำที่ข้าพูดจะยังอยู่ได้ไหม?”
“ได้”
“แม้มันไม่ได้บอกอะไรแน่ชัด?”
“ได้”
“แล้วเจ้าจะจำมันว่าอะไร?”
อีรินนิ่งไปเล็กน้อย
“ข้าจะจำว่า เมื่อคืน เจ้าได้พูดว่า ‘ดี’” เขาตอบ
“และเจ้ายังไม่รู้ว่าทำไม”
“ข้าจะไม่เติมชื่อให้ความรู้สึกนั้นแทนเจ้า”
“แม้เจ้าจะคิดว่ามันน่าจะเป็นอะไร?”
“แม้ข้าจะคิด”
“แล้วถ้าวันหนึ่ง ข้าอยากเรียกมันเอง?”
“เจ้าก็เรียกได้”
“แล้วถ้าภายหลัง ข้าไม่อยากเรียกแบบนั้นแล้ว?”
“เราก็ไม่ต้องใช้ชื่อนั้นต่อ”
จากด้านใน มีเสียงลมหายใจออกช้า ๆ
“ชื่อเปลี่ยนได้ด้วยหรือ?”
“ได้”
“แม้สิ่งนั้นเคยมีชื่อแล้ว?”
“ได้”
เด็กในผลึกเงียบฟังอยู่
มือแสงทองของเขาเคลื่อนไปใกล้ขอบเข่านิดหนึ่ง
แต่ยังไม่เข้าใกล้มือเงาถ่าน
“เมื่อก่อน ข้าเคยคิดว่า ถ้าเรียกบางอย่างถูกชื่อ” เขาพูด
“มันจะไม่หายไป”
อีรินมองเขา
“แล้วตอนนี้ล่ะ?”
เด็กในผลึกมองแสงสีทองที่อยู่บนมือ
“ตอนนี้ ข้าคิดว่า บางอย่างอยู่ได้” เขาตอบ
“แม้เรายังเรียกมันไม่ถูก”
“หรือยังไม่เรียกมันเลย”
อีรินพยักหน้า
“ใช่”
ตอนบ่าย เรนานั่งอยู่ใกล้หน้าต่างฝั่งไกล
วันนี้ หนังสือของนางยังปิด
แก้วน้ำของนางเหลืออยู่ครึ่งหนึ่ง
ผ้าสีเทาที่พับไว้ข้างแก้วยังอยู่ในท่าเดิม
นางมองกระดาษสองแผ่นที่ลอยห่างกัน
“สองแผ่นนั้นอยู่ใกล้กันกว่าวานนี้” นางพูดกับอาเรีย
อาเรียมองขึ้นไป
“ใช่”
“เจ้าคิดว่ามันกำลังจะรวมกันไหม?”
อาเรียมองด้ายเงินที่พักอยู่บนโต๊ะ
“ข้าไม่รู้” นางตอบ
“และไม่คิดว่ามันต้องกำลังจะทำอะไร”
เรนายิ้มบาง ๆ
“ข้าชอบคำตอบนั้น”
“หรือเจ้าอาจไม่ชอบในวันอื่นก็ได้” อาเรียตอบ
เรนาหัวเราะเบา ๆ
“ก็จริง”
เด็กในผลึกได้ยินบทสนทนานั้น
“นางไม่ได้เรียกกระดาษว่าเป็นคู่” เขาพูด
“ไม่” อีรินตอบ
“ไม่ได้เรียกว่ากำลังกลับบ้าน”
“ไม่”
“ไม่ได้เรียกว่ากำลังหากันเจอ”
“ไม่”
“แต่นางเห็นว่ามันอยู่ใกล้กัน”
“ใช่”
ในหน้ากระดาษภาพฝน เด็กใต้ฝนขยับไหล่เพียงเล็กน้อย
ชายผ้าคลุมที่เคยปิดข้อนิ้วก้อยแน่นขึ้น
เคลื่อนลงมาอีกนิด
คราวนี้ มองเห็นปลายนิ้วใต้ผ้าคลุมเพียงสามนิ้วครึ่ง
นิ้วหนึ่งถูกเงาซ่อนไว้เกือบหมด
เด็กผมขาวมองอยู่
“วันนี้ เห็นมือน้อยลง” เขาพูด
“ใช่” เด็กหญิงผู้จดจำตอบ
“เราต้องเรียกมันว่าซ่อนหรือเปล่า?”
ผู้เฝ้าคำถามมองเงาภายใต้ผ้าคลุม
“เราอาจพูดว่า ตอนนี้เราเห็นน้อยลง” เขาตอบ
“ส่วนสิ่งที่อยู่ใต้ผ้า เราไม่รู้”
เด็กผมขาวพยักหน้า
“งั้นเราไม่ต้องตั้งชื่อให้สิ่งที่มองไม่เห็น”
“ไม่ต้อง”
เมื่อเย็นมาถึง โคมอำพันถูกจุดทีละดวง
แสงอุ่นสะท้อนอยู่ในแก้วน้ำสองใบ
อยู่บนรอยซ่อมของขนนกผลึก
อยู่บนมุมกระดาษเปล่าที่ลอยต่ำ
แต่กระดาษสองแผ่นยังมีช่องว่างระหว่างกัน
จากหลังประตู เด็กคนนั้นเรียกอีกครั้ง
“อีริน”
“ข้าอยู่นี่”
“ถ้าพรุ่งนี้ ข้าบอกว่าคำว่า ‘ดี’ หมายถึงอะไร เจ้าจะเชื่อไหม?”
“ข้าจะฟัง”
“แล้วถ้าข้าบอกว่ามันไม่ได้หมายถึงอะไรเลย?”
“ข้าก็จะฟัง”
“เจ้าจะไม่คิดว่าข้าพูดขัดกัน?”
“ข้าอาจเห็นว่ามันต่างจากที่เจ้าพูดก่อน” อีรินตอบ
“แต่ความต่างไม่ได้ทำให้เจ้าต้องผิด”
“บางทีเจ้าอาจรู้เพิ่มขึ้น”
“บางทีเจ้าอาจเปลี่ยนใจ”
“หรือบางทีคำเดียวกันอาจไม่พอสำหรับสิ่งที่เจ้ากำลังพยายามพูด”
“แล้วถ้าข้าไม่อยากพยายามพูดต่อแล้ว?”
“ก็หยุดได้”
“โดยไม่ต้องตั้งชื่อให้มันก่อน?”
“โดยไม่ต้องตั้งชื่อให้มันก่อน”
เงียบไปครู่หนึ่ง
“ดี” เด็กคนนั้นพูด
ครั้งนี้ อีรินไม่ได้คิดถึงเมื่อคืน
ไม่ได้เปรียบเทียบเสียงนั้นกับวันก่อน
ไม่ได้เก็บมันไปวางข้างคำอื่น
เขาเพียงตอบว่า
“ข้ารับฟัง”
คืนนั้น กระดาษสองแผ่นยังลอยอยู่ใกล้กัน
ไม่มีแผ่นใดพยายามข้ามช่องว่าง
ไม่มีแผ่นใดกลับไปยังระดับเดิม
ไม่มีใครเรียกพวกมันว่าเป็นสิ่งเดียวกัน
ในหน้ากระดาษภาพฝน
ขอบใบไม้แห้งเปียกขึ้นเล็กน้อย
น้ำยังไหลตามรอยแตก
เส้นด้ายยังห่างจากรองเท้า
ประตูไกลยังปิด
เด็กใต้ฝนยังนั่งอยู่หลังเก้าอี้ไม้
มือข้างหนึ่งยังอยู่บนเข่า
มืออีกข้างยังอยู่ใต้ผ้าคลุม
สิ่งที่มองเห็นลดลงเล็กน้อย
แต่สิ่งที่มองเห็นน้อยลง
ไม่ได้แปลว่าสิ่งนั้นหายไป
และสิ่งที่ยังไม่มีชื่อ
ก็ไม่ได้แปลว่า
มันไม่มีที่อยู่
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
