ตอนที่ 208: สิ่งที่ฟังได้โดยไม่ต้องตอบ
เช้าวันนั้น โคมอำพันยังอยู่ที่เดิมในทางเดิน
มันไม่ได้ถูกจุด
ไส้ตะเกียงเย็นสนิท
ไม่มีควันหลงเหลืออยู่เหนือกระจกโคม
แสงจากหน้าต่างบานสูงทอดผ่านพื้นไม้สีอ่อน
ไปถึงโคมเพียงครึ่งหนึ่ง
ก่อนจะจางลง
ประตูไม้เก่ายังคงเปิดอยู่
ด้านในเงียบ
ไม่มีเงาอยู่ตรงธรณี
ไม่มีเสียงผ้าขยับ
ไม่มีใครถามว่าเมื่อคืนโคมดับเร็วเกินไปหรือไม่
อีรินนั่งข้างหน้าต่างตามเดิม
หนังสือสีเทายังปิดอยู่บนตัก
แก้วน้ำสองใบวางห่างกันบนโต๊ะ
กาน้ำอยู่ด้านข้าง
ขนนกผลึกสีน้ำเงินแซมทองยังพักบนกระดาษเปล่า
กระดาษสองแผ่นเหนือพื้นห้องสมุดลอยอยู่ใกล้กัน
ยังมีช่องว่างเล็ก ๆ ระหว่างขอบของมัน
เด็กในผลึกมองโคมที่ดับอยู่
“เมื่อคืน เขาเลือกให้แสงดับเร็วขึ้น” เขาพูด
“ใช่” อีรินตอบ
“แล้ววันนี้ เขายังไม่ได้ขอให้จุดใหม่”
“ใช่”
เด็กในผลึกเงียบไปครู่หนึ่ง
“ถ้าเขาไม่ขออีกเลย” เขาถาม
“โคมจะกลายเป็นสิ่งที่หายไปไหม?”
อีรินมองโคมในทางเดิน
“มันยังอยู่ตรงนั้น” เขาตอบ
“แต่เราไม่จำเป็นต้องทำให้มันกลับมาเป็นเหมือนคืนแรก”
“แม้เคยมันช่วยอะไรบางอย่าง?”
“แม้เป็นอย่างนั้น” อีรินกล่าว
“สิ่งที่เคยช่วยในเวลาหนึ่ง อาจไม่จำเป็นในอีกเวลา”
“และการไม่เลือกมันต่อ ไม่ได้ทำให้สิ่งที่เคยเลือกนั้นผิด”
เด็กในผลึกมองมือของตัวเอง
มือแสงทองพักอยู่บนเข่าขวา
มือเงาถ่านพักอยู่บนเข่าซ้าย
วันนี้ แสงอุ่นบนมือข้างหนึ่งสะท้อนกับพื้นสีขาวเพียงบางเบา
“บางอย่างจบลงได้” เขาพูด
“โดยไม่ต้องถูกเอาออกไป”
“ใช่”
ในหน้ากระดาษภาพฝน ทางเดินหินยังชื้นเย็น
ประตูไม้ซีดที่ปลายทางเดินยังปิด
เก้าอี้ไม้เล็กยังหันเข้าหากำแพงฝน
พื้นที่แห้งข้างเก้าอี้ยังว่าง
ร่มที่วาดไม่เสร็จยังพิงอยู่ตรงเดิม
เด็กใต้ฝนนั่งบนพื้นหลังเก้าอี้
เส้นผมเปียกที่เคยปิดแก้มเลื่อนออกไปเล็กน้อย
ทำให้เห็นผิวข้างแก้มมากกว่าเมื่อวาน
แต่ดวงตายังคงอยู่ในเงา
มือข้างหนึ่งวางบนเข่า
นิ้วชี้ยังคลายอยู่เพียงเล็กน้อย
นิ้วโป้งยังห่างจากนิ้วชี้
มืออีกข้างอยู่ใต้ชายผ้าคลุม
วันนี้ เห็นปลายนิ้วเพียงสองนิ้ว
อีกนิ้วหนึ่งเป็นเพียงเงาจางใต้ผ้า
เด็กผมขาวมองภาพนั้น
“แก้มเขายังเห็นอยู่” เขาพูด
“ใช่” เด็กหญิงผู้จดจำตอบ
“แต่มือยังเห็นน้อย”
“ใช่”
“สองอย่างอยู่พร้อมกันได้”
ผู้เฝ้าคำถามพยักหน้า
“ได้”
“เราไม่ต้องเลือกว่าจะมองอย่างเดียว”
“ไม่ต้อง”
ช่วงสาย เสียงจากหลังประตูดังขึ้น
“อีริน”
“ข้าอยู่นี่”
เงียบไปพักหนึ่ง
“คืนนี้ อย่าจุดโคม”
อีรินมองไปทางโคมที่ยังดับอยู่
“ได้” เขาตอบ
“คืนนี้ ข้าจะไม่จุดมัน”
“แต่ไม่ต้องเก็บไป”
“ไม่เก็บไป”
“แค่วางไว้ตรงเดิม”
“ได้”
เสียงด้านในเงียบลง
อีรินไม่ได้ถามว่าเด็กคนนั้นเปลี่ยนใจเพราะอะไร
ไม่ได้ถามว่าความมืดเมื่อคืนเหมาะสมหรือไม่
ไม่ได้บอกว่าโคมยังพร้อมจะกลับมาเมื่อใด
เขาเพียงจดจำสิ่งที่ได้รับคำขอให้จำ
ครู่ต่อมา เสียงจากหลังประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“อีริน”
“ข้าอยู่นี่”
“หนังสือบนตักเจ้า…ยังอยู่หรือ?”
อีรินมองหนังสือสีเทา
“อยู่”
“เจ้าเคยบอกว่า ยังไม่ได้เปิดมัน”
“ใช่”
“คืนนี้ เจ้าจะอ่านได้ไหม?”
อีรินไม่ได้เปิดหนังสือทันที
“เจ้าอยากให้ข้าอ่านให้ฟังหรือ?” เขาถาม
“อาจจะ”
“เจ้าหมายถึงอะไร?”
เสียงด้านในเงียบไปนานกว่าเดิม
“ข้าอยากได้ยินเสียงอ่าน” เด็กคนนั้นพูดในที่สุด
“แต่ไม่อยากให้มันเป็นเรื่องของข้า”
อีรินวางปลายนิ้วบนปกหนังสือ
“ได้” เขาตอบ
“ข้าจะอ่านสิ่งที่ไม่เกี่ยวกับเจ้า”
“และข้าจะไม่อ่านเพื่อรอให้เจ้าตอบอะไร”
“อย่าถามหลังอ่านจบ”
“ไม่ถาม”
“อย่าหยุดเงียบ ๆ นานเกินไป เหมือนรอฟังข้า”
“ได้” อีรินกล่าว
“เมื่อข้าอ่านถึงจุดที่เหมาะจะหยุด ข้าจะบอกว่า ข้าจะพักแล้ว”
“จากนั้นข้าจะกลับไปนั่งที่หน้าต่าง”
“แล้วถ้าข้าอยากให้หยุดก่อน?”
“เจ้าบอกว่า ‘พอ’ ได้” อีรินตอบ
“หรือบอกเพียงชื่อข้าก็ได้”
“ข้าจะหยุดโดยไม่ถามเหตุผล”
เงียบไปอีกครั้ง
“อ่านเบา ๆ” เด็กคนนั้นพูด
“ได้”
“อย่าอ่านตรงหน้าประตู”
“ข้าจะอ่านจากเก้าอี้ข้างหน้าต่าง”
“ดี”
เด็กในผลึกฟังอยู่เงียบ ๆ
“เขาไม่ได้ขอให้เจ้าเข้าใกล้ขึ้น” เขาพูด
“ไม่”
“เขาขอให้เสียงอยู่ในที่ของมัน”
“ใช่”
“และเขาเลือกได้ว่าจะฟังหรือไม่ฟัง”
“ใช่”
ตอนบ่าย เรนานั่งอยู่ที่โต๊ะฝั่งไกล
แก้วน้ำของนางวางอยู่ข้างผ้าสีเทาพับเรียบ
นางเปิดหนังสือของตนเองเพียงเล็กน้อย
แต่ยังไม่ได้อ่าน
อาเรียนั่งอยู่ห่างออกไป
ด้ายเงินเส้นหลวมวางอยู่บนโต๊ะ
ไม่มีปลายใดขยับไปทางประตู
ไม่มีปลายใดพยายามพันเข้ากับหนังสือสีเทาของอีริน
เด็กหญิงผู้จดจำถือสมุดปิดอยู่บนตัก
เด็กผมขาวนั่งข้างนาง
ทั้งคู่มองกระดาษภาพฝนโดยไม่พูดอยู่ครู่หนึ่ง
ในหน้ากระดาษ
น้ำยังไหลผ่านรอยแตกบนพื้น
ผ่านใต้เส้นด้าย
เลี้ยวหลบก้อนกรวด
และแตะขอบใบไม้ที่ชื้นขึ้นอีกเล็กน้อย
เด็กผมขาวเอ่ยขึ้น
“น้ำยังเดินอยู่”
“ใช่” เด็กหญิงผู้จดจำตอบ
“แต่เก้าอี้ยังอยู่”
“ใช่”
“และเด็กใต้ฝนก็ยังอยู่”
“ใช่”
เด็กผมขาวมองมือที่พักอยู่บนเข่า
“บางอย่างเปลี่ยน” เขาพูด
“บางอย่างไม่เปลี่ยน”
ผู้เฝ้าคำถามตอบเบา ๆ
“และเราไม่ต้องรีบตัดสินว่าอะไรสำคัญกว่า”
เมื่อเย็นมาถึง โคมอำพันดวงอื่นในห้องสมุดถูกจุดขึ้นทีละดวง
แต่โคมเล็กในทางเดินยังคงดับอยู่
มันยังตั้งห่างจากประตูเช่นเดิม
ไม่มีแสงบนพื้นไม้ตรงนั้น
ไม่มีใครยืนใกล้
ไม่มีใครเฝ้ารอฟังจากหน้าประตู
อีรินกลับไปนั่งข้างหน้าต่าง
เขาหยิบหนังสือสีเทาจากตัก
เปิดมันอย่างช้า ๆ
หน้ากระดาษภายในไม่มีตัวอักษรที่มองเห็น
มีเพียงภาพเส้นหมึกสีจางของท้องฟ้าเหนือทะเลกว้าง
แนวภูเขาที่อยู่ไกล
และเรือลำเล็กที่ลอยอยู่กลางน้ำ
อีรินไม่ได้อธิบายภาพนั้น
เขาเริ่มอ่านด้วยเสียงต่ำ
ชัดพอให้ได้ยินจากทางเดิน
แต่ไม่ดังจนเข้าไปบีบความเงียบของห้องด้านใน
เขาอ่านเรื่องของชาวเรือผู้เดินทางตามดาว
เรื่องเกาะเล็กที่ปรากฏเพียงในคืนหมอกบาง
เรื่องกระแสน้ำที่เปลี่ยนไปตามฤดูกาล
และเรื่องคนเดินทางที่หยุดพักริมฝั่งโดยไม่ต้องรู้ว่าเช้าวันต่อไปจะไปทางใด
เสียงอ่านดำเนินไปเรื่อย ๆ
ไม่มีคำถามแทรก
ไม่มีใครเรียกชื่อเด็กหลังประตู
ไม่มีใครบอกว่าเรื่องนั้นควรหมายถึงอะไร
ในหน้ากระดาษภาพฝน
เด็กใต้ฝนยังนั่งอยู่หลังเก้าอี้ไม้
คางของเขายกขึ้นอีกเพียงนิดเดียว
ไม่มากพอให้เห็นดวงตาชัด
แต่พอให้เส้นผมเปียกด้านหนึ่งไม่ปิดแก้มทั้งหมด
เด็กผมขาวมองอยู่
“แก้มเขาเห็นมากขึ้นอีกนิด” เขาพูด
เด็กหญิงผู้จดจำพยักหน้า
“ใช่”
“เราไม่ต้องบอกว่าเขากำลังฟัง”
“ไม่ต้อง”
“เพราะเราไม่รู้”
“ใช่”
อีรินอ่านต่ออีกช่วงหนึ่ง
จากนั้น เสียงเล็กจากหลังประตูก็ดังขึ้น
“อีริน”
อีรินหยุดทันที
“ข้าอยู่นี่”
“พอแล้ว”
“ได้”
อีรินปิดหนังสืออย่างเบา
เขาไม่ได้ถามว่าเด็กคนนั้นฟังตั้งแต่ต้นหรือไม่
ไม่ได้ถามว่าชอบเรื่องใด
ไม่ได้ถามว่าอยากฟังต่อในคืนหน้าไหม
เขาพูดเพียงว่า
“ข้าจะพักแล้ว”
“ได้” เสียงด้านในตอบ
จากนั้น อีรินวางหนังสือปิดลงบนตัก
กลับไปมองท้องฟ้าสีฟ้าเงินนอกหน้าต่าง
ความเงียบกลับมาอีกครั้ง
แต่ไม่ใช่ความเงียบเดียวกับก่อนเริ่มอ่าน
มันมีเสียงที่เพิ่งผ่านไปอยู่ในนั้น
โดยไม่ต้องถูกเก็บไว้เป็นสัญญา
โดยไม่ต้องถูกเปลี่ยนเป็นคำถาม
โดยไม่ต้องเรียกว่าเป็นอะไร
คืนนั้น โคมเล็กในทางเดินยังดับอยู่
ประตูยังเปิด
แต่ไม่มีใครเดินออกมา
กระดาษสองแผ่นยังลอยอยู่ใกล้กัน
ยังมีช่องว่างระหว่างขอบกระดาษ
ในหน้ากระดาษภาพฝน
ประตูไกลยังปิด
เก้าอี้ไม้ยังหันเข้าหากำแพง
เส้นด้ายยังห่างจากรองเท้า
ขอบใบไม้ยังชื้น
และเด็กใต้ฝนยังอยู่ที่เดิม
แต่ริมแก้มของเขา
ยังคงมีพื้นที่เล็ก ๆ
ที่เส้นผมไม่ปิดไว้เหมือนก่อน
ไม่ใช่เพราะมีใครเรียกให้เขาเงยหน้า
เพียงเพราะคืนนี้
มีเสียงหนึ่งผ่านอยู่ไม่ไกล
และเมื่อเขาบอกว่า “พอ”
เสียงนั้นก็ยอมหยุด
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
