ตอนที่ 212: สิ่งที่กลับมาโดยไม่ต้องพิสูจน์
เช้าวันนั้น อีรินมาถึงมุมหน้าต่างช้ากว่าเดิมเล็กน้อย
แสงสีฟ้าเงินของเช้ายังอ่อนอยู่บนพื้นห้องสมุด
หยดน้ำเส้นบางบนกระจกสูงเหลืออยู่ไม่กี่เส้น
ม่านสีขาวขยับเพียงเล็กน้อยตรงช่องหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้
เก้าอี้ของอีรินยังว่าง
หนังสือสีเทาวางปิดอยู่บนโต๊ะเล็ก
ขนนกผลึกสีน้ำเงินแซมทองนอนราบบนกระดาษเปล่า
กาน้ำอยู่ข้างแก้วน้ำสองใบ
ทั้งสองใบยังวางห่างกันเท่าเดิม
โคมอำพันในทางเดินยังคงดับ
ประตูไม้เก่ายังเปิด
และไม่มีใครอยู่ตรงธรณี
อีรินไม่ได้รีบไปนั่งทันที
เขาหยุดอยู่ข้างโต๊ะ
มองหนังสือปิดอยู่ครู่หนึ่ง
จากนั้นจึงเลื่อนเก้าอี้ออกเบา ๆ และนั่งลง
มือทั้งสองวางบนตัก
เด็กในผลึกนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของห้อง
มือเงาถ่านของเขาวางอยู่บนเข่าข้างหนึ่ง
มือแสงทองวางอยู่บนอีกข้าง
แสงสีทองยังนิ่งและเบา
ไม่พยายามส่องไปยังใคร
“เมื่อวาน เจ้ากลับมา” เด็กในผลึกพูด
“ใช่” อีรินตอบ
“แล้ววันนี้ เจ้าก็กลับมาที่เดิมอีก”
“ใช่”
เด็กในผลึกมองเก้าอี้ข้างหน้าต่าง
“ข้าเคยคิดว่า ถ้าใครออกไป” เขาพูดช้า ๆ
“เขาต้องแสดงบางอย่างตอนกลับมา”
“ต้องอธิบายว่าที่ไปนั้นสำคัญแค่ไหน”
“หรือต้องบอกว่าเขายังจำทางกลับมาได้”
อีรินมองม่านขาวที่ขยับอยู่ริมหน้าต่าง
“บางครั้ง คนเรากลับมาได้เพราะอยากกลับมา” เขาตอบ
“โดยไม่ต้องพิสูจน์ว่าการกลับมานั้นจริง”
“แต่ถ้าอีกฝ่ายไม่เชื่อล่ะ?”
“เขาบอกได้ว่าเขายังไม่แน่ใจ” อีรินกล่าว
“แต่เราไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนการกลับมาทุกครั้งให้กลายเป็นการสอบ”
เด็กในผลึกเงียบไป
“การกลับมาไม่ใช่คำสัญญาว่าจะไม่ไปไหน” เขาพูด
“ไม่ใช่”
“และการไปก็ไม่ลบสิ่งที่เคยกลับมา”
“ไม่ลบ”
กระดาษสองแผ่นเหนือพื้นห้องสมุดยังลอยอยู่ใกล้กัน
วันนี้ แผ่นหนึ่งอยู่สูงกว่าอีกแผ่นเล็กน้อย
แต่ไม่มากพอให้ดูเหมือนถูกแยกออก
ช่องว่างระหว่างขอบกระดาษยังคงอยู่
และลมอ่อน ๆ ผ่านช่องว่างนั้นโดยไม่ผลักให้แผ่นใดเข้าใกล้อีกแผ่น
ในหน้ากระดาษภาพฝน ทางเดินหินยังคงชื้นเย็น
ประตูไม้ซีดที่ปลายทางเดินยังปิดสนิท
เก้าอี้ไม้เล็กยังหันเข้าหากำแพงฝน
ร่มที่วาดไม่เสร็จยังพิงอยู่ใกล้ผนัง
พื้นที่แห้งข้างเก้าอี้ยังว่างอยู่
เด็กใต้ฝนนั่งบนพื้นหลังเก้าอี้ตัวเดิม
ผมเปียกด้านหนึ่งเลื่อนออกจากแก้มมากกว่าวันก่อนเพียงเล็กน้อย
ดวงตายังอยู่ใต้เงาผม
แต่เส้นขอบของแก้มและคางมองเห็นชัดขึ้นนิดหนึ่ง
มือข้างหนึ่งยังพักอยู่บนเข่า
นิ้วโป้งห่างจากนิ้วชี้
มืออีกข้างยังอยู่ใต้ชายผ้าคลุม
เห็นปลายนิ้วสองนิ้ว
และเงาอ่อนของนิ้วที่สาม
เส้นด้ายสีอ่อนยังอยู่ใกล้รองเท้า
ไม่แตะกัน
ไม่พันกัน
ไม่เคลื่อนเข้าไปหาเด็ก
น้ำเส้นบางไหลผ่านรอยแตกบนพื้น
เลี้ยวผ่านก้อนกรวดสีเทา
ผ่านเม็ดทราย
และแตะขอบใบไม้ที่ชื้นขึ้นอีกเพียงเล็กน้อย
วันนี้ แสงในแอ่งน้ำสะท้อนเป็นสีขาวอ่อนกว่าเดิม
เด็กผมขาวนั่งมองอยู่ใกล้เด็กหญิงผู้จดจำ
“แสงในน้ำเปลี่ยนแล้ว” เขาพูด
“ใช่” เด็กหญิงผู้จดจำตอบ
“แต่ประตูยังปิด”
“ใช่”
“และเด็กใต้ฝนยังอยู่หลังเก้าอี้”
“ใช่”
เด็กผมขาวคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“หลายอย่างเปลี่ยนพร้อมกันได้” เขาพูด
“โดยไม่ต้องทำให้ทุกอย่างเปลี่ยน”
ผู้เฝ้าคำถามพยักหน้า
“ได้”
“แล้วเราก็ไม่ต้องเลือกสิ่งเดียวมาพูดว่าเป็นเรื่องทั้งหมด”
“ไม่ต้อง”
ช่วงสาย เสียงจากหลังประตูดังขึ้น
“อีริน”
อีรินหันไปทางทางเดินเพียงเล็กน้อย
“ข้าอยู่นี่”
มีความเงียบตามมา
วันนี้ ความเงียบนั้นยาวกว่าปกติ
แต่ไม่มีใครลุกไปใกล้ประตู
ไม่มีใครเดินไปหยิบโคม
ไม่มีใครเปิดหนังสือ
จากนั้น เด็กคนนั้นจึงถามขึ้น
“เมื่อวาน เจ้ากลับมาตอนบ่าย”
“ใช่”
“วันนี้ เจ้าจะอยู่ถึงเมื่อไร?”
อีรินมองแสงบนพื้น
“วันนี้ ข้าจะอยู่จนถึงเย็น” เขาตอบ
“แล้วข้าจะไปกินมื้อค่ำกับคนอื่นที่ห้องด้านตะวันออก”
“ทุกคนจะไปไหม?”
“บางคนอาจไป” อีรินตอบ
“บางคนอาจอยู่ที่อื่น”
“ข้ายังไม่รู้ทั้งหมด”
หลังประตูเงียบลง
“แล้วเจ้าจะกลับมาหลังมื้อค่ำไหม?”
อีรินคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ
“ข้ายังไม่แน่ใจ” เขากล่าว
“ถ้าข้ายังมีแรงและอยากกลับมา ข้าจะกลับมา”
“ถ้าข้าเหนื่อย ข้าอาจกลับไปพักที่ห้องของข้า”
“เจ้าตอบไม่ได้หรือว่าเจ้าจะกลับมา?”
“ตอนนี้ ข้าตอบไม่ได้”
เงียบไปพักหนึ่ง
“ถ้าข้าขอให้เจ้ากลับมาล่ะ?”
อีรินวางมือบนตักตามเดิม
“เจ้าขอได้” เขาตอบอย่างอ่อนโยน
“แต่ข้าจะต้องดูด้วยว่าข้าทำได้หรือไม่”
“การที่เจ้าขอ ไม่ได้แปลว่าคำขอนั้นไม่สำคัญ”
“และการที่ข้าตอบว่าไม่แน่ใจ ก็ไม่ได้แปลว่าข้าไม่รับฟัง”
ด้านในเงียบลงอีกครั้ง
เด็กในผลึกมองอีริน
มือแสงทองของเขายังคงวางอยู่บนเข่า
“ฟังดูไม่แน่นอน” เขาพูด
“ใช่” อีรินตอบ
“แล้วคนที่อยู่ข้างในจะทำอย่างไรกับความไม่แน่นอนนั้น?”
อีรินมองทางเดินว่าง
“เขาอาจไม่ชอบมัน” เขาตอบ
“เขาอาจเรียกชื่อข้าได้”
“เขาอาจเลือกเงียบ”
“หรือเขาอาจทำสิ่งอื่นในเวลาของเขา”
“แต่ข้าไม่อยากแก้ความไม่แน่นอนด้วยคำสัญญาที่ข้ารักษาไม่ได้”
เด็กในผลึกเงียบไป
“เพราะถ้าสัญญาแล้วทำไม่ได้” เขาพูด
“มันจะไม่ใช่การกลับมาอย่างเดิม”
“ใช่”
“มันจะกลายเป็นสิ่งที่ต้องอธิบายอีกมาก”
“อาจเป็นเช่นนั้น”
ตอนบ่าย เรนายกแก้วน้ำของตนขึ้นดื่มเพียงเล็กน้อย
ดอกไม้ป่าสีขาวหนึ่งดอกยังอยู่ในแจกันว่าง
กลีบของมันไม่ได้เปิดเพิ่ม
ไม่ได้เอนเข้าหาใคร
มันเพียงรับแสงเงียบ ๆ บนโต๊ะของนาง
อาเรียจัดหนังสือสามเล่มที่เช็ดฝุ่นเมื่อวานเข้าที่เดิม
นางไม่เรียงมันตามความสูงจนเป๊ะ
เพียงวางให้มีช่องหายใจเล็กน้อยระหว่างสันหนังสือเก่ากับเล่มข้างเคียง
ด้ายเงินบนโต๊ะของนางยังวางหลวม
วงเล็กที่ปลายด้ายคลายออกนิดหนึ่งตามแรงลม
แต่ไม่มีใครยื่นมือไปทำให้มันกลับเป็นรูปเดิม
เด็กในผลึกมองด้ายอยู่ครู่หนึ่ง
“เมื่อวานมันขดมากกว่านี้” เขาพูด
“ใช่” อาเรียตอบ
“วันนี้มันคลายเอง”
“ใช่”
“มันไม่ได้ขออนุญาตก่อน”
“ไม่”
“แล้วเจ้าไม่โกรธหรือ?”
อาเรียส่ายหน้า
“ไม่ทุกอย่างที่เปลี่ยน” นางตอบ
“ต้องขออนุญาตจากเรา”
“และไม่ทุกอย่างที่เรารัก ต้องอยู่ในท่าเดิมเพื่อให้เรายังรักมันได้”
เด็กในผลึกมองปลายด้ายอีกครั้ง
แล้วพยักหน้าอย่างช้า ๆ
เมื่อเย็นมาถึง แสงนอกหน้าต่างเริ่มจางลง
โคมอำพันดวงอื่นในห้องสมุดถูกจุด
แต่โคมเล็กในทางเดินยังคงดับ
อีรินไม่ได้เดินไปใกล้ประตู
เขายังนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง
หนังสือสีเทายังปิด
กระดาษเปล่ายังไม่มีรอยหมึก
ขนนกผลึกยังไม่ถูกยกขึ้น
จากหลังประตู เสียงเด็กคนนั้นดังขึ้นอีกครั้ง
“อีริน”
“ข้าอยู่นี่”
“ถ้าคืนนี้เจ้ากลับไปพัก” เด็กคนนั้นพูด
“เจ้าจะบอกไหม?”
“ถ้าข้าเลือกกลับไปพัก ข้าจะบอก” อีรินตอบ
“ก่อนออกไป?”
“ก่อนออกไป”
“แล้วพรุ่งนี้ล่ะ?”
“พรุ่งนี้ ข้าจะเลือกอีกครั้งเมื่อถึงพรุ่งนี้”
ความเงียบด้านในยาวขึ้น
“เจ้าไม่รู้ล่วงหน้าหรือ?”
“ไม่รู้ทุกอย่างล่วงหน้า”
“แล้วข้าต้องทำอย่างไร?”
อีรินนิ่งไปครู่หนึ่ง
“คืนนี้ เจ้าทำสิ่งที่เจ้าต้องการได้” เขาตอบ
“เจ้าเรียกชื่อข้าได้ ถ้าอยากเรียก”
“เจ้าเงียบได้ ถ้าอยากเงียบ”
“เจ้าไม่ต้องเตรียมคำตอบสำหรับพรุ่งนี้ในคืนนี้”
ด้านในเงียบอยู่พักหนึ่ง
จากนั้นเสียงนั้นก็ดังขึ้นเบามาก
“ข้าไม่ต้องเตรียมคำตอบ?”
“ไม่ต้อง”
“แม้เจ้าจะไม่รู้ว่าจะกลับมาหรือไม่?”
“แม้ข้ายังไม่รู้”
เด็กในผลึกหลับตาลงช้า ๆ
“เขาไม่ได้ขอให้เจ้ารับประกันวันพรุ่งนี้” เขาพูด
“ไม่”
“เขากำลังถามว่า คืนนี้เขาต้องแก้ปัญหาของวันพรุ่งนี้หรือเปล่า”
“ใช่”
“แล้วเจ้าบอกว่าไม่ต้อง”
“ใช่”
คืนนั้น ก่อนมื้อค่ำ อีรินลุกจากเก้าอี้
เขามองโต๊ะเล็กอีกครั้ง
หนังสือยังปิด
แก้วน้ำยังอยู่ห่างกัน
กระดาษยังว่าง
จากนั้นเขาหันไปทางประตูเปิด
“ข้าจะไปห้องด้านตะวันออกแล้ว” เขาพูด
“คืนนี้ ข้ายังไม่รู้ว่าจะกลับมาหรือจะไปพัก”
“แต่ตอนนี้ ข้าจะไปกินมื้อค่ำ”
ไม่มีเสียงตอบทันที
อีรินไม่ได้ยืนรอ
เขาเดินออกจากมุมหน้าต่าง
ผ่านพื้นสีขาวที่สะท้อนแสงโคม
ผ่านทางเดินที่มีโคมอำพันดับอยู่
และเดินไปยังส่วนอื่นของห้องสมุด
เก้าอี้ข้างหน้าต่างว่างลง
แต่ไม่ได้ดูเหมือนถูกทิ้งไว้
มันเพียงว่างอยู่
ในหน้ากระดาษภาพฝน เด็กใต้ฝนยังนั่งหลังเก้าอี้ไม้
ประตูไกลยังปิด
เส้นด้ายยังห่างจากรองเท้า
น้ำยังไหลตามรอยแตก
และใบไม้ยังอยู่ตรงเดิม
แต่แสงอ่อนบนแอ่งน้ำสะท้อนข้างแก้มของเด็กคนนั้น
ทำให้เห็นเส้นผมเปียกที่เลื่อนออกไปเพียงอีกนิด
ไม่ใช่เพราะมีใครเฝ้าดู
ไม่ใช่เพราะมีใครรับรองว่าเช้าวันต่อไปจะเป็นอย่างไร
เพียงเพราะเวลาเดินต่อไป
แม้ในวันที่ไม่มีคำตอบถูกเตรียมไว้ก่อน
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
