1. รับรู้ว่า การเจ็บป่วย เป็นเรื่อง ธรรมดา โดยพิจารณา ตามแนว ไตรลักษณ์
อนิจจัง ร่างกายไม่เที่ยง เดี๋ยวมันก็ดี เดี๋ยวมันก็ป่วย
ทุกขัง ร่างกายจึงเป็นที่ตั้งแห่งทุกข์
อนัตตา ไม่สามารถควบคุมร่างกายได้
2. เมื่อรับรู้แล้ว ก็ทำใจ ปล่อยวาง เพิกเฉย
3. บรรเทาทุกข์ เท่าที่จะทำได้ พาไปรักษา พาไปบำรุง โดยต้องพิจารณาไตรลักษณ์ตลอด
รักษาได้ก็ตาม บรรเทาได้ก็ตาม รักษาไม่ได้ก็ตาม บรรเทาไม่ได้ก็ตาม หรือ ติดขัดด้านอื่นๆ ไม่มีตัง ไม่มีสถานพยาบาล ไม่มีวิธีรักษา ไม่มีปัญญา ฯลฯ ก็ล้วน อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา ทั้งสิ้น