ตอนที่ 7: คลื่นใต้น้ำแห่งสำนักโยชิโอถะ
“ศักดิ์ศรีที่สร้างจากความถือดี ย่อมเป็นชนวนเหตุแห่งเพลิงแค้นที่แผดเผาไร้สิ้นสุด”
ทว่า เพลิงแค้นที่ถูกจุดขึ้นด้วยความอัปยศ หาได้มอดดับลงตามกาลเวลาไม่… กลับยิ่งโหมกระหน่ำลุกลามกัดกินจิตใจของผู้คนจนแทบไม่เหลือความเป็นมนุษย์
ภายหลังจากความพ่ายแพ้อย่างน่าอัปยศบนสะพานแม่น้ำคาโมะ ชื่อเสียงของ โยชิโอถะ เซจูโร่ และสำนักดาบอันทรงเกียรติแห่งเกียวโตก็สั่นคลอนอย่างรุนแรง ภายในห้องโถงฝึกซ้อม กลิ่นอายของความตึงเครียดและโทสะคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ
เซจูโร่นั่งคุกเข่าอยู่หน้าแท่นบูชา ดาบคาตานะเล่มโปรดถูกวางไว้บนตัก มือทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน
“ไอ้พเนจรไร้หัวนอนปลายเท้า… มันหยามหน้าตระกูลโยชิโอถะถึงเพียงนี้ หากข้าไม่เอาเลือดหัวมันมาล้างอับอาย ศักดิ์ศรีของบรรพบุรุษจะเอาไว้ที่ไหน!” เซจูโร่คำรามลอดไรฟัน เสียงนั้นแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยจิตสังหารที่แผ่ซ่านออกมาจนลูกศิษย์ในสำนักไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศอันดุเดือด เสียงฝีเท้าแผ่วเบาแต่หนักแน่นก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
ร่างของ โยชิโอถะ มาชิโระ ผู้เป็นน้องชายและปรมาจารย์ดาบผู้สุขุมลุ่มลึก ก้าวเดินออกมาจากเงาความมืด แววตาดิ่งลึกดั่งบึงน้ำโบราณจ้องมองพี่ชายด้วยความผิดหวังระคนห่วงใย
“เซจูโร่… ท่านกำลังปล่อยให้ความโกรธครอบงำจิตวิญญาณ ความพ่ายแพ้ไม่ได้เกิดจากความเก่งกาจของมัน แต่เกิดจากความประมาทและความหยิ่งยโสที่ค้ำคอท่านต่างหาก” มาชิโระเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“เจ้าเด็กนั่นมันใช้เล่ห์เหลี่ยม! มันไม่ได้สู้ด้วยวิถีแห่งดาบที่แท้จริง!” เซจูโร่หันขวับมาตวาดใส่ด้วยความโมโห
“วิถีแห่งดาบที่แท้จริงคืออะไรกันแน่?” มาชิโระย้อนถามด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ “คือการเอาชนะเพื่ออวดอ้าง หรือคือการตระหนักรู้ถึงความว่างเปล่า? ท่านยิ่งดิ้นรนแก้แค้น ท่านก็ยิ่งจมดิ่งลงไปในกรงขังที่ท่านสร้างขึ้นเอง”
คำพูดนั้นราวกับคมมีดที่แทงเข้ากลางใจ เซจูโร่สะอึกเงียบงันไปชั่วขณะ แต่ความถือดีและแรงกดดันจากชื่อเสียงของวงศ์ตระกูลก็ผลักดันให้เขาปฏิเสธเสียงเตือนนั้น
“ข้าไม่สนใจสัจธรรมอะไรทั้งนั้น! พรุ่งนี้รุ่งสาง ข้าจะท้าทายมันอย่างเป็นทางการ ณ ลานวัดฮงนิจิ ดาบของตระกูลโยชิโอถะจะต้องชำระล้างความอัปยศนี้ด้วยเลือด!” เซจูโร่ลุกขึ้นยืนคว้าดาบคาตานะคู่ใจ สะบัดตัวเดินจากไปด้วยความดุร้าย
ในขณะเดียวกัน ณ อีกฟากหนึ่งของเมืองเกียวโต ใต้ร่มเงาของต้นสนใหญ่ริมวัดร้าง มูซาชิกำลังนั่งขัดสมาธิหลับตาลงอย่างสงบนิ่ง ดาบไม้แกะสลักวางพาดอยู่บนตัก สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านกลีบดอกไม้ร่วงหล่นลงสู่พื้นดิน
แม้เขาจะไม่ได้แสวงหาการต่อสู้ แต่สัมผัสพิเศษภายในจิตใจบอกให้รู้ว่า คลื่นลูกใหญ่กำลังจะซัดเข้าประชิดตัวในไม่ช้า
เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาคมกริบดั่งเหยี่ยวประกายวาววับท่ามกลางความมืด
“คลื่นใต้น้ำที่โหมกระหน่ำ มิอาจสั่นคลอนภูผาที่มั่นคง… ทว่ามันคือบททดสอบว่าจิตใจเราจะยอมจำนนหรือยืนหยัด”
(โปรดติดตามตอนต่อไป)
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
