#INTRODUCTION — บทนำ
This is the word-for-word transcription of a holy conversation. It is a conversation with God about being Home with God. It is the last installment of an extraordinary dialogue covering nearly 3,000 pages in nine books written over eleven years and touching on all aspects of human life.
หนังสือเล่มนี้เป็นการถอดความแบบคำต่อคำของบทสนทนาอันศักดิ์สิทธิ์ เป็นการสนทนากับพระเจ้าเกี่ยวกับการหวนคืนสู่พระองค์ (กลับบ้านไปหาพระเจ้า) นี่คือตอนสุดท้ายของบทสนทนาอันน่ามหัศจรรย์จากหนังสือทั้ง 9 เล่มที่มีจำนวนเกือบ 3,000 หน้าที่ผมใช้เวลาเขียนมานานกว่า 11 ปี ซึ่งมีเนื้อหาครอบคลุมในทุกแง่มุมของชีวิตมนุษย์
The present exchange explores many areas of human experience and, at a greater depth than ever before, one area in particular: death and dying, and the life hereafter.
การพูดคุยแลกเปลี่ยนในหนังสือเล่มนี้ได้สำรวจลึกเข้าไปในหลายๆด้านของประสบการณ์มนุษย์มากกว่าที่เคยมีมา โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรื่องของ: ความตายและการตาย และชีวิตหลังจากนั้น
The dialogue at one point journeys into territory lying at the furthest frontier of spirituality: the cosmology of all life. It offers a breathtaking glimpse of Ultimate Reality, presented through metaphor.
It reveals in simple, accessible language the reason and purpose for living, ways in which humans may achieve the greatest joy, the nature of the journey upon which humans may achieve the greatest joy, the nature of the journey upon which we are all embarked, and the extraordinary end to that journey--an end that turns out to be not an end at all, but an ecstatic interlude in a glorious and ongoing experience, the full description of which staggers the imagination.
บทสนทนานี้เมื่อถึงจุดหนึ่งจะเดินทางเข้าสู่ดินแดนซึ่งอยู่ ณ พรมแดนที่ไกลที่สุดของเรื่องทางจิตวิญญาณ นั่นคือ จักรวาลวิทยาของทุกสรรพชีวิต นำเสนอมุมมองอันน่าทึ่งของความจริงขั้นสูงสุดผ่านการอุปมาอุปไมย
เปิดเผยให้เห็นถึงเหตุผลและจุดประสงค์ของการมีชีวิตอยู่ด้วยภาษาอันเรียบง่าย รวมถึงวิธีการที่จะทำให้มนุษย์สามารถบรรลุได้ถึงความสุขที่ยิ่งใหญ่ที่สุด และธรรมชาติของการเดินทางทางจิตวิญญาณที่เราทุกคนต้องเผชิญ และจุดจบที่ไม่ธรรมดาของการเดินทางนั้น – จุดจบที่กลายเป็นว่ามันไม่ใช่จุดจบเลยสักนิด แต่เป็นการหยุดพักการแสดงระหว่างฉากอันอิ่มเอมของการมีประสบการณ์อย่างต่อเนื่องอันรุ่งโรจน์ ซึ่งคำอธิบายถึงเรื่องทั้งหมดนี้จะทำให้จิตใจ (มโนคติ) ของคุณต้องสั่นคลอน
The dialogue here is circular. It springs forward in spirals to astonishing new and never described or imagined places, then springs back to old ground to make sure the next mind-bending exploration begins on solid footing. If you will have patience with this book–and, by the way, with your life–it will reward you greatly.
บทสนทนานี้จะเคลื่อนที่เป็นวงกลม เป็นการเคลื่อนไปข้างหน้าแบบวนลูปสู่พื้นที่ใหม่อันน่าอัศจรรย์ที่ไม่เคยมีใครอธิบายหรือจินตนาการถึงมาก่อน จากนั้นจึงเคลื่อนที่กลับสู่พื้นที่เก่าเพื่อให้แน่ใจว่าการสำรวจอันส่งผลกระทบต่อจิตใจครั้งต่อไปจะเริ่มต้นขึ้นด้วยฐานรากแห่งความเข้าใจที่มั่นคง หากคุณมีความอดทนกับหนังสือเล่มนี้ –ด้วยชีวิตของคุณ– มันจะให้ผลตอบแทนคุณอย่างยิ่งใหญ่
The message of Home with God may be one of the most hopeful and helpful that humanity has ever received. It is important for you to understand how you came to this conversation. If you think that you came to it by chance, you will have missed the enormity of what is happening to you right now.
ข้อความในหนังสือการหวนคืนสู่พระเจ้าอาจเป็นหนึ่งในความหวังและเป็นประโยชน์มากที่สุดเท่าที่มนุษยชาติเคยได้รับ เป็นสิ่งสำคัญที่คุณจะต้องเข้าใจว่าคุณเข้ามาสู่การสนทนานี้ได้อย่างไร หากคุณคิดว่าคุณเข้ามาสู่การสนทนานี้โดยบังเอิญ คุณจะพลาดสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นกับคุณอยู่ในขณะนี้อย่างมหันต์
Your soul has brought you to this conversation, as it has brought you to every other conversation with God you have ever had, in whatever form. It has contrived to place these pages before you.
A myriad of circumstances were, just this moment, interconnected in a precise way at a precise time in order for you to be gently drawn to the words you find here, and only the intervention of your most holy soul could have produced such events so effortlessly. If you are clear about that, you will hear those words in a different way.
วิญญาณของคุณได้นำคุณเข้ามาสู่การสนทนานี้ เหมือนกับที่วิญญาณได้นำคุณไปสู่การสนทนาในรูปแบบอื่นๆกับพระเจ้าที่คุณเคยมีไม่ว่าจะในรูปแบบใดก็ตาม
แผนการณ์ได้ถูกวางเอาไว้แล้วว่าสิ่งเหล่านี้จะถูกนำมาวางไว้ต่อหน้าคุณ ในช่วงเวลาที่สถานการณ์มากมาย เช่น ณ ขณะนี้ ถูกเชื่อมต่อเข้าด้วยกันอย่างแม่นยำในช่วงเวลาที่แม่นยำเพื่อให้คุณได้รับการดึงดูดที่นุ่มนวลให้มาพบกับคำพูดเหล่านี้ที่นี่ และมีเพียงการแทรกแซงของวิญญาณอันศักดิ์สิทธิ์ที่สุดของคุณเท่านั้นที่สามารถทำให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ได้อย่างง่ายดาย หากคุณเข้าใจชัดเจนเกี่ยวกับเรื่องนี้ คุณก็จะได้ยินคำพูดเหล่านั้น (ในขณะที่อ่าน) ในลักษณะที่แตกต่างออกไป
You have been brought here because the Universe understands that you have been quietly calling for answers to the questions all humans ask.
What is really going on here in this life, and what will happen when this life is over? Will we be reunited with loved ones who’ve gone before? Will God be there to greet us? Will it be Judgment Day? Will we be facing the possibility of everlasting damnation? Will we be allowed to squeak into heaven? Will we even know what’s going on after we die? Will anything Be going on?
คุณถูกพามาที่นี่เพราะจักรวาลเข้าใจดีว่า คุณกำลังเรียกร้องให้จักรวาลตอบคำถามที่มนุษย์ทุกคนสงสัยอยู่ในใจอย่างเงียบๆ
ว่าเราเกิดมาทำไม และทำไมเราถึงได้มาเกิดเพื่อมีชีวิตอยู่ที่นี่ (โลก) และจะเกิดอะไรขึ้นต่อไปเมื่อชีวิตนี้สิ้นสุดลง? เราจะได้พบกับคนที่เรารักที่จากไปก่อนหน้านี้หรือไม่? พระเจ้าจะรออยู่ที่นั่นเพื่อต้อนรับเราหรือเปล่า? หรือจะเป็นวันแห่งการพิพากษากันแน่? เราจะต้องเผชิญกับความเป็นไปได้ของการถูกลงทัณฑ์ไปชั่วนิรันดร์ไหม? หรือเราจะได้รับอนุญาตให้สารภาพผิดหรือสำนึกผิดในสวรรค์?
เราจะยังรับรู้อยู่ไหมหลังจากที่เราตายไปแล้ว หรือจะมีอะไรเกิดขึ้นต่อไปจากนั้นอีกไหม? หรือเราตายแล้วก็จบๆกันไป หายสาบสูญไป กลับคืนสู่ความว่างเปล่าไป ไม่มีอะไรเกิดขึ้นต่อจากนั้นอีก?
Wrapped in the replies to these inquiries are enormous implications for every human being. Would we live our lives any differently if we actually had those answers? I think we would. Would we be less afraid to live as we were always intended to live—fearlessly and love fully—if we were less afraid to die? I believe the answer is yes.
คำตอบของคำถามเหล่านี้มีผลกระทบอย่างมากต่อมนุษย์ทุกคน เราจะใช้ชีวิตของเราในแบบที่ต่างออกไปไหมหากเราได้รับคำตอบเหล่านั้นจริงๆ? ผมคิดว่าเราจะใช้ชีวิตต่างไปจากเดิมอย่างแน่นอน เราจะมีความกล้ามากขึ้นหรือไม่ในการใช้ชีวิตตามที่เราตั้งใจได้ตลอดเวลา - อย่างไม่เกรงกลัวและรักได้อย่างเต็มที่ - ถ้าเรากลัวตายน้อยลง? ผมเชื่อว่าคำตอบก็คือ เราทำได้
It hurts my heart to know that so many people feel frightened as they approach their time of passing into the next world, to say nothing of when they are in this one. Life was meant to be a constant joy, and death is a time of ever greater joy, when it would be wonderful if all people could know only peace, and happy anticipation.
ผมเจ็บปวดในหัวใจที่รู้ว่าหลายคนรู้สึกหวาดกลัวเมื่อพวกเขาเข้าใกล้เวลาที่จะผ่านไปสู่โลกหน้า ยังไม่ต้องพูดถึงว่าพวกเขาหวาดกลัวแค่ไหนตอนกำลังมีชีวิตอยู่ในโลกนี้★ การมีชีวิตนั้นควรจะเป็นการมีความสุขอย่างต่อเนื่อง และความตายควรจะเป็นช่วงเวลาแห่งความสุขที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม มันจะเป็นเรื่องที่ยอดเยี่ยมมากหากทุกคนรู้ว่ามันมีเพียงสันติสุขและความสุขรอคอยพวกเขาอยู่เท่านั้นหลังจากที่พวกเขาตายไปแล้ว
★ชีวิตของมนุษย์นั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เช่น กลัวว่าคนอื่นจะไม่รัก กลัวว่าไม่มีจะกิน กลัวว่าเงินไม่พอใช้ กลัวว่าเวลาจะไม่พอ กลัวจะไม่มีความสุข กลัวความทุกข์ กลัวว่าจะไม่มีที่ซุกหัวนอน กลัวว่าจะถูกไล่ออก กลัวว่าจะไม่มีลูก ไม่มีแฟน ไม่มีเงินเก็บ ไม่มีทรัพย์สิน ไม่มีเกียรติยศชื่อเสียง กลัวว่าอะไรจะเกิดขึ้นในอนาคต ฯลฯ อะไรแบบนั้นเป็นต้นครับ —แอดมิน—
Like my mother. She was utterly at peace at her death. The young priest who went in to administer the Last Rites of the Church came out shaking his head. ‘She,’ he whispered. ‘was comforting me.’
เหมือนกับแม่ของผม เธอสงบอย่างที่สุดในขณะที่กำลังจะตาย นักบวชหนุ่มที่เข้าไปดูแลพิธีสวดครั้งสุดท้าย (เป็นพิธีกรรมของศริสตจักรสำหรับคนที่กำลังใกล้ตาย) ออกมาสั่นศีรษะอย่างจนใจ “เธอ” เขากระซิบ “กำลังปลอบโยนผมด้วยซ้ำ”
Mom had an unshakable faith that she was stepping into the arms of God. She knew what life was about and she knew what death was not about. Life was about giving all that you had to all that you loved, without hesitation, without question, without limitation. Death was not about anything closing down, but about everything opening up.
I remember that she used to say, ‘When I die, don’t be sad. Dance on my grave.’ Mom felt that God was by her side all during her life—and that this was exactly where God was going to be at her death.
แม่ผมมีความเชื่ออันไม่สั่นคลอนว่าท่านกำลังก้าวเข้าสู่อ้อมแขนของพระเจ้าหลังจากที่ท่านตายไปแล้ว ท่านรู้ว่าชีวิตคืออะไร และรู้ว่าความตายไม่เกี่ยวกับอะไร ชีวิตคือการมอบทุกสิ่งที่คุณมีให้กับทุกสิ่งที่คุณรักโดยไม่ลังเล ไร้ซึ่งคำถาม และไร้ซึ่งข้อจำกัด ความตายไม่ได้เกี่ยวอะไรกับสิ่งที่ปิดตัวลง แต่เป็นการเปิดขึ้นของทุกสิ่ง
ผมจำได้ว่าท่านเคยพูดว่า “เมื่อฉันตาย ไม่ต้องเสียใจ จงเต้นรำบนหลุมฝังศพของฉัน” แม่ผมรู้ว่าพระเจ้านั้นอยู่เคียงข้างท่านมาตลอดชีวิตของท่าน – และพระเจ้าก็อยู่ที่นี่ในเวลานี้ที่เธอกำลังจะตายอย่างแน่นอน
But what of those who imagine that they are living and dying without God? That could be a very lonely life, and a very frightening death. In such a case, it might be better to die without knowing that one is dying at all.
สำหรับคนที่มีแนวคิดที่ว่าพวกเขามีชีวิตและตายโดยปราศจากพระเจ้า ว่าพระเจ้าไม่เคยอยู่เคียงข้างพวกเขาเหล่านั้นล่ะ? พวกเขาคงมีชีวิตอยู่ด้วยความรู้สึกโดดเดี่ยวสิ้นดี และตอนจะตายพวกเขาก็คงรู้สึกกลัวมากแน่ๆ ในกรณีเช่นนี้มันอาจจะดีกว่าที่พวกเขาจะตายโดยไปเลยโดยไม่รู้ตัวว่าตนกำลังจะตาย (ตายแบบกระทันหัน เช่น อุบัติเหตุ เป็นต้น)
That’s how my father died. He got up from his easy chair one evening, took a single step, and slumped to the floor. The medics arrived within minutes, but it was all over, and I’m sure that my father had no idea that those were to be his last moments on earth.
นั่นเป็นกรณีที่พ่อของผมเสียชีวิต เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้แสนสบายในเย็นวันหนึ่ง ก้าวเท้าออกไปได้ก้าวเดียวแล้วทรุดตัวลงกับพื้น บุคลากรทางการแพทย์มาถึงภายในไม่กี่นาที แต่มันก็จบลงแล้ว และผมก็แน่ใจว่าพ่อของผมคงไม่คิดว่านั่นจะเป็นช่วงเวลาสุดท้ายของเขาบนโลกนี้
Mom knew she was dying, and I think she allowed herself to know that because she could deal with it peacefully and joyfully. Dad could not, and so he chose to leave abruptly. There was no time to think, ‘Oh, my gosh, I’m dying. I’m really dying.’ Similarly, I don’t think there were any moments during his eighty-three years when he said to himself, ‘Oh, my gosh, I’m really living.’ Mom knew she was ‘really living’ every minute. She knew about the wonder and the magic of all of this. Dad did not.
ในขณะที่แม่รู้ตัวดีว่าท่านกำลังจะตาย และผมคิดว่าท่านยอมรับกับความตายที่กำลังมาถึง เพราะท่านสามารถจัดการกับมันได้อย่างสงบและมีความสุข แต่พ่อทำแบบนั้นไม่ได้ ดังนั้นพ่อจึงเลือกที่จะจากไปอย่างกะทันหัน พ่อไม่มีเวลาที่จะคิดว่า “โอ้ ฉันกำลังจะตายแล้ว ฉันกำลังจะตายแล้วจริงๆ”
ในทำนองเดียวกัน ผมไม่คิดว่าจะมีช่วงเวลาใดในช่วงแปดสิบสามปีของชีวิตที่พ่อพูดกับตัวเองว่า “โอ้ ฉันกำลังมีชีวิตอยู่จริงๆ” ในขณะที่แม่รู้ว่าท่านกำลัง “มีชีวิตอยู่จริงๆ” ในทุกๆนาที แม่รู้เกี่ยวกับความมหัศจรรย์ของการมีชีวิตและการตาย ส่วนพ่อไม่รู้
My father was an interesting guy, and his thoughts about God, about life, and about death were a contradiction in terms. More than once he shared with me his total puzzlement about day-to-day occurrences, as well as his utter disbelief in anything at all happening after death.
พ่อของผมเป็นคนที่น่าสนใจ เพราะความคิดของท่านในเรื่องที่เกี่ยวกับพระเจ้า กับชีวิต และกับความตายนั้นขัดแย้งกัน ท่านแบ่งปันความสงสัยทั้งหมดของท่านในเรื่องที่เกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในแต่ละวันของชีวิตกับผมมากกว่าหนึ่งครั้ง ตลอดจนไม่เชื่อเลยว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นหลังความตาย
I recall one striking exchange, two years before he died, in which he was reflecting on his existence. It was not a very long discussion. I had asked him what he thought was the meaning of life. He looked at me almost blankly and said, ‘I don’t understand any of it.’ And when I asked him what he believed happens after someone dies, he replied, ‘Nothing.’
ผมจำได้ไม่มีวันลืมถึงการพูดคุยกันครั้งหนึ่งของเรา สองปีก่อนที่ท่านจะเสียชีวิต ท่านกำลังไตร่ตรองถึงการมีชีวิตอยู่ของท่าน มันไม่ใช่การพูดคุยกันที่ยาวนานนัก ตอนนั้นผมถามท่านว่า พ่อคิดว่าอะไรคือความหมายของชีวิต ท่านมองมาที่ผมด้วยสายตาที่แทบจะว่างเปล่าและพูดว่า “พ่อไม่เข้าใจอะไรเกี่ยวกับเรื่องนั้นเลย” และเมื่อผมถามท่านว่า พ่อเชื่อว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากมีใครสักคนตาย ซึ่งท่านก็ตอบว่า “ไม่มีอะไรเกิดขึ้น”
I pressed for more than a one-word answer.
ผมบังคับให้พ่อตอบมากกว่าหนึ่งคำ
‘Darkness. An end. That’s all. You go to sleep and you don’t wake up.’
“ความมืด จุดจบ นั่นคือทั้งหมด คุณนอนหลับไปและคุณก็ไม่ตื่นขึ้นมาอีก”
I was dismayed. An awkward silence followed, and then I rushed to fill the void with all sorts of assurances that surely he was mistaken, that there had to be an extraordinary experience awaiting all of us on ‘the other side.’ I had begun describing to him what I imagined that was all about when he cut me off with an impatient wave of his hand.
ผมรู้สึกสลดใจ ความเงียบที่น่าอึดอัดใจตามมาหลังจากนั้น ผมจึงรีบเปลี่ยนสถานการณ์ที่น่าอึดอัดใจด้วยการพูดขึ้นมาด้วยความมั่นใจและอย่างแน่นอนว่าท่านเข้าใจผิดแล้ว มันจะต้องมีประสบการณ์อันแสนพิเศษรอคอยพวกเราทุกคนอยู่ที่ “อีกด้านหนึ่ง” แน่ๆ ผมเริ่มอธิบายให้ท่านฟังว่าผมคิดว่ามันน่าจะมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง ขณะที่ท่านโบกมือขัดจังหวะผมด้วยท่าทางที่หงุดหงิด
‘Horseshit,’ he muttered. And that was that.
“ไร้สาระน่า” พ่อพึมพำ และการพูดคุยกันของเราก็จบลงตรงนั้น
I was astonished, because I knew Dad to be a man who, even into his eighties, got down on his knees and said his prayers every night. Who was he praying to, I wondered, if he did not believe in a life that was holy and a death that was only the beginning? And what was he praying about? Maybe he was praying that he, himself, was wrong. Maybe he was hoping against hope.
ผมรู้สึกประหลาดใจมากเพราะผมรู้ว่าพ่อเป็นผู้ชายที่แม้จะอายุแปดสิบแล้วก็ยังคุกเข่าลงและกล่าวคำอธิษฐานอยู่ทุกค่ำคืน แล้วท่านสวดอ้อนวอนถึงใครกัน ผมสงสัย ถ้าท่านไม่เชื่อว่าการมีชีวิตนั้นคือความศักดิ์สิทธิ์และมีความหมายอะไรรวมถึงความตายที่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้น? แล้วท่านอธิษฐานขอเรื่องอะไรอยู่กันแน่? บางทีท่านอาจกำลังภาวนาว่าขอให้ตัวเองคิดผิด บางทีท่านหวังว่าตัวเองอาจคิดผิดหรือมีความเชื่อผิดๆอยู่ก็ได้แม้ว่าท่านจะไม่เชื่อว่าตัวเองอาจคิดผิดอยู่ก็ตาม
This book is for all the people who think like my dad, for all those who may be hoping against hope. It is also for those who just don’t know what happens after death, and who therefore have very little foundation for understanding more deeply what happens in life, and why.
It is for those who are not aware of any formula by which life itself works. It is for those who are puzzled, it is for those who are not puzzled and think that they do know some things about all of this, but who wonder once in a while if they really are right…and it is for those who may simply be scared.
หนังสือเล่มนี้เหมาะกับทุกคนที่คิดเหมือนกับพ่อของผม และเหมาะกับทุกคนที่หวังว่าตัวเองอาจคิดผิดหรือมีความเชื่อแบบผิดๆอยู่ก็ได้ นอกจากนี้มันยังมีไว้สำหรับผู้ที่ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังความตาย และสำหรับผู้ที่ยังขาดความเข้าใจอย่างลึกซึ้งเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิต และทำไมสิ่งนั้นถึงเกิดขึ้นในชีวิต
หนังสือเล่มนี้ยังมีไว้สำหรับผู้ที่ไม่ทราบว่าชีวิตนั้นมีกระบวนการทำงานอย่างไร มีไว้สำหรับผู้ที่ยังคงสับสนหรืออาจจะไม่สับสนและคิดว่าตัวเองรู้บางสิ่งเกี่ยวกับเรื่องทั้งหมดนี้อยู่แล้ว แต่อาจเกิดความสงสัยบ้างเป็นครั้งคราวว่าตนเองเข้าใจถูกต้องหรือไม่ . . . และสำหรับผู้ที่อาจจะมีแค่ความรู้สึกกลัวตาย
This book is also for those who are not in any of the above groups but who wish to help another who is, and may not know how. What do you say to someone who is dying? How do you comfort those who do on living? What can you tell yourself at these moments? These are not easy questions. So you see, now, why you brought yourself here.
หนังสือเล่มนี้ยังเหมาะสำหรับผู้ที่ไม่ได้อยู่ในกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งที่กล่าวไว้ข้างต้น แต่ปรารถนาที่จะช่วยเหลือคนอื่นๆและอาจไม่รู้วิธีการในการช่วยเหลือ เช่น คุณจะพูดอะไรกับคนที่กำลังจะตาย? คุณจะปลอบโยนคนที่ยังมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร? คุณจะบอกอะไรกับตัวเองในช่วงเวลาเหล่านี้ได้บ้าง? คำถามเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องง่าย ในตอนนี้ คุณเห็นแล้วหรือยังว่าทำไมคุณถึงได้พาตัวเองมาที่นี่
It really IS a miracle that you found this text, you know. A small miracle, perhaps, as miracles go, but a miracle nonetheless. I believe that it is as I have said. I believe your soul drew you to this book out of the same impulse that draws each of us onward to our next step, to our next understanding, and, ultimately, to the Divine.
มันเป็นเรื่องมหัศจรรย์อย่างแท้จริงที่คุณพบข้อความนี้ บางทีอาจจะเป็นแค่ปาฏิหาริย์เล็กๆแต่มันก็นับว่าเป็นปาฏิหาริย์อยู่ดี ผมเชื่อว่ามันเป็นไปตามที่ผมเคยบอกไว้ ผมเชื่อว่าวิญญาณของคุณดึงคุณมาที่หนังสือเล่มนี้ ซึ่งเป็นแรงกระตุ้นเดียวกันกับที่ดึงเราแต่ละคนไปสู่ขั้นตอนต่อไป ไปสู่ความเข้าใจขั้นต่อไปของเรา และในท้ายที่สุดก็นำเราไปสู่ความศักดิ์สิทธิ์หรือความเป็นพระเจ้า
None of us has to follow that impulse. We may change course at any moment. We may go in another direction. Or we may stand still and not go anywhere at all for a long time, stalled in our confusion. Eventually, however, we will all move forward again, and we cannot fail to ultimately reach our destination.
ไม่มีใครจำเป็นต้องทำตามแรงกระตุ้นนั้น เราสามารถเปลี่ยนเส้นทางได้ตลอดเวลา เราอาจไปในทิศทางอื่น หรือเราอาจหยุดนิ่งและไม่ไปไหนเลยเป็นเวลานานก็ได้ และอาจจนตรอกอยู่ในทางตันเป็นเวลาอันยาวนาน แต่อย่างไรก็ตาม ที่สุดแล้วเราทุกคนก็จะก้าวไปข้างหน้าได้อีกครั้ง สุดท้ายแล้วเราก็ไม่อาจล้มเหลวในการไปถึงจุดหมายปลายทางได้ (ยังไงก็ต้องไปถึงอยู่ดี แต่ถึงตอนไหนแค่นั้นเอง)
The destination is the same for all of us. We are all on a journey Home, and we shall not fail to arrive there. God will not allow it.
จุดหมายปลายทางนั้นเหมือนกันสำหรับเราทุกคน เราทุกคนกำลังเดินทางกลับบ้าน และจะไม่มีทางพลาดที่จะไปถึงที่นั่น พระเจ้าไม่มีวันยอมให้สิ่งนั้นเกิดขึ้น
That is, in three sentences, the messages of this entire text.
นั่นคือการสรุปข้อความทั้งหมดในหนังสือเล่มนี้ในสามประโยค
- 1
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
