เรื่องราวขำๆฮาๆหน้าแตก ที่มีระหว่างทาง บน..เส้นทางช่างศิลป์#1
ครั้งหนึ่ง..ในวันที่ 19 ธ.ค.2530 ขณะทำงานเป็นช่างศิลป์ไนกี้ ผู้เขียนเสร็จงานจากสุรินทร์ จับรถไฟท้องถิ่นเที่ยวบ่ายๆ ด้วยระยะทางแค่ 58 กม ใช้เวลาเดินทางไม่เกิน 1 ชั่วโมง กะว่าจะไปพักที่บุรีรัมย์แล้วค่อยออกทำงานช่วงเช้า รถไฟเที่ยวนั้นเป็นรถหวานเย็น มีโบกี้พ่วงยาวมาก ผู้เขียนมีสัมภาระเยอะ นอกจากกระเป๋าเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวแล้ว ยังมีอุปกรณ์ดิสเพลย์ โปสเตอร์ โมบายต่างๆอีกหลายรายการ
ภาพจากปก : ตั๋วรถไฟจากสุริทร์ มาบุรีรัมย์ ในวันนั้นกับ 30 กว่าปีในความทรงจำ ภาพรอยยิ้มของคุณครูคนสวยแห่ง อ.กระสัง ผู้มีไมตรีให้กับช่างศิลป์ผู้แรมทาง
บ่ายวันนั้นเป็นช่วงฤดูหนาวที่อากาศหนาวมากๆ และด้วยจำนวนของโบกี้ในขบวนนั้นต่อกันยาวเป็นสิบตู้ ผู้เขียนเดินหาที่นั่งได้ก็ท้ายๆขบวน และเกือบทั้งขบวนส่วนใหญ่ก็จะปิดหน้าต่างกันความหนาว พอเอาสัมภาระขึ้นไว้บนชั้นวางเหนือศีรษะ ก็นั่งเอาเท้ายื่นไปที่นั่งตรงข้ามที่ไม่มีผู้โดยสารอย่างสบายใจ
มีอาการแอ็คอาร์ตนิดหน่อยเนื่องจากมีสายตาของสาวๆแอบมองหนุ่มแปลกหน้าต่างถิ่น ที่แต่งตัวประหลาด มาดกวนๆแฮ่มมม เขินเลยสิทีนี้ โชคดีมีสาวสวยตาคมใจดีคนนึง คงสงสารสภาพของเราเลยได้พูดคุยด้วยกัน ทราบว่าเป็นครูสอนอยู่ อ.กระสัง และลงก่อนที่สถานีกระสัง ฟ้าคงลิขิตมาเท่านี้ หนุ่มแต่งตัวปอนๆเซอร์ๆจำต้องส่งครูสาวสวยด้วยสายตา
สลัดภาพคุณครูคนสวยออกไปจากภวังค์แล้วกลับมานั่งวางขาชิลล์ๆอยู่ที่เดิม รถไฟเปิดหวูดเดินหน้าต่อไป โบกี้ที่ผู้เขียนโดยสารมาอยู่เกือบๆท้ายขบวน เวลาจอดจะเลยชานชลาทำให้ไม่เห็นตัวป้ายชื่อสถานี กว่าจะเห็นคือขบวนต้องออกแล้วถึงจะเห็นป้ายชื่อ จนมาถึงสถานีจุดหมายซึ่งผู้เขียนยังไม่รู้ตัว เพราะเสียงประกาศถูกปิดกั้นความชัดเจนจากหน้าต่างที่ปิดกันหนาวกันทั้งขบวนรถไฟ
ฉับพลันพอรถไฟเริ่มเคลื่อนตัวออกช้าๆออกจากสถานี เหตุการณ์ที่เป็นจุดพลิกผันบนเส้นทางช่างศิลป์ก็บังเกิดขึ้น สายตาผ่านป้ายบอกสถานี บุ บุ บุ บุรีรัมย์ เฮ่ยยยนั่นมันสถานีที่เราจะลงนี่ ไวเท่าความคิด(น่าจะช้าไปมากกว่า) ผู้เขียนรีบลุกขึ้นดึงกระเป๋าที่ทำขึ้นเองแบบหยาบๆใบใหญ่ที่ใส่อุปกรณ์ดิสเพลย์อย่างแรง ปรากฎว่าเชือกขาด ไส้ในไหลออกมาเต็มพื้นรถ
จบกันละทีนี้ ลงไม่ทันรถไฟออกแล้ว คนมองอมยิ้มปนสงสารกันทั้งโบกี้ ฮ่าๆๆ เสียลุคหนุ่มมาดเซอร์หมด ผู้เขียนเองได้แต่ยิ้มแก้เก้อ แล้วรีบก้มลงเก็บรวบรวมโปสเตอร์รูปภาพต่างๆให้เข้าที่ และแน่นอน พระเอกก็มา เสียงคีมตัดตั๋วดัง แง่บๆๆมาแต่ไกล พนักงานตรวจตั๋วรถไฟนั่นเอง เดินมาทันทีเหมือนมี gps โดนค่าปรับไป 20 บาทและต้องไปลงโคราช
ตั๋วรถไฟจากบุรีรัมย์ ไปโคราช รวมค่าปรับ 20 บาท ที่ลงไม่ทัน ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยกับที่ทุ่งสง นครฯ
คืนนั้นผู้เขียนเลยต้องโซซัดโซเซหาที่พักในโคราช ก่อนที่จะเดินทางกลับมาบุรีรัมย์อีกครั้งในเช้าวันรุ่งขึ้น
บนหนทางอันยาวไกล
นับพันนับหมื่นกิโล
ผ่านรอยต่อแห่งกาลเวลา
และ
ยุคสมัยที่แปรเปลี่ยน
linxikun
เข้าสู่ปีที่ 41 เส้นทางช่างศิลป์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
