ตอนที่ 1: กลิ่นฝนบนผืนดินเก่า
เสียงล้อรถกระบะเก่าของลุงเสริมบดไถลไปตามถนนลูกรังที่คุ้นตา ฝุ่นแดงลอยขึ้นในม่านแสงอ่อนของบ่ายคล้อยฤดูฝน กลิ่นดินที่เพิ่งผ่านฝนเมื่อวานยังอวลอยู่ในอากาศ นภานั่งเงียบอยู่บนเบาะข้างคนขับ สายตาเหม่อมองภาพสองข้างทางที่เหมือนจะเปลี่ยนไปนิดเดียวจากเมื่อสิบปีก่อน... แต่ก็ไม่เคยเปลี่ยนไปจากใจเธอเลย
“กลับมาคราวนี้...ยาวเลยสิหนูนา” ลุงเสริมพูดขึ้นมาลอยๆ ไม่ได้หันมามอง แต่รอยยิ้มอ่อนโยนของเขาแฝงอยู่ในน้ำเสียงนั้น
“ค่ะ...ก็คงสักพักใหญ่เลยค่ะลุง” นภาตอบเบาๆ พลางมองไปยังทิวต้นยางนาบริเวณทางโค้งถัดไป ใบมันเปียกชื้น เงาสะท้อนแสงคล้ายจะทักทายเธออย่างอ่อนโยน
บ้านไร่หลังเก่าของแม่ตั้งอยู่บนเนินเล็กๆ มองลงมาเห็นแปลงผักสวนครัวกับเล้าไก่ที่ยังอยู่ในสภาพดี มีเพียงหลังคาที่ดูเก่าไปบ้างตามกาลเวลา เมื่อรถจอดสนิท หญิงสาวลงจากรถ สูดลมหายใจลึก ราวกับอยากเก็บกลิ่นดินและกลิ่นหญ้าเข้าปอดให้มากที่สุด
"แม่คงอยู่ในครัว...กำลังหุงข้าวกล้องกลิ่นหอม" เธอพึมพำกับตัวเองอย่างรู้ใจ
แต่กลับกลายเป็นว่าเสียงกาน้ำร้อนกับกลิ่นข้าวไม่ได้มาจากแม่...หากมาจากใครบางคนที่ยืนหันหลังให้อยู่ในครัวไม้
“แม่ไม่ค่อยสบาย พี่เลยแวะมาช่วย” เขาพูดโดยไม่หันมา
เสียงนั้นทำให้นภาชะงัก ใจเต้นแผ่วเบาอย่างประหลาด เธอจำเสียงนั้นได้ดี ไม่เปลี่ยนไปจากเมื่อสิบปีก่อน
“ภูบดินทร์...” เธอเรียกชื่อเขาแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าหากออกเสียงดังไป คนในความทรงจำจะหายไปกับลมฝน
ชายหนุ่มหันมายิ้มจางๆ ดวงตาคู่นั้นยังเหมือนเดิม—สงบ เย็น และลึกซึ้งราวกับผืนดินหลังฝนแรก
“กลับมาคราวนี้...ใจยังอยู่กับเมืองหรือเริ่มคิดถึงกลิ่นดินเก่าๆ แล้วล่ะ?”
นภาไม่ได้ตอบ เธอเพียงยิ้มออกมา น้ำเสียงและคำพูดของเขาไม่ได้ต้องการคำตอบชัดเจนอยู่แล้ว มันคือคำถามที่หล่นลงกลางใจเธอ...และก็กำลังหยั่งรากเบาๆ อยู่ในนั้น
.
ค่ำนั้น ฝนพรำเบาๆ เม็ดฝนกระทบหลังคาสังกะสีดังแผ่ว สองแม่ลูกนั่งรับประทานข้าวกันเงียบๆ มีภูบดินทร์นั่งอยู่ไม่ห่าง พวกเขาพูดคุยกันถึงเรื่องไร่ เรื่องหมู่บ้าน และเรื่องวันวาน
แต่ระหว่างคำพูดเหล่านั้น...ยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่ไม่ได้เอ่ยออกมา เป็นเสียงเงียบของความผูกพันที่ไม่ต้องอธิบาย
เมื่อเขากลับบ้านไป นภาเดินออกมานอกชาน มองเม็ดฝนที่ยังร่วงลงอย่างไม่รู้จักเหนื่อย กลิ่นดินหลังฝนชัดเจนขึ้นทุกที มันแทรกเข้ามาในใจเธอ...พร้อมความรู้สึกบางอย่างที่ยังไม่มีชื่อเรียก
เธอหลับตา สูดลมหายใจลึก แล้วพึมพำในใจ...
“บางที...ใจของฉันอาจจะยังอยู่ที่นี่...ไม่เคยจากไปไหนเลย”
.
คืนนี้ฝนยังไม่หยุดตก...แต่ใจของใครบางคนกลับเริ่มเบาและอุ่นขึ้นอย่างน่าแปลก
และในเช้าวันพรุ่งนี้...เขาจะยืนรออยู่ตรงรั้วไม้เดิม พร้อมชวนเธอไป "ดูต้นมะเขือพวงที่เคยปลูกด้วยกันเมื่อสิบปีก่อน"
(โปรดติดตามต่อในตอนที่ 2: รอยเท้าคนเคยเดินผ่าน)
รวมเล่มจบบริบูรณ์https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiOTY0NDA1OCI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjM2ODM1MCI7fQ
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
