ตอนที่ 2: รอยเท้าคนเคยเดินผ่าน
“เธอตื่นเช้าขึ้นทุกวันเลยนะ...” เสียงนุ่มๆ ดังขึ้นจากรั้วไม้เก่าที่ถูกแต่งแต้มด้วยเถาวัลย์สีเขียวอ่อน
นภาหันไปตามเสียง แสงแดดอ่อนๆ ของเช้าแรกที่แดดมาเยือนหลังฝนทอดตัวทาบไหล่ของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงรั้ว เธอไม่ทันได้ตอบ เพราะมือยังถือขันเงินใส่น้ำรดต้นพริกอยู่ครึ่งทาง
“ฉันก็ตื่นเช้าตั้งแต่เล็กแล้ว จำไม่ได้เหรอ?” เธอแกล้งย้อนยิ้ม
ภูบดินทร์หัวเราะเบาๆ แววตาอบอุ่นเหมือนแดดอ่อนยามเช้า “จำได้สิ...แต่ตอนนั้นเธอชอบตื่นเช้าเพราะจะมาแย่งขี่หลังควายของฉันไม่ใช่หรือไง?”
นภาหลุดหัวเราะ น้ำเสียงของเขาไม่ได้เพียงเล่าเรื่องในอดีต แต่มันพาเธอกลับไปยังวันเวลาอันไร้เดียงสา เมื่อเด็กหญิงผูกผมแกละกับเด็กชายสวมเสื้อยืดตัวโคร่งวิ่งเล่นในทุ่งกว้างไร้กรอบเวลา
“ไปดูมะเขือพวงกันไหม?” เขาถามขึ้น “เธอเคยปลูกไว้หลังเล้าหมูเมื่อสิบปีก่อน…ฉันยังไม่เคยถอนทิ้งเลยนะ”
คำชวนเรียบง่าย แต่กลับกระทบใจนภาเหมือนสายลมที่หอบเอากลิ่นดินเก่ากลับมาอีกครั้ง
.
ทางเดินหลังบ้านเปียกชื้น แต่รอยเท้าเล็กๆ ของพวกเขาเคยผ่านที่นี่มาแล้วครั้งหนึ่ง
และวันนี้ ทั้งสองเดินกลับมาซ้ำรอยเดิม—ไม่ใช่เพื่อย้อนอดีต
แต่เพื่อค่อยๆ เติมปัจจุบันด้วยเศษเสี้ยวของวันวาน
มะเขือพวงต้นนั้นยังอยู่ ใบเขียวเข้มคล้ายไม่เคยง้อฝน ใบไม้บางใบมีรอยรูพรุนเล็กๆ จากแมลง
“ฉันไม่คิดว่ามันจะรอดจนถึงตอนนี้...” เธอพูดเบาๆ ขณะก้มลงแตะใบด้วยปลายนิ้ว
“ต้นไม้...ถ้าปลูกด้วยใจ มันก็ทนได้ทุกฤดู” ภูบดินทร์ตอบเรียบๆ แต่ในน้ำเสียงนั้นมีบางอย่างที่นภารู้สึก—บางอย่างที่อุ่นกว่าดวงอาทิตย์ในยามเช้า
.
ช่วงบ่ายของวันนั้น นภาช่วยแม่หั่นผักอยู่ในครัว แม่ไม่ได้พูดอะไรมากนัก มีเพียงคำถามลอยๆ ว่า
“ภูบดินทร์เขายังไม่แต่งงานนะ...รู้ไหม?”
นภาเงียบไป หัวใจเต้นแรงอย่างไม่รู้เหตุผล
“แต่แม่เห็นว่าเขาไม่เคยมองใครเลย...เหมือนรออะไรบางอย่างอยู่” แม่ว่าอย่างไม่ตั้งใจ
เธอก้มหน้าหั่นผักต่อ หัวใจปั่นป่วนแต่มีความอบอุ่นแทรกอยู่ตรงกลาง
.
ตกเย็น ขณะเธอเดินเล่นอยู่ตรงชายทุ่ง เงาร่างของใครบางคนก็เดินมาตามทางโคลนเปียก
“เดินเล่นคนเดียวระวังลื่นล่ะ” ภูบดินทร์พูด ก่อนจะยื่นไม้ไผ่ยาวให้ใช้ค้ำยันเดิน
นภารับไว้ แกล้งถาม “นี่จะให้ฉันเป็นยายเฒ่าหรือยังไง?”
เขาหัวเราะพลางยืนมองเธออย่างเงียบๆ แววตาคู่นั้น…มันไม่ใช่การมองของเพื่อนในวัยเด็กอีกต่อไป
แต่เหมือนเป็นการ “มองเห็น” ใครคนหนึ่งที่เขารอคอยจะได้พบอีกครั้ง
และเธอก็รู้ว่า...หัวใจของเธอกำลังเริ่มเดินย้อนกลับมาตาม “รอยเท้าของคนเคยเดินผ่าน”
.
เมื่อรอยเท้าเดิมถูกเหยียบซ้ำอีกครั้ง…หัวใจหนึ่งจึงเริ่มตื่นจากความว่างเปล่า
และในเช้าวันใหม่ เขาจะพาเธอไป “บ้านหลังน้อยใต้ร่มไม้” ที่เคยสร้างไว้กลางใจโดยไม่รู้ตัว
(โปรดติดตามต่อในตอนที่ 3: ชายคาบ้านที่คุ้นเคย)
รวมเล่มจบบริบูรณ์https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiOTY0NDA1OCI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjM2ODM1MCI7fQ
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
