กลิ่นโศก-ตอนที่ 7 :อักษรจากอดีต
แสงแดดอ่อนในยามสายคลี่ตัวผ่านหน้าต่างไม้บานเก่า ทอดเงาทาบไปบนโต๊ะเขียนหนังสือไม้สักเงางามที่ตั้งอยู่ริมผนังฝั่งตะวันออก เสียงนกปรอดร้องเจื้อยแจ้วบนกิ่งมะม่วงนอกชาน ดูจะประสานไปกับเสียงแผ่วของปากกาจุ่มหมึกที่กำลังลากตัวอักษรอย่างบรรจงบนกระดาษสาเก่า
สราญจิตนั่งหลังตรง มือขวาจับด้ามปากกาจุ่มหมึก ปลายปากกาเคลื่อนไหวอย่างมั่นคง แม้จะไม่เคยเรียนคัดไทยโบราณมาก่อน แต่ลายเส้นเหล่านั้นกลับออกมาได้อย่างนุ่มนวล ราวกับไม่ใช่มือของเธอที่เป็นคนเขียน
เธอรู้สึกถึง “บางสิ่ง” ที่ไหลผ่านแขน ผ่านนิ้ว และเคลื่อนไปสู่ปลายปากกา… ไม่ใช่เพียงความตั้งใจ แต่เป็นแรงผลักจากเบื้องลึกของจิตใจ บางอย่างกำลังสื่อสารผ่านเธอ
บรรทัดแล้วบรรทัดเล่า เธอเขียนได้อย่างไม่ติดขัดเลยสักบรรทัด
"...ใจประสงค์สิ่งใด แม้ไม่อาจกล่าว ก็ย่อมส่งถึงผู้ใดผู้หนึ่ง ดุจดั่งลมแม้ไร้เสียง แต่เย็นก็ยังเข้าถึงเนื้อผ้า..."
สราญจิตอ่านประโยคที่เธอเพิ่งเขียนจบ ดวงตาคู่นั้นชะงักไปชั่วขณะ เหมือนเธอเองก็ไม่เชื่อว่าเป็นความคิดของตน
ไม่ไกลจากเธอนัก กล่องไม้ที่เก็บจดหมายยังตั้งนิ่งอยู่ตรงมุมโต๊ะ เธอเอื้อมมือไปเปิดมันอีกครั้ง คราวนี้ตัดสินใจดึงจดหมายออกมาช้า ๆ แล้วกางกระดาษจดหมายสีขาวนวลนั้น
ลายมือในจดหมายสวยงาม เป็นลายไทยชั้นสูง คงเป็นของสตรีในยุครัชกาลที่ 5 ซึ่งได้รับการอบรมมาอย่างดี ประโยคในนั้นเรียบง่าย แต่แฝงด้วยความรู้สึกละเมียดละไม
"...หากวันหนึ่งเจ้าได้อ่านจดหมายฉบับนี้ จงรู้ไว้เถิดว่า โลกนี้ไม่เคยพรากใครที่ผูกพันกันด้วยความดี แม้เวลาจะเลือนภาพไป แต่ใจจักยังจดจำอยู่เสมอ..."
สราญจิตรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบเบา ๆ น้ำเสียงในข้อความนั้นอ่อนโยน เหมือนเสียงของหญิงสาวคนหนึ่งในห้วงอดีตที่ส่งความคิดถึงข้ามผ่านกาลเวลา
เธอวางจดหมายลง ก่อนจะหยิบปากกาขึ้นมาอีกครั้ง กระดาษแผ่นใหม่ถูกวางลงแทนที่แผ่นเดิม ลมหายใจลึกอย่างตั้งมั่นถูกปล่อยออกมาจากอก
บรรทัดแรกที่เธอเขียนในครั้งใหม่… ไม่ได้มาจากความจำ แต่จาก “หัวใจ”
"จดหมายฉบับนี้ข้าเขียนด้วยใจ หาใช่เพื่อบอกเล่าอดีต แต่เพื่อบอกเจ้าในอนาคต ว่าข้ายังอยู่... ในใจเจ้าเสมอ"
ดอกโศกนอกหน้าต่างปลิวโปรยอีกครา กลิ่นหอมบางเบาคละเคล้ากับเสียงลมพัดเงียบของช่วงบ่ายวันนั้น
และสราญจิต… ก็เริ่มรู้สึกว่า “ความจริง” ไม่ได้อยู่แค่ในหนังสือประวัติศาสตร์ แต่อยู่ในใจคนที่ยังจดจำสิ่งงดงามจากอดีตได้อย่างซื่อตรง
เธอยังไม่แน่ใจว่าใครเป็นผู้หญิงในกระจก… หรือใครเป็นเจ้าของจดหมายนั้น
แต่เธอรู้แน่หนึ่งสิ่ง… ว่า “ตัวตนของเธอ” กำลังถูกเปิดออกทีละชั้น โดยสิ่งที่เรียกว่า… อักษรจากอดีต
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
