กลิ่นโศก-ตอนที่ 8หญิงสาวในจดหมาย – พบจดหมายรักที่ไม่เคยส่ง
เสียงลมค่ำพัดเฉื่อยเฉื่อยพาเอากลิ่นไม้เก่าและดอกไม้แห้งลอยเคล้าในห้องเขียนบทอย่างเงียบงัน จันทร์เกลื่อนฟ้าอยู่เหนือยอดเรือนไม้โบราณ ฉาบแสงเงินบางเบาให้แก่ทุกสิ่งตรงหน้า ราวสรรพสิ่งถูกปัดฝุ่นด้วยความคิดถึงบางอย่างที่อธิบายไม่ได้
สราญจิตยืนพิงขอบหน้าต่างไม้ มือบางกำซองกระดาษเก่าที่บังเอิญพบในลิ้นชักลึกของโต๊ะเขียนหนังสือ มันไม่ใช่ของเธอ... แต่ราวกับมัน “รอคอย” ให้เธอพบเจอมาเนิ่นนาน
เธอคลี่จดหมายออกอย่างระวัง ตัวอักษรกลมงามหมึกจางเขียนด้วยลายมือคนยุคก่อน กลิ่นน้ำหมึกเก่าๆ กับกระดาษที่สีนวลกลายเป็นสีชา ช่างอบอุ่นอย่างประหลาด
> “ถึงเธอ...ผู้ที่จิตข้าเฝ้ารอ แม้ไม่รู้จะส่งคำรักไปที่ใด”
“ทุกเช้าเมื่อแสงแดดแรกส่องกระทบกระจกเงา ข้าเฝ้ารอเพียงได้เห็นภาพเจ้าสะท้อนมา... แม้มิใช่จริง
บางครั้งในยามค่ำ กลิ่นโศกโชยพลิ้ว... ข้าเผลอเอ่ยนามเจ้าโดยไม่รู้ตัว ใจข้าคล้ายรู้จักเจ้ามาช้านาน ทั้งที่เผชิญเพียงในห้วงฝัน”
“หากกาลใด...เจ้ามาอยู่ ณ ที่นี้ ขอจงรู้เถิดว่า คนหนึ่งเคยรักเจ้าอย่างที่สุด แม้ไม่เคยได้เอื้อนเอ่ย”
ตัวอักษรหยุดลงตรงเพียงนั้น ไม่มีชื่อผู้ส่ง ไม่มีวันเวลา แต่ดวงใจของเธอราวถูกเรียกหาจากห้วงอดีตกาล
สราญจิตยืนอยู่นาน ก่อนเอ่ยเบา ๆ คนเดียวว่า
“หรือเรา...คือเธอในจดหมายนั้น”
เสียงเคาะประตูเบา ๆ ทำให้หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย เธอวางจดหมายลงบนโต๊ะ ลมหายใจยังอุ่นไหวอยู่ในอก
“คุณสราญจิต...ยังไม่นอนหรือครับ”
เสียงนั้นเป็นของธนาธิป — ชายหนุ่มผู้มักสงบเยือกเย็น แต่วันนี้น้ำเสียงเขาดูอ่อนลง
“ขอโทษค่ะ...ดิฉันรบกวนหรือเปล่า”
“เปล่าครับ” เขายิ้มบางเบา ดวงตาไล่สายตามองกระดาษในมือเธอ “จดหมายนั้น...คุณเจอในห้องเขียนบทใช่ไหม”
หญิงสาวพยักหน้าเบา ๆ “ดูเหมือนจะเขียนถึงใครสักคนที่เขารักมาก...แต่ไม่มีโอกาสได้พบ”
ธนาธิปนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำ
“บางที...คนเราก็ไม่ได้เกิดมาเพื่อ ‘พบ’ แต่เกิดมาเพื่อ ‘คิดถึง’”
คำพูดของเขาทำให้สราญจิตเงียบงันไปครู่หนึ่ง หัวใจเต้นแผ่วแรง... ราวเสียงดนตรีจากอดีตกาลค่อย ๆ กรีดท่วงทำนองในอก
“แล้วคุณเชื่อไหมคะ...ว่ารักแท้ อาจรอเราอยู่ในอีกภพหนึ่ง?”
เขามองเธอเนิ่นนาน ก่อนกล่าวเบา ๆ
“ถ้าเราเชื่อจริง... บางที มันอาจรอเราอยู่ ‘ที่เดิม’ แค่นี้เอง”
.
คืนนั้น... เงาดอกโศกพลิ้วอยู่ริมหน้าต่าง ราวกับมีหญิงสาวในชุดไทยคนหนึ่ง กำลังนั่งอยู่เงียบ ๆ ใต้ต้นไม้เดิมนั้น หยาดน้ำตาของเธอหล่นลงขณะมือยังถือจดหมายที่ไม่เคยได้ส่งออกไป...
.โปรดติดตามตอนต่อไป >> ตอนที่ 9: ชื่อที่ลบไม่เลือน – ชื่อของเธอเคยปรากฏในสมุดบันทึกของตระกูล...เมื่อร้อยปีก่อน
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
