ตอนที่ 2.3: เพลงกล่อมเด็กจากดาว (Lullaby from the Stars)
**[SCENE START]**
**EXT. โรงพยาบาลเด็ก – 23:19 น.**
แอปติ๊งดังสองรอบติด
> **[ ภารกิจด่วน ]**
> กล่องเปล่าใบที่ 3
> เป้าหมาย: เด็กหญิงอายุ 7 ขวบ (มะเร็งระยะสุดท้าย)
> สถานที่: ห้อง ICU ชั้น 9
> คำสั่ง: ส่ง “เสียงกล่อมเด็ก”
> เวลาที่เหลือ: 11 นาที
เขตจอดรถลื่นไถลหน้าทางเข้าโรงพยาบาล
วิ่งฝ่าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ตะโกนตามหลัง
“เฮ้ย! ผู้ปกครองเท่านั้น!”
เขตยกมือขอโทษแล้วพุ่งขึ้นบันได 9 ชั้นรวด ไม่รอลิฟต์
**[CUT TO]**
**INT. ห้อง ICU – 23:24 น.**
เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ นอนอยู่บนเตียง
สายน้ำเกลือเต็มตัว
ผมร่วงจนเกือบหมดหัว
แต่ตายังโตใส
ข้าง ๆ เตียงมีพยาบาลสาวคนหนึ่งนั่งเฝ้า
ริน (จาก Chapter 1) ใส่ชุดพยาบาลอาสาสีขาว
เธอเงยหน้ามาเห็นเขต หัวคิ้วกระดกทันที
**ริน (กระซิบยิ้ม ๆ):**
“มาส่งของอีกแล้วเหรอคุณไรเดอร์?”
**เขต (หอบเล็กน้อย):**
“วันนี้มาส่งเพลงกล่อมเด็ก
ช่วยเปิดทางให้หน่อยนะครับ”
รินยิ้มกว้าง แล้วลุกขึ้นไปกอดเด็กหญิงเบา ๆ
กระซิบข้างหูเด็ก
**ริน:**
“นี่ ๆ มีพี่ไรเดอร์มาหาน้องนะ
เดี๋ยวพี่เค้าจะร้องเพลงให้ฟัง”
เด็กหญิงยิ้มบาง ๆ
เสียงแหบแห้ง
**เด็กหญิง:**
“เพลง… ที่แม่เคยร้องเหรอคะ?”
เขตคุกเข่าข้างเตียง
หยิบกล่องเปล่าออกมา
เปิดฝา
แสงสีขาวทองพุ่งขึ้นฟ้าเพดาน
กลายเป็นดวงดาวนับร้อยดวง
แล้วค่อย ๆ ประกอบร่างเป็นภาพผู้หญิงสาวสวย
ยืนกอดเด็กหญิงจากด้านหลัง
เสียงเพลงกล่อมเด็ก “นอนน้อย ๆ หนูน้อย” ดังขึ้นเบา ๆ
เสียงของแม่ที่เด็กหญิงไม่เคยได้ยินตั้งแต่เกิด
เด็กหญิงหลับตา
ยิ้มกว้างที่สุดเท่าที่เคยยิ้มมาในชีวิต
**เด็กหญิง (กระซิบ):**
“แม่… มาแล้ว…”
รินยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง
น้ำตาไหลเงียบ ๆ
เขตนั่งนิ่ง มองภาพแม่ที่กำลังลูบหัวลูกสาวตัวเองในโฮโลแกรม
จนเพลงจบ ภาพค่อย ๆ จางหาย
ติ๊ง!
> **[ ภารกิจสำเร็จ ]**
> ทานปรมัตถ์ +1
> ยอดรวม: 3/10
เด็กหญิงยังคงยิ้มอยู่
แม้เครื่องวัดชีพจรจะเริ่มช้าลงเรื่อย ๆ
**ริน (เสียงสั่น):**
“ขอบคุณนะคะ… คุณทำให้น้องมีความสุขมากจริง ๆ”
เขตลุกขึ้น ยกมือไหว้รินเบา ๆ
**เขต:**
“ผมแค่คนส่งของครับ
คนที่ทำให้ยิ้มได้… คือแม่น้องเอง”
เขาหันไปมองเด็กหญิงครั้งสุดท้าย
แล้วเดินออกจากห้องเงียบ ๆ
รินยืนมองตามหลัง
แล้วยกมือขึ้นปิดปากตัวเองอีกครั้ง
น้ำตาไหลไม่หยุด
**[CUT TO]**
**EXT. ลานจอดโรงพยาบาล – 23:41 น.**
เขตสตาร์ทรถ
มองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวจริง ๆ คืนนี้
**เขต (พูดคนเดียว):**
“คืนนี้… เราส่งเพลงถึงดาวได้จริง ๆ ว่ะ”
พูดเสร็จเขตบิดคันเร่งหายไปในความมืด
ทิ้งไว้แค่เสียงเพลงกล่อมเด็กที่ยังคงลอยอยู่ในห้อง ICU
และรอยยิ้มของเด็กหญิงที่หลับไปอย่างสงบ
**[FADE OUT]**
**คำคมท้ายตอน**
“บางเพลง… ไม่เคยดังในโลกนี้
แต่กลับดังที่สุดในใจของคนที่รอฟัง”
**[SCENE END]**
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
