ตอนที่ 2.25: ระลอกที่ไร้ขอบเขต
**[SCENE START]**
**EXT. ตลาดนัดใหญ่ย่านบางนา - บ่ายแก่ ๆ สู่เย็น (ต่อเนื่องจาก 2.24)**
ความเงียบหลังจากนิลหายตัวไปในหมอกดำยังคงปกคลุมตลาดอยู่ครู่หนึ่ง
แต่ไม่นาน ผู้คนก็ค่อย ๆ ลุกขึ้น ส่งกล่องต่อกันด้วยรอยยิ้มที่แท้จริงมากขึ้น
สายธาร quantum แผ่ขยายอย่างนุ่มนวลแต่รวดเร็ว จากคนในตลาดสู่คนนอกตลาด จากย่านบางนาสู่ทั้งกรุงเทพฯ ในชั่วเวลาไม่กี่ชั่วโมง
ข่าวลือแพร่กระจายทางไลน์ ทาง TikTok ทางปากต่อปาก – “กล่องวิเศษที่ทำให้คนใจดีขึ้นจริง ๆ”
แอปของเขตสั่นเบา ๆ แจ้งเตือนสีเหลือง: "พลังงานเพิ่มสูงอย่างต่อเนื่อง – สายธารถึงจุดเปลี่ยนสำคัญ"
ติณณ์ยืนนิ่ง มองทางที่นิลหายไป คำพูดเรื่อง “วางลง” ยังก้องในหัว
แต่สิ่งที่ทำให้เขาสับสนมากกว่าคือสายธารที่กำลังใหญ่โตตรงหน้า
**ติณณ์ (เสียงแผ่ว มองเขต):**
“พี่... สายธารของพี่มันกำลังใหญ่จริง ๆ
คนเยอะมากขึ้นทุกที แต่ผมกลัว…
กลัวว่ามันจะใหญ่เกินกว่าที่ผมจะตามทัน
กลัวว่าผมจะกลายเป็นแค่จุดเล็ก ๆ ในระลอกใหญ่”
เขตยิ้มให้อย่างอบอุ่น พยายามซ่อนความกังวลในใจ
เขาเห็นตัวเลขพลังงานในแอปพุ่งสูง แต่ก็เห็นติณณ์เริ่มถอยห่างทางอารมณ์
**เขต (เสียงนุ่ม แต่แฝงความมุ่งมั่น):**
“ไม่ต้องกลัวนะติณณ์
สายธารนี้เกิดจากใจของทุกคน รวมทั้งใจนายด้วย
มันจะไม่ทิ้งนายไปไหนหรอก
มันจะปกป้องนายจาก Rider จากนักการเมือง จากทุกคนที่อยากหาประโยชน์จากนาย”
แต่คำว่า “ปกป้อง” ของเขตกลับทำให้ติณณ์รู้สึกอึดอัดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
เด็กหนุ่มรู้สึกเหมือนถูกดึงให้อยู่ตรงกลางของพายุที่กำลังก่อตัว
**ติณณ์ (เสียงสั่นเล็กน้อย):**
“แต่พี่... ผมยังไม่แน่ใจเลยว่าผมจะทำยังไง จะเป็นยังไง
ผมแค่อยากมีชีวิตปกติ
ผมยังเด็ก ผมยังอยากเลือกเองได้”
สายธารที่กำลังแผ่ขยายเริ่มชะลอตัวลงเล็กน้อย
ไม่ใช่เพราะพลังงานหมด แต่เพราะความลังเลของติณณ์ส่งผลสะท้อนกลับไปยังคนที่เพิ่งเข้าร่วม – บางคนหยุดส่งกล่องชั่วขณะ
แอปของเขตแจ้งเตือนใหม่: "ความผันผวนตรวจจับได้ – อารมณ์ของเป้าหมายหลักส่งผลต่อความเสถียร"
เหรียญเตือนในกระเป๋าเขตอุ่นขึ้นเบา ๆ แต่ยังไม่ร้อนจัด
สัญญาณจาก Rider ทั้งสามและฝ่ายนักการเมืองเริ่มเคลื่อนไหวใกล้เข้ามา แต่ยังไม่ถึงจุดปะทะ
**ติณณ์ (มองรอบตัว แล้วหันกลับมาที่เขต):**
“ผม... ต้องขอเวลาคิดก่อน
ผมไม่อยากรีบเลือกอะไรทั้งนั้น”
เขตยื่นมือออกไปอย่างอ่อนโยน
แต่ติณณ์เพียงยิ้มเศร้า ๆ แล้วถอยหลังช้า ๆ หายเข้าไปในฝูงชนที่กำลังเดินพลุกพล่าน
เขตยืนนิ่ง มองตามหลังเด็กหนุ่ม
ความรู้สึกก่อตัวในอก – ไม่ใช่เพราะติณณ์หนีไป แต่เพราะเขารู้ตัวว่าความต้องการของติณณ์ ถือเป็นที่สุด“สายธาร” ของเค้าอาจกลายเป็นแรงกดดันโดยไม่รู้ตัว
**[SCENE CUT TO]**
**EXT. ถนนใหญ่ข้างตลาด - เย็นสนธยา**
ติณณ์เดินออกจากตลาดอย่างช้า ๆ หายใจลึก
เขาไม่วิ่งหนี แต่เดินเพื่อหาพื้นที่สงบให้ตัวเอง
ทันใดนั้น รถหรูสีดำคันหนึ่งชะลอความเร็วเคียงข้างเขา
ประตูรถเลื่อนเปิด – เป็นนักการเมืองคนนั้น เค้ายิ้มอย่างเป็นมิตร
**นักการเมือง (เสียงนุ่มนวล):**
“เด็กน้อย ดูเหมือนนายกำลังสับสนนะ
ขึ้นรถเถอะ อย่างน้อยพี่จะพานายกลับบ้านอย่างปลอดภัย
ไม่ต้องตัดสินใจอะไรวันนี้ก็ได้
แค่พักก่อน”
ติณณ์มองกลับไปทางตลาด – เห็นเขตยืนมองตามมาจากระยะไกล สายตาเต็มไปด้วยความห่วงใย
เด็กหนุ่มยกมือขึ้นโบกให้เขตเบา ๆ เหมือนบอกว่า “ผมยังไม่หายไปไหน”
แล้วเขาหันกลับมา พยักหน้าช้า ๆ
**ติณณ์ (เสียงเบา):**
“ได้ครับ... แค่ส่งผมกลับบ้านก็พอ”
เขาขึ้นรถ รถขับออกไปอย่างนุ่มนวล
เขตยืนมองรถหายลับไปในสายตา
แอปแจ้งเตือน: "ติณณ์ยังอยู่ในระยะตรวจจับ – พลังงานลดลงเล็กน้อย แต่สายธารยังคงแผ่ต่อ"
เขตถอนหายใจยาว วางมือลง
ครั้งนี้เขาไม่ได้รู้สึกแพ้ แต่รู้สึกถึง “การรอ” ที่แท้จริง
**[SCENE END]**
**คำคมปิดท้ายตอน:**
“เมื่อระลอกแผ่ไปไกลไร้ขอบเขต
มันจะไม่บังคับให้ใครต้องจมลงไปด้วย
แต่จะรออย่างเงียบ ๆ
จนกว่าคนนั้นจะเลือกเดินกลับมาด้วยตัวเอง”
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2025 Blockdit
