ตอนที่ 2.29: ชัยชนะที่หลุดลอย
**[SCENE START]**
**EXT. หน้าบ้านติณณ์ในชุมชนแออัด - เช้ามืดถัดมา (หลังคืนที่สายธารเชื่อมถึงกัน)**
แสงแรกของวันสาดส่องลงมาบนซอยแคบ ๆ
หมอกบาง ๆ ยังลอยต่ำ ผสมกับแสงสีฟ้าอ่อนที่หลงเหลือจากคืนก่อน
คนในชุมชนตื่นเช้ากว่าปกติเล็กน้อย บางคนเดินออกมารดน้ำต้นไม้ กวาดลานบ้าน
เด็ก ๆ เริ่มวิ่งเล่นพร้อมกล่อง quantum ที่ส่งต่อกันอย่างสนุกสนาน
บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่นที่แผ่ซ่านจากสายธาร
ติณณ์ตื่นเช้าเช่นกัน
เขาสวมเสื้อยืดตัวเก่า กางเกงขาสั้น เดินออกมานั่งขั้นบันไดหน้าบ้าน
ถือแก้วน้ำเย็น มองแสงสีฟ้าอ่อนที่ยังวนรอบบ้านด้วยสายตาที่คิดหนัก
คืนที่ผ่านมา แสงนั้นทำให้เขาหลับสบายจริง ๆ
แต่เช้านี้... ความคิดในหัวเขากลับหนักหน่วงกว่าที่เคย
เขตเดินออกมาจากในซอยลึก ถือถุงกระดาษสองใบเหมือนเคย
ขนมปังไข่เค็ม ปาท่องโก๋ร้อน ๆ และนมกล่องเย็น
เขาเดินตรงมาหาติณณ์ด้วยรอยยิ้มที่มั่นใจ
**เขต (เสียงอบอุ่น แต่แฝงความมุ่งมั่น):**
“ตื่นเช้าจังติณณ์
กินข้าวเช้ากันไหม
วันนี้สายธารสวยมากเลยนะ เห็นไหม?”
ติณณ์รับถุงจากเขต แต่ไม่ได้ยิ้มตอบทันที
เขานั่งลงข้างเขตบนขอบฟุตบาท แบ่งขนมปังกันเงียบ ๆ
**ติณณ์ (เสียงแผ่ว มองแสงรอบตัว):**
“สวยจริงครับพี่
อบอุ่นดี
แต่...”
เขตหันมามองทันที สายตาเต็มไปด้วยความหวัง
**เขต (รีบพูด):**
“แต่ยังไง? นายเริ่มเข้าใจแล้วใช่ไหม
สายธารนี้แหละคือทางที่นายจะอยู่ได้อย่างแท้จริง
ไม่ต้องกลัวใคร ไม่ต้องพึ่งเงินหรืออำนาจใคร
แค่ใจต่อใจ เราก็ปกป้องกันและกันได้ทุกคน”
ติณณ์เงียบครู่หนึ่ง กัดปาท่องโก๋ช้า ๆ
**ติณณ์ (เสียงหนักแน่นขึ้น):**
“ผมคิดทั้งคืนเลยครับ
สายธารมันดีจริง ๆ
มันทำให้คนในชุมชนยิ้มได้
แต่... มันปกป้องทุกคนได้จริงเหรอครับ
ถ้าวันหนึ่งมีคนร้ายเข้ามา มีคนอยากทำลาย
แสงพวกนี้จะหยุดพวกเขาได้ยังไง
ผมอยากปกป้องทุกคนนะครับ
อยากให้แม่ ให้เพื่อนบ้าน ให้เด็ก ๆ ปลอดภัยจริง ๆ
ไม่ใช่แค่รู้สึกอบอุ่นอย่างเดียว”
เขตชะงักเล็กน้อย แต่ยังดื้อรั้นยืนยัน
**เขต (เสียงสูงขึ้นนิด):**
“ติณณ์ สายธารมันใหญ่ขึ้นทุกวัน
เดี๋ยวมันก็แข็งแกร่งพอ
นายต้องเชื่อผม
อย่าไปฟังอย่างอื่น
ทางอื่นมันหลอกลวงทั้งนั้น”
ติณณ์มองเขตตรง ๆ เห็นความดื้อรั้นในแววตา
แล้วเขาถอนหายใจยาว
**ติณณ์:**
“พี่... พี่กำลังบังคับผมอีกแล้ว
ผมอยากเลือกทางที่ผมมั่นใจว่าจะปกป้องทุกคนได้จริง ๆ
ไม่ใช่แค่หวัง”
ทันใดนั้น เสียงรถหรูดังแผ่ว ๆ จากปากซอย
รถสีดำเงาวับของนักการเมืองค่อย ๆ ชะลอจอดหน้าบ้านติณณ์
ประตูเปิด นักการเมืองก้าวลงมาในชุดสูทเรียบร้อย ยิ้มอ่อนโยนเหมือนเคย
บอดี้การ์ดยืนรอข้างรถเงียบ ๆ
**นักการเมือง (เสียงนุ่ม เป็นกันเอง):**
“สวัสดีตอนเช้าครับน้องๆ
พี่ผ่านมาพอดี เลยแวะมาทัก
เห็นนายนั่งกินข้าวเช้ากับเพื่อน... ดูอบอุ่นดีนะ”
ติณณ์ลุกขึ้นยืน มองนักการเมืองด้วยสายตาที่เริ่มแน่วแน่
**ติณณ์ (เสียงชัดเจน):**
“พี่ครับ... ผมคิดทั้งคืน
ผมขอไปกับพี่
ผมอยากมีอำนาจที่ปกป้องทุกคนได้จริง ๆ
อยากให้ชุมชนนี้ปลอดภัยแบบไม่ต้องกลัวใครอีก”
เขตตัวแข็งทื่อ ถุงขนมปังในมือหล่นลงพื้น
**เขต (เสียงสั่น ดื้อรั้น):**
“ติณณ์! นายคิดผิดแล้ว
ทางนั้นมันมืด มันต้องแลกกับอะไรที่นายยังไม่รู้
สายธารดีกว่า! นายต้องอยู่กับผม!”
นักการเมืองยิ้มมุมปาก ไม่พูดแทรก
เพียงยื่นมือออกมาให้ติณณ์เบา ๆ
ติณณ์มองเขตครู่หนึ่ง สายตาเต็มไปด้วยความเสียใจและลังเล
แต่สุดท้ายเขาเลือกเดินไปจับมือนักการเมือง
**ติณณ์ (เสียงแผ่ว หันกลับมามองเขต):**
“ขอโทษนะครับพี่
ผมอยากปกป้องทุกคน... จริง ๆ
ผมขอเลือกทางที่เร็วสุด”
เขตยื่นมือออกไป แต่ติณณ์หันหลังเดินไปขึ้นรถ
รถหรูปิดประตู ขับออกไปช้า ๆ หายไปจากซอย
เขตยืนนิ่งท่ามกลางแสงสีฟ้าอ่อนที่เริ่มจางลงเล็กน้อย
แอปในกระเป๋าสั่นเตือนสีแดง: "ติณณ์หลุดจากระยะตรวจจับหลัก – พลังงานลดลง 25% – ความผันผวนสูง"
คนในชุมชนที่เห็นเหตุการณ์มองตามรถด้วยความสับสน
บางคนหยุดส่งกล่องชั่วขณะ
เขตทรุดนั่งลงกับพื้น มือกำแน่นจนสั่น
ความโกรธในตัวเองถาโถมเข้ามา ผมทำพังอีกแล้ว
**เขต (กระซิบเสียงแหบ):**
“ผม... รั้นเกินไปอีกแล้ว
ทำไมผมถึงไม่ฟังนายให้เข้าใจมากกว่านี้นะ...”
แสงสีฟ้าอ่อนยังลอยรอบชุมชน
แต่ตอนนี้มันดูเปราะบางกว่าที่เคย
**[SCENE END]**
**คำคมปิดท้ายตอน:**
“ชัยชนะที่แท้จริงไม่เคยได้มาจากการดึงเด็กคนนั้นเข้ามา
แต่เขตเสียติณณ์ไป...
เพราะยังไม่เรียนรู้ที่จะปล่อยวางความดื้อรั้นในใจตัวเอง
และเด็กคนนั้นเดินเข้าสู่เส้นทางอำนาจ
โดยไม่รู้เลยว่าเขากำลังจะต้องแลกกับอะไรบ้าง”
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2025 Blockdit
