ตอนที่ 2.30: ชุดเทาที่แตะขอบมืด
**[SCENE START]**
**INT. ร้านกาแฟลุงวิน - เช้าสองวันหลังจากติณณ์เลือกเส้นทาง**
ร้านกาแฟเก่าแก่ยังคงเงียบสงบเหมือนเคย
กลิ่นกาแฟคั่วใหม่ลอยอบอวล แต่บรรยากาศวันนี้หนักอึ้ง
แสงแดดยามเช้าสาดผ่านหน้าต่างไม้เก่า ตกกระทบโต๊ะตัวเดิมที่เขตนั่งก้มหน้า
ชุดเทาของเขายังคงมีริ้วขาวทองส่องแสง แต่แสงนั้นจางลงชัดเจน ราวกับกำลังจะดับ
แอปในกระเป๋ากระซิบเสียงสังเคราะห์แผ่ว ๆ ซ้ำ ๆ
“ทาน quantum – เข้าสู่ภาวะผันผวนสูง – พลังงานลดลงต่อเนื่อง”
ลุงวินยืนเช็ดแก้วอยู่หลังเคาน์เตอร์ มองเขตด้วยความเข้าใจ
เขาเทกาแฟดำเย็นใส่แก้วใบใหญ่ วางลงตรงหน้าเขตเบา ๆ โดยไม่พูดอะไร
เขตไม่แตะแก้วนั้น มือกำแน่นจนนิ้วขาว
สายตาจ้องพื้นไม้เก่า ราวกับกำลังมองหลุมลึกที่ตัวเองขุดไว้
ประตูร้านเปิดเบา ๆ
ซินและเทาเดินเข้ามาเงียบ ๆ
ซินสวมเสื้อคลุมสีทองอ่อน สบายๆ ใบหน้าเรียบเฉย
เทาในชุดเทาเข้ม ตาคมกริบ มองเขตตรง ๆ ทันทีที่เห็นสภาพเขา
ทั้งสองนั่งลงข้าง ๆ เขตโดยไม่รอเชิญ
**เทา (เสียงนิ่ง แต่หนักแน่น):**
“นายแตะขอบทานแล้วจริง ๆ
แต่ไม่ใช่ขอบแสง
นายแตะขอบมืด เพราะใจที่ยังดื้อรั้น
เพราะยังไม่ยอมแพ้ใจตัวเอง”
**ซิน (เสียงเบา แต่คม):**
“ติณณ์เลือกทางอำนาจไปแล้ว
เขาไปด้วยความหวังว่าจะปกป้องทุกคน
แต่นาย... เกือบทำลายสายธารที่ทุกคนช่วยกันสร้าง
เพราะนายอยากให้เขาเลือก ‘ทางของนาย’ มากเกินไป”
เขตยกหน้าขึ้นช้า ๆ
ดวงตาแดงก่ำ ไม่มีน้ำตา แต่เต็มไปด้วยความเจ็บที่กัดกินจากภายใน
**เขต (เสียงแหบต่ำ):**
“ผมรู้ครับ...
ผมดื้อรั่นเกินไป
ผมกลัวเสียเขา เลยยิ่งดึงเขาแน่น
สุดท้าย... เขาก็เลือกทางที่เขาคิดว่าปลอดภัยกว่า
ทางที่ผมบอกว่า ‘มืด’
แต่ผมเองนั่นแหละที่ผลักเขาไป”
เทาหยุดครู่หนึ่ง มองเขตตรง ๆ ได้แต่ถอนหายใจ
**เทา:**
“ตั้งแต่วันนี้ ห้ามทำภารกิจใด ๆ
นายต้องหยุด
ต้องฝึกศีลจริงจัง – ควบคุมโลภที่อยากได้ติณณ์มา
โกรธที่ตัวเองผิดพลาด
และหลงที่คิดว่าทางของนายดีที่สุดเพียงทางเดียว
จนกว่าจะผ่านขอบมืดนี้ไปได้”
**ซิน (เสริมเบา ๆ):**
“สายธารยังแผ่ต่อ
คนในชุมชนยังส่งกล่องกันอยู่
แต่พลังงานมันอ่อนลง
เพราะหัวใจของนาย... ยังไม่เสถียร”
เขตก้มหน้าลงอีกครั้ง
คราวนี้เขาพยักหน้าช้า ๆ ยอมรับโดยไม่มีข้อแม้
**เขต (เสียงสั่น แต่แน่วแน่):**
“ผมจะหยุดครับ
ผมจะฝึกตัวเอง
ไม่ใช่เพื่อเอาติณณ์กลับมา
แต่เพื่อที่วันหนึ่ง... ถ้าเขากลับมา
ผมจะไม่ผลักเขาออกไปอีก”
นอกหน้าต่างร้านกาแฟ
ภาพตัดไปยังรถหรูของนักการเมืองที่กำลังเคลื่อนตัวผ่านถนนใหญ่
ติณณ์นั่งข้าง ๆ นักการเมือง มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสายตาที่ทั้งตื่นเต้นและกังวล
เขาเห็นแสงสีฟ้าอ่อนจาง ๆ ลอยตามรถมาจากระยะไกล
แต่ค่อย ๆ หายไปเมื่อรถเข้าเขตเมืองชั้นใน
ติณณ์เอื้อมมือแตะกระจกเบา ๆ
ราวกับกำลังโบกมือลาให้อะไรบางอย่างที่เขาเพิ่งทิ้งไว้เบื้องหลัง
**ติณณ์ (เสียงในใจ):**
“ผมจะปกป้องทุกคนให้ได้นะ...
ด้วยทางนี้”
ภาพตัดกลับมาร้านกาแฟ
เขตนั่งนิ่ง มองแก้วกาแฟที่เย็นชืด
ชุดเทาของเขาส่องริ้วแสงขาวทองวูบวาบ
ราวกับกำลังต่อสู้ระหว่างแสงและเงา
สายธารยังแผ่ปกคลุมเมือง
แต่ตอนนี้มันดูเปราะบางกว่าที่เคย
และเขตเริ่มต้นการเดินทางภายในที่แท้จริง
การเดินทางที่อาจยาวนานและเจ็บปวดกว่าที่เคย
**[SCENE END]**
**คำคมปิดท้าย Chapter 2:**
“พลังงานที่เคยแตะขอบแสง...
เมื่อใจยังดื้อรั้นและไม่ยอมปล่อย
มันจะค่อย ๆ กลายเป็นเงาที่กลืนผู้ถือ
และเด็กคนนั้นเดินเข้าสู่เส้นทางอำนาจ
โดยที่ยังไม่รู้เลยว่า...
ราคาที่ต้องจ่าย อาจสูงกว่าที่เขาคิดไว้มาก”
**[SCENE START]**
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2025 Blockdit
