ตอนพิเศษ: คืนส่งท้ายปีเก่า – วันที่ 31 ธันวาคม**
**[SCENE START]**
**EXT. ดาดฟ้าตึกสูงใจกลางกรุงเทพ – คืนวันที่ 31 ธันวาคม**
กรุงเทพฯ สว่างไสวด้วยไฟประดับปีใหม่
พลุทดสอบยิงขึ้นฟ้าทีละชุด เสียงหัวเราะและดนตรีลอยมาจากถนนเบื้องล่าง
ลมหนาวเย็นพัดแผ่ว ๆ ทำให้คนบนดาดฟ้าต้องห่มผ้าคลุมไหล่
ติณณ์ยืนอยู่มุมหนึ่งของงานเลี้ยงส่วนตัวบนดาดฟ้า
เขาใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบร้อยกับกางเกงสแลคสีเข้ม – ชุดที่นายนักการเมืองจัดให้
แก้วน้ำอัดลมอยู่ในมือ แต่เขาแทบไม่ได้จิบ
สายตาเด็กหนุ่มมองลงไปยังเมืองเบื้องล่างที่ส่องแสงระยิบระยับ
นักการเมืองยืนคุยกับแขกคนสำคัญหลายคน หันมามองติณณ์เป็นระยะ แล้วยกแก้วขึ้นให้กำลังใจจากระยะไกล
ติณณ์ยิ้มตอบ แต่สายตากลับซ่อนอารมณ์มากมาย
**ติณณ์ (เสียงในใจ):**
“ที่นี่สูงจัง...
เห็นเมืองทั้งเมืองเลย
ทุกคนดูมีความสุขจัง
ทำไมผมยังรู้สึกเหมือนขาดอะไรไปอยู่ดี”
ไม่ไกลจากเขา มีเด็กวัยรุ่นสองสามคนจากครอบครัวนักธุรกิจยืนถ่ายรูปกัน
ติณณ์มองพวกเขา แล้วนึกถึงชุมชนแออัดเก่า ๆ
นึกถึงกล่องที่เคยส่งต่อกัน
นึกถึงแสงสีฟ้าอ่อนที่เคยลอยรอบตัว
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดดูรูปเก่า ๆ ในอัลบั้ม
รูปที่ถ่ายกับคนงานในตลาด รูปที่เขตยืนยิ้มข้าง ๆ เขา
ติณณ์ลากนิ้วผ่านรูปนั้นช้า ๆ แล้วกดปิดหน้าจออย่างรวดเร็ว
**[SCENE CUT TO]**
**INT. ร้านกาแฟลุงวิน – คืนเดียวกัน**
ร้านปิดตั้งแต่หัวค่ำ แต่ลุงวินยังอนุญาติให้เขต
นั่งอยู่ด้านใน
เปิดไฟแค่ดวงเดียว
โต๊ะตัวเดิมที่ว่างเปล่า
เขตนั่งอยู่ตรงนั้น ชุดเทายังคงมีริ้วขาวทอง แต่แสงจางมากจนแทบมองไม่เห็นในความมืด
ข้างหน้าเขามีเพียงแก้วน้ำเปล่าใบหนึ่ง
แอปในกระเป๋าเงียบสนิท ไม่มีแจ้งเตือนใด ๆ มานานหลายวัน
ลุงวินเดินมานั่งข้าง ๆ วางจานขนมเค้กชิ้นเล็กกับเทียนเล่มเดียวลงตรงหน้า
**ลุงวิน (เสียงนุ่ม):**
“ปีใหม่แล้วนะเขต
ถึงจะไม่มีใครอยู่ด้วย แต่เอ่งก็ต้องจุดเทียนอวยพรให้ตัวเองสักหน่อยนะ”
เขตมองเทียนเล่มนั้นเงียบ ๆ
แล้วยิ้มบาง ๆ ครั้งแรกในรอบหลายวัน
**เขต (เสียงเบา):**
“ขอบคุณครับลุง
ผม... ลืมไปแล้วว่าวันนี้วันอะไร”
เขาจุดเทียนด้วยไม้ขีดที่ลุงวินยื่นให้
เปลวไฟเล็ก ๆ ส่องใบหน้าเขตให้เห็นชัดขึ้น – ผอมลง ใต้ตาคล้ำ แต่ดวงตาเริ่มสงบกว่าที่เคย
**เขต (หลับตา อธิษฐานในใจ):**
“ขอให้ติณณ์... มีความสุขในทางที่เขาเลือก
ขอให้สายธารยังแผ่ต่อไปได้ แม้ผมจะไม่อยู่ตรงนั้นแต่ขอให้สายธารไปถึงเค้าด้วย
และขอให้ผม... ผ่านขอบมืดนี้ไปได้ในสักวัน”
เขตเป่าเทียนเบา ๆ
ควันบาง ๆ ลอยขึ้น แล้วหายไปในอากาศ
**[SCENE CUT TO]**
**EXT. ดาดฟ้าตึกสูง – นับถอยหลัง 10 วินาทีสุดท้าย**
เสียงดีเจดังก้องทั่วดาดฟ้า
“สิบ! เก้า! แปด! ...”
ทุกคนยกแก้วขึ้น ตะโกนพร้อมกัน
ติณณ์ยืนนิ่ง มองฟ้า
“สาม! สอง! หนึ่ง! สุขสันต์วันปีใหม่!”
พลุชุดใหญ่ยิงขึ้นฟ้าพร้อมกัน
สีสันระเบิดเต็มท้องฟ้า กรุงเทพฯ สว่างไสวราวกับกลางวัน
ติณณ์ยกแก้วขึ้นดื่มเล็กน้อย
แต่สายตาเขาจับจ้องไปที่จุดหนึ่งไกล ๆ ทางขอบฟ้า – ทิศของชุมชนเก่า
เขารู้สึกเหมือนเห็นแสงสีฟ้าอ่อนวูบวาบเพียงเสี้ยววินาที
หรืออาจเป็นเพียงภาพลวงตาจากพลุ
**ติณณ์ (กระซิบกับตัวเอง ท่ามกลางเสียงเชียร์):**
“ปีใหม่แล้วนะพี่เขต...
ขอให้สุขกายสบายใจ อย่าทุกข์ อย่าโศก ผมจะปกป้องทุกคนเอง เหมือนอย่างที่พี่เขตทำมาตลอด”
**[SCENE CUT TO]**
**EXT. ชุมชนแออัดย่านบางนา – คืนเดียวกัน**
คนในชุมชนรวมตัวกันหน้าศาลเล็ก ๆ จุดประทัด จุดโคมลอย
เด็ก ๆ วิ่งเล่น คนแก่ยิ้มกว้าง
กล่อง quantum ยังคงถูกส่งต่อกันในวงเล็ก ๆ
แสงสีฟ้าอ่อนยังลอยเอื่อยปกคลุมชุมชน
แต่จางกว่าที่เคย
ไม่มีเขต
ไม่มีติณณ์
แต่สายธารยังอยู่
ยังหายใจต่อไปอย่างเงียบ ๆ
**[SCENE CUT TO]**
**MONTAGE สลับภาพเร็ว**
- เขตนั่งสมาธิคนเดียวในร้านกาแฟที่มืดสนิท มองเปลวเทียนในใจที่ค่อยๆดับลง
- ติณณ์ยืนมองพลุคนเดียวบนดาดฟ้า มือกำแก้วแน่น
- แสงพลุระเบิดสว่างทั่วเมือง
- แสงสายธารสีฟ้าอ่อนลอยเอื่อยปกคลุมชุมชนเบื้องล่าง
- ทั้งสองภาพค่อย ๆ ซ้อนทับกัน
แสงสีทองจากพลุ และแสงสีฟ้าจากสายธาร ผสานกันเพียงเสี้ยววินาที
**[SCENE END]**
**คำคมปิดท้ายตอนพิเศษ:**
“ในคืนส่งท้ายปีเก่า ที่ทุกคนเฉลิมฉลองการเริ่มต้นใหม่
สองคนที่เคยยืนเคียงข้างกัน
กำลังยืนคนละที่ มองฟ้าเดียวกัน
ด้วยคำอธิษฐานที่ไม่มีใครได้ยิน
แต่สายธารยังคงเชื่อมโยงพวกเขาไว้
อย่างเงียบ ๆ
รอวันที่คนทั้งสอง... จะพร้อมกลับมาเจอกันอีกครั้ง
สุขสันต์วันปีใหม่
จากสายธารที่ยังไม่เคยดับ”
**[SCENE START]**
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2025 Blockdit
