🏢 ไม่ใช่บริษัทที่ผิด…แต่อาจเป็นเราที่กำลัง “เล่นผิดสนาม”
วิกฤตการเปลี่ยนงานถี่ ไม่ได้สะท้อนว่าคนไม่อดทน แต่สะท้อนว่า “ระบบอาชีพ” กำลังพาคนจำนวนมากหลงทาง?
* ในรอบไม่กี่ปีที่ผ่านมา การเปลี่ยนงานถี่ขึ้นกลายเป็นภาพชินตาของตลาดแรงงานไทย ภาพนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเฉพาะในกลุ่มคนทำงานรุ่นใหม่เท่านั้น แต่ลามไปถึงคนวัยทำงานตอนกลางที่มีประสบการณ์ มีตำแหน่ง และมีรายได้มั่นคงแล้วด้วยซ้ำ ทว่ากลับรู้สึก “ไม่มั่นใจ” กับเส้นทางอาชีพของตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ
* หลายคนเริ่มต้นงานใหม่ด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความหวัง "ว่าที่นี่จะใช่ ที่นี่จะดีกว่า และที่นี่อาจเป็นคำตอบสุดท้ายของชีวิตการทำงาน?" แต่ไม่นานนัก “บางครั้งอาจไม่ถึงหนึ่งปี” ความตื่นเต้นกลับแปรเปลี่ยนเป็นความอึดอัด เหนื่อยล้า และความรู้สึกแปลกแยกที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นโดยไม่รู้ตัว
คำถามเดิมจึงดังขึ้นทุกเช้าวันจันทร์อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
“เรามาทำอะไรอยู่ตรงนี้กันแน่?”
* คำอธิบายที่เราได้ยินกันบ่อย มักชี้ไปที่บริษัท หัวหน้า ระบบงาน หรือวัฒนธรรมองค์กรว่าเป็นต้นเหตุของปัญหา?
* แต่หากมองให้ลึกลงไปอีกชั้น ปรากฏการณ์นี้อาจไม่ได้เกิดจาก ‘ที่ทำงาน’ เพียงอย่างเดียว หากเกิดจาก ‘การเลือกสนามอาชีพ’ ที่ไม่สอดคล้องกับธรรมชาติ ความถนัด และวิธีคิดของตัวเราเองตั้งแต่ต้น
⸻
"ตลาดแรงงานยุคใหม่” = ทางเลือกมากขึ้น แต่เข็มทิศกลับหายไป
* โลกการทำงานในปัจจุบันเปิดโอกาสให้คนเปลี่ยนงานได้ง่ายกว่าที่เคย มีตำแหน่งใหม่ๆ เกิดขึ้นแทบทุกปี มีอุตสาหกรรมใหม่ มีบทบาทงานที่ไม่เคยมีมาก่อน และมีเรื่องราวความสำเร็จของคนที่ “กล้าเปลี่ยน” ให้เห็นอยู่รอบตัว จนการเปลี่ยนงานถูกทำให้ดูเป็นสัญลักษณ์ของความกล้า ความเก่ง และความก้าวหน้า
ปัญหาคือ เราถูกสอนให้ “เปลี่ยนที่” แต่แทบไม่เคยถูกสอนให้ตั้งคำถามกับตัวเองอย่างจริงจังว่า
* เราเหมาะกับเกมแบบไหน?
* องค์กรนี้วัดความสำเร็จด้วยอะไร?
* และกติกาที่เขาใช้ กำลังดึงศักยภาพของเราออกมา หรือกำลังค่อยๆ บั่นทอนมัน?
เมื่อคำถามเหล่านี้ไม่เคยถูกถาม การตัดสินใจเปลี่ยนงานจึงมักขับเคลื่อนด้วย “ความหวัง” ว่าที่ใหม่จะดีกว่าเดิม มากกว่าการใช้ “กลยุทธ์ชีวิต” เป็นตัวนำทาง และเมื่อความหวังไม่เป็นจริง วงจรเดิมก็เริ่มต้นใหม่อีกครั้งอย่างเงียบๆ
⸻
"เมื่อคนเก่งที่สุด ก็อาจดูไม่เก่ง หากเล่นผิดเกม"
* ในปี 1993 ไมเคิล จอร์แดน ตัดสินใจพักจากบาสเกตบอล ทั้งที่กำลังอยู่ในจุดสูงสุดของอาชีพ เพื่อไปตามความฝันในสนามเบสบอล การตัดสินใจครั้งนั้นไม่ได้เกิดจากความขาดความมุ่งมั่น แต่เกิดจากความเชื่อว่า หากเราประสบความสำเร็จในเกมหนึ่ง เราน่าจะประสบความสำเร็จในเกมอื่นได้เช่นกัน
* จอร์แดนยังมีวินัย ความพยายาม และจิตวิญญาณผู้ชนะครบถ้วน แต่ในสนามใหม่ เขากลับกลายเป็นนักกีฬาระดับธรรมดา ทำผลงานได้ไม่โดดเด่น และต้องเผชิญแรงกดดันจากเสียงวิจารณ์รอบด้าน
"จอร์แดนไม่ได้แย่ลง เขาเพียงแค่เล่นในเกมที่กติกาไม่เอื้อต่อจุดแข็งของเขา"
ทันทีที่กลับสู่สนามบาสเกตบอล เขาก็กลับมาเป็นราชาอีกครั้ง บทเรียนนี้สะท้อนโลกการทำงานได้อย่างตรงไปตรงมาว่า "คนจำนวนมากไม่ได้ขาดความสามารถ แต่กำลังถูกวัดผลด้วย KPI วัฒนธรรมองค์กร และโครงสร้างงาน ที่ไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อดึงสิ่งที่ดีที่สุดในตัวเขาออกมา"
⸻
"วงจรเปลี่ยนงานซ้ำ” หรือ ความเสี่ยงเชิงกลยุทธ์ของชีวิตการทำงาน
* รูปแบบนี้เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เริ่มจากความตื่นเต้นในช่วงแรก ก่อนจะค่อยๆ ชนกับความจริงของระบบงาน วิธีคิด และลำดับชั้นการตัดสินใจ เมื่อแรงเสียดทานเพิ่มขึ้น ความผูกพันกับงานลดลง สุดท้ายจบลงด้วยการลาออก และเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง ในสนามเดิม แต่เปลี่ยนโลโก้บริษัท
* สิ่งที่น่ากังวลคือ ทุกครั้งที่วงจรนี้เกิดขึ้น ต้นทุนที่สูญเสียไปไม่ใช่แค่ช่องว่างในเรซูเม่ แต่คือพลังชีวิต โอกาสในการเติบโตเชิงลึก ความเชี่ยวชาญที่ควรสะสมต่อเนื่อง และความได้เปรียบเชิงประสบการณ์ที่ไม่สามารถทบต้นได้
ก่อนเปลี่ยนงาน ถามตัวเองให้ชัดว่า “เรากำลังเล่นเกมไหน?”
* โลกการทำงานไม่ได้มีเกมเดียว และความเก่งในสนามหนึ่ง อาจกลายเป็นความอึดอัดในอีกสนามหนึ่งได้โดยสิ้นเชิง
ก่อนจะตัดสินใจย้ายอีกครั้ง ลองหยุดและถามตัวเองอย่างจริงจังว่า
* เราถนัดการสร้างสิ่งใหม่ หรือการพัฒนาของเดิม?
* เราทำงานได้ดีที่สุดในสภาพแวดล้อมที่เร็ว ยืดหยุ่น และทดลองได้ หรือในระบบที่รอบคอบ แม่นยำ และลดความเสี่ยง?
* เราต้องการอิสระในการรับผิดชอบผลลัพธ์ หรือความชัดเจนของบทบาท หน้าที่ และขั้นตอน?
* และในระยะยาว เรามีความสุขกับการรู้กว้าง เพื่อเชื่อมโยงหลายเรื่องเข้าด้วยกัน หรือการรู้ลึก เพื่อเป็นผู้เชี่ยวชาญในเรื่องใดเรื่องหนึ่ง?
คำถามเหล่านี้ไม่ใช่แบบทดสอบบุคลิกภาพ แต่คือกรอบคิดเชิงกลยุทธ์ ที่ช่วยลดความเสี่ยงของการเลือกสนามผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า
⸻
จาก ‘ผู้ทนอยู่’ สู่ ‘ผู้เลือกอย่างมีสติ’
* การเปลี่ยนงานไม่ใช่เรื่องผิด หากเกิดจากความตั้งใจและความเข้าใจ แต่หากการเปลี่ยนงานเกิดจากการหนีปัญหาโดยไม่เคยนิยามว่า เราควรอยู่ในสนามแบบไหน นั่นอาจกลายเป็นความเสี่ยงระยะยาวของชีวิตการทำงาน
* ถึงเวลาที่คนทำงานต้องเลิกมองตัวเองเป็นเหยื่อขององค์กร และเริ่มมองตัวเองเป็นนักลงทุน ที่ต้องเลือกอย่างรอบคอบว่าจะนำเวลา ความสามารถ และพลังชีวิตไปลงทุนกับเกมแบบใด เพราะทรัพยากรเหล่านี้มีจำกัด และไม่สามารถเรียกคืนได้
* เพราะท้ายที่สุด ไม่มีบริษัทใดสมบูรณ์แบบ แต่มีบริษัทที่เหมาะกับเรา และไม่มีใครชนะได้ หากลงเล่นในเกมที่ตัวเองไม่ได้ถูกออกแบบมาให้เล่น
บางครั้ง ความก้าวหน้าในอาชีพ ไม่ได้เริ่มจากการหาที่ใหม่ แต่อาจเริ่มจากการหยุดถามว่า “ที่ไหนดีกว่า” แล้วเปลี่ยนมาเป็นคำถามที่ยากกว่า แต่สำคัญกว่า “สนามแบบไหน ทำให้เราเล่นได้ดีที่สุด?”
#วันละเรื่องสองเรื่อง
#CareerStrategy
#SelfAwareness
#RightGame
#JobHopping
#ProfessionalGrowth
- 2
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
