ถ้าได้เจอเพื่อนในวัยเด็กวันนี้ คุณคิดว่าคุณจะพูดว่าอะไรเป็นประโยคแรก?
#เพื่อนวัยเด็กที่หายไป EP6
วันเด็ก…กับความทรงจำที่ไม่เคยจากไป
เรื่องนี้อาจจะยาวหน่อยนะคะ
แต่เป็นเรื่องของฉันเอง…ขอเล่าแบบเพลิน ๆ เหมือนเดิม 😊
ถ้าถามว่า “วัยเด็กของฉันเริ่มจากตรงไหน”
คำตอบก็คือ…บ้านนอกค่ะ บ้านนอกจริง ๆ ที่มีดิน มีนา มีคลอง มีพ่อ มีแม่
และมีเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งที่โตมากับกลิ่นโคลน กลิ่นข้าว และเสียงหัวเราะของครอบครัว
สมัยเด็ก ฉันเป็นเด็กกิจกรรมตั้งแต่อนุบาล
ผมเส้นใหญ่ ชี้ฟู หน้าตาจิ้มลิ้ม
โตมาหน่อยก็เป็นหนูน้อยนพมาศ โตขึ้นอีกนิดก็ขึ้นเวทีประกวดหลายเวที
ดรีมเมเยอร์ตัวจริงค่ะ 5555
ชุดไม่มีซ้ำ เพราะ “คูมแม่” จัดหนักให้ลูกสาวคนนี้เสมอ
จำได้ว่าชุดไทยแต่ละชุด แม่ตั้งใจมาก
แต่ชุดที่ฉันรักที่สุดคือชุดเขียวผ้าไหมแท้
ใส่แล้วรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนพิเศษ ทั้งที่จริง ๆ ก็เป็นแค่เด็กบ้าน ๆ คนหนึ่ง😁
แต่พอลงจากเวทีเท่านั้นแหละ…
เด็กนางนพมาศก็กลับมาเป็น “เด็กป่า” ทันที
ฉันชอบขุดมัน ขุดปู ชอบเดินตามคันนา
ใครเคยกินอ่อมปูนาแบบบ้านนอกจะรู้…มันอร่อยแบบไม่ต้องมีอะไรหรูเลย 😅
ต่อจากขุดปู ก็ไปขุดกุดจี่ คั่วเกลือกินกันสนุก ๆ
หลังเกี่ยวข้าวก็ไปเป่าปี่ เอาตอข้าวมาบี้ ๆ เป่าเล่น
เสียงมันไม่ได้เพราะอะไรหรอก แต่ความสุขมันดังในใจ
พอตกเย็นก็ซ่อนฮวก เตรียมไปขาย ตกเบ็ดขีดละห้าร้อย
ฉันชอบนั่งมองเวลาพ่อขยำไข่ผสมอาหารให้ฮวกหรือลูกอ๊อด
ภาพนั้น…ยังชัดอยู่ในใจเสมอ
ช่วงเย็นที่ฉันรักที่สุด คือเวลาที่ได้อยู่กับพ่อ
พ่อจะสอนเอาเมล็ดมะม่วงที่กินแล้วมาเพาะในถุงดำ
สอนผสมพันธุ์พืช ทำสวน ปลูกต้นไม้
พอเสร็จงานก็ไปเข็นน้ำสองเที่ยวมาใส่ไว้ให้อาบ
ชีวิตมันไม่ได้ง่าย…แต่ก็ไม่เคยรู้สึกว่าลำบากใจ
บางวันค่ำ ๆ รถก็ไม่มี
เราสองพ่อลูกจะไปตัดข้าวที่ลานตากข้าว แล้วช่วยกันขนเข้าบ้าน
ไม่มีคำว่าหรู ไม่มีคำว่าเหนื่อยในปากพ่อ
มีแต่คำว่า “ทำไปเถอะลูก…บ้านเราต้องอยู่ให้ได้”
วันนี้เมื่อมองย้อนกลับไป
ฉันถึงเข้าใจว่า…กว่าจะมาถึงวันนี้มันไม่ได้ง่ายเลย
แต่ก็ต้องขอบคุณพ่อ ขอบคุณแม่
ที่สอนให้ใช้ชีวิตแบบชีวิตจริง ๆ
ถึงบ้านจะไม่ได้รวย แต่สิ่งที่ได้มา คือ “วิชาชีวิต” ที่ไม่มีขายในที่ไหน
แม้ตอนนี้…อาการปวดหลังจะยังเป็นเพื่อนที่ไม่ยอมจากไป
บางวันลุกแทบไม่ไหว
แต่ทุกครั้งที่ลุกขึ้นได้ ฉันก็ยังอยากกลับไปใช้ชีวิตเหมือนเดิม
ทำงาน ทำขนม ปลูกต้นไม้ แบ่งปันของเล็ก ๆ ให้คนรอบตัว
การกลับบ้านครั้งล่าสุด
ทำให้ฉันเจอภาพเก่าเมื่อกว่า 20 ปีก่อน
แค่ภาพเดียว…ก็เหมือนพาใจกลับไปทั้งชีวิต
มันทำให้รู้ว่า สิ่งที่เราเคยทำเพื่อคนอื่น
แม้จะเล็กน้อยแค่ไหน มันอาจฮีลใจใครบางคนได้อย่างไม่น่าเชื่อ
วันนี้ความสุขของฉันไม่ใช่เรื่องใหญ่โต
แค่ได้กลับมาทำขนม
บ้าบิ่นกล้วยน้ำว้า มะพร้าวอ่อน
ใช้ของที่ปลูกเองในบ้าน เตรียมไปแจกญาติพรุ่งนี้
มะพร้าวก็ได้จากบ้านตรงข้าม ตะโกนบอกให้ช่วยต่อยมาให้ห้าลูก
แค่นี้…ก็อิ่มใจแล้ว
แค่มีคนอ่าน
มีคนคอมเมนต์
มีคนบอกว่าบทความของฉันทำให้เขามีกำลังใจขึ้น
สำหรับฉัน…นี่แหละคือ “ความสุขเล็ก ๆ ที่ยิ่งใหญ่”
บางครั้ง ความสุขของเรา
อาจไม่ได้อยู่ในสิ่งใหม่ ๆ
แต่อยู่ในความทรงจำเก่า ๆ ที่เราเผลอลืมมันไป
ลองกลับไปทักทาย “เพื่อนในวัยเด็ก” ของตัวเองดูอีกครั้ง
บางที…ความสุขที่เราตามหา
อาจไม่ไกลเลย
แค่อยู่ในใจลึก ๆ ของเรามาตลอด
.
🌿 กลอนวันเด็ก (จากหัวใจของเด็กบ้านนอกคนหนึ่ง)
วันเด็ก…ไม่ใช่วันที่เรากลับไปเป็นเด็ก
แต่คือวันที่เราจำได้ว่า “เราโตมาจากอะไร”
จากดิน จากนา จากมือพ่อ จากเหงื่อแม่
จากวันที่ไม่มีอะไร…นอกจากหัวใจที่ไม่ยอมแพ้
โตแค่ไหน ขออย่าลืมรากของตัวเอง
เพราะโลกอาจพาเราไปไกล
แต่บ้านทุ่งในใจ…จะพาเรากลับมาเป็นเราเสมอ
ใครเคยมี “เพื่อนในวัยเด็ก” ที่หลงลืมกันไปบ้าง
ลองกลับไปทักทายเขาดูนะคะ 😊
บางที…เราอาจได้ทักทายหัวใจของตัวเองไปพร้อมกันด้วย
.
.ปลายดาวอินฟินิตี้
🤍
- 2
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2025 Blockdit
