เมื่อวาน เวลา 04:15 • ความคิดเห็น

“ถ้าได้กลับไปยืนในบ้านหลังเดิม นั่งข้างคนเดิม คุณคิดว่าหัวใจตัวเองจะรู้สึกอย่างไร?”

#เพื่อนในวัยเด็กที่หายไป EP5
วันนี้ขอเล่าเรื่องต่อจากเมื่อวานนะคะ
เอาตรง ๆ แค่ได้เขียน แล้วมีคนอ่าน มีคนยิ้มตาม แค่นี้หัวใจก็อิ่มแล้ว...
สมัยเด็ก… ฉันเป็นเด็กที่ชอบทำขนมมาก
มัน เผือก กล้วยที่พ่อปลูก ฉันเอามาทำฉาบไปขายที่สหกรณ์ตำรวจ
ขายไปขำไป 555 แต่ในความขำนั้น มันคือความภูมิใจเล็ก ๆ ของเด็กคนหนึ่ง
ฉันชอบไปขุดปูตามนาแห้ง ๆ หลังเกี่ยวข้าวเสร็จ
ขุดไปขุดมา เจองูบ้าง เจอกบจำศีลบ้าง 555
แต่ก็ไม่เคยกลัว… เพราะตอนนั้นโลกทั้งใบมันดูปลอดภัยเหลือเกิน☺️
ภาพหนึ่งที่ฉันรักมาก คือวันที่พ่อกับแม่พานั่งรถไฟไปบ้านปู่ย่า
เริ่มจากสถานีเมืองพล ลงที่สถานีจตุรัส (เดิม… ตอนนี้กลายเป็นเนินสง่าแล้ว)
เดินลงไปเจอสระน้ำ เดินต่ออีกนิดก็ถึงบ้านปู่ย่า
แม้วันนี้ท่านจะจากไปแล้ว แต่ที่นั่นยังมีลุง ป้า น้า อา
และในใจฉัน… ก็ยังอยากกลับไปกอด สูดกลิ่นความรัก ความอบอุ่นของวันเก่า ๆ อีกสักครั้ง
แม้แต่ชื่อของฉัน พ่อก็เป็นคนตั้งให้
พ่อบอกว่าแปลว่า “ที่รักของพ่อ”
แต่พอเปิดพจนานุกรม มันกลับหมายถึง “ที่รักของทุกคน”
ทุกครั้งที่คิดถึงตรงนี้ ใจมันจะอ่อนลงเสมอ❤️
ฉันชอบนั่งเถียงนาในนาของพ่อ
ชอบมองคลองตอนพ่อหาปลา
ชอบความสุขที่อยู่ในความสงบ… แบบไม่ต้องมีอะไรเลย
ฉันชอบไปเก็บเห็ด เดินเอาไม้เขี่ย ๆ
พ่อปล่อยเข้าป่าแล้วไปทำงาน 555+
พอเย็นพ่อก็ไปทำสวน ปลูกมะม่วง
พอผลผลิตออก ก็ใส่รถตุ๊ก ๆ ไปฝากญาติ แลกข้าวมา
บ้านเราเหมือนเป็นศูนย์รวมทุกอย่าง
มีปลาให้แม่เอามาแปรรูปเป็นปลาย่าง แจกญาติ
มีผักสวนครัวที่ใครในหมู่บ้านก็แวะมาเก็บได้
จนวันนี้ฉันยังซื้อฝรั่งทุกสายพันธุ์ไปปลูกที่บ้าน
แจกคนในหมู่บ้านเหมือนเดิม… 555
หลังบ้านเคยมีต้นลำไย มีบ่อน้ำบาดาล
ต้องใช้กะลาผูกเชือกหย่อนลงไปตักน้ำ
ความชุ่มชื้นตรงนั้นมีเห็ดกระด้างขึ้นเสมอ
มื้อนั้น… ก็มีอาหารโดยไม่ต้องใช้เงิน
เชื่อไหมคะ…
ลำไยต้นใหญ่หลังบ้าน ฉันยังเอาไปขาย เอาเงินมาให้แม่
มันอาจเป็นเงินไม่กี่บาท
แต่สำหรับเด็กคนหนึ่ง… นั่นคือความภูมิใจทั้งหัวใจ
พอโตขึ้น เริ่มทำงาน รู้สึกว่าเงินเดือนมันน้อยเหลือเกิน
ก็หาของมาขาย เปิดร้านกาแฟ ร้านชุด ขายขนมหลังเลิกงาน
เสาร์อาทิตย์ก็ทำต่อ จนมีเงินซื้อรถคันแรกด้วยเงินสดของตัวเอง เย้!!!
ตอนนั้นไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองเก่ง
แค่รู้สึกว่า… “เราไม่ยอมแพ้”
แต่พอทำงานหนัก ร่างกายก็เริ่มส่งสัญญาณ
ปวดหลังจนเดินไม่ไหว ต้องให้หมอฉีดยา
วันนี้เลยต้องหันกลับมาดูแลตัวเองให้มากขึ้น
ที่กลับมาเขียนเรื่องนี้อีกครั้ง
ก็เพราะมีคนอ่าน มีคนส่งข้อความมาให้กำลังใจ
มันทำให้ฉันอยากเล่าต่อ… อยากบอกต่อ… เรื่องราวของชีวิตธรรมดา ๆ นี้
ถ้าจะถามว่าแฮปปี้เอนดิ้งของ EP5 คืออะไร
คำตอบของฉันง่ายมากค่ะ
แค่ได้เขียน… โดยไม่ปวดหลังเหมือนเดิม 555
แค่นี้ก็สุขแล้ว😁
แค่ได้เล่าเรื่อง มีคนอ่าน มีคนคอมเมนต์ให้กำลังใจ
หัวใจก็เต็มจนล้น❤️
ขอบคุณที่อ่านมาถึงตรงนี้นะคะ 😊
และสุดท้าย…
ฉันอยากชวนทุกคนลองทักทาย “เพื่อนในวัยเด็ก” ของตัวเองอีกครั้ง
บางที… ความสุขที่เราตามหา
อาจไม่ได้อยู่ไกลเลย
แต่อาจซ่อนอยู่ในใจลึกๆ…
ลึกจนบางครั้ง เราแค่มองไม่เห็นมันเอง ❤️
ใครเคยมีเพื่อนในวัยเด็กที่หลงลืมกันไปบ้าง
มาคุยกันนะคะ ☺️
.
.ปลายดาวอินฟินิตี้

ดูเพิ่มเติมในซีรีส์

โฆษณา