เพื่อนในวัยเด็กที่หายไป EP4 : ความทรงจำที่ไม่ยอมจางกับพ่อ
เคยไหม…
น้ำตาไหล ทั้งที่เราไม่ได้ร้องไห้
และในความเศร้านั้น…หัวใจก็ยังยิ้มอยู่เงียบ ๆ
ถ้าเรารู้ตั้งแต่วันนี้ว่า “ความตาย” ไม่เคยรอใคร
เราจะยังใช้ชีวิตเหมือนเดิมอยู่ไหม
หรือเราจะเริ่มกอดให้แน่นขึ้น…ก่อนวันที่ไม่มีโอกาสอีกเลย?
1. วันที่ฉันรู้ว่า ‘เวลา’ ไม่ใช่ของเรา
ภาพนั้นยังไม่เคยเลือน
ฉันนอนเกาหลังให้พ่อบนเตียงผู้ป่วย
ขณะที่ปู่ ย่า และป้า ยืนอยู่รอบห้อง
น้ำตาของพ่อ…น้ำตาที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน
มันไม่ต้องมีคำพูดใด ๆ ก็รู้ว่า
“เวลาของพ่อ…กำลังจะหมดลง”
ฉันพยายามกลั้นน้ำตา
ไม่ใช่เพราะเข้มแข็ง
แต่เพราะกลัว…ว่าถ้าร้องออกมา พ่อจะรู้ว่าฉันกำลังจะเสียเขาไป
บางครั้ง…ความเงียบ คือคำลาที่เจ็บที่สุด
2. ปาฏิหาริย์ที่ไม่มีใครเห็น นอกจากหัวใจ
พ่อไม่เคยมาเข้าฝันฉันเลย
ไม่มีภาพ ไม่มีเสียง
มีเพียงเหตุการณ์หนึ่ง…ที่ฉันเกือบหลับในขณะขับรถ
รอดมาอย่างไม่น่าเป็นไปได้
และของของพ่อที่ยังอยู่ในรถ…
ทำให้ฉันเชื่อว่า พ่อยังไม่ไปไหน
บางครั้ง…คนที่เรารักอาจไม่ได้กลับมาในรูปของความฝัน
แต่กลับมาในวินาทีที่เรา “เกือบจะไม่อยู่บนโลกนี้”
3. บทเรียนที่ไม่มีในตำรา
พ่อไม่เคยสอนฉันด้วยคำพูดสวยหรู
พ่อสอนด้วยต้นไม้
มะม่วง มะพร้าว มะขามหวาน
พ่อบอกเพียงว่า
“ปลูกแล้ว…ต้องรอให้มันโต”
ฉันไม่รู้หรอกว่าต้องรอนานแค่ไหน
รู้แค่ว่า ถ้าไม่ดูแลวันนี้…พรุ่งนี้ก็ไม่มีอะไรให้เก็บเกี่ยว
ชีวิตของฉัน…โตขึ้นจากคำว่า “อดทน”
ที่พ่อไม่เคยพูดดัง แต่ทำให้ดูทั้งชีวิต
4. คนที่จากไป แต่ไม่เคยหาย
พ่อเป็นคนที่ใคร ๆ ก็รัก
ไม่ใช่เพราะเก่งหรือหล่อ
แต่เพราะพ่อเชื่อว่า “ความรู้เปลี่ยนชีวิตคนได้”
ใครเข้าบ้านมา…พ่อไม่เคยหวงสิ่งที่รู้
วันนี้ฉันเข้าใจแล้วว่า
คนบางคน…ไม่ได้เกิดมาเพื่อเก็บไว้กับตัวเอง
แต่เกิดมาเพื่อ “ให้” จนลมหายใจสุดท้าย
5. ความฝันของแม่ ที่ฉันแบกไว้ทั้งชีวิต
บ้านเราไม่มีน้ำประปา
ฉันเข็นน้ำบาดาลกลับบ้านทุกเย็นหลังเลิกเรียน
หลายเที่ยว…กว่าจะได้อาบน้ำ
เงินที่ได้มา…ฉันไม่เคยใช้เอง ให้แม่เก็บไว้ทั้งหมด
ความฝันของแม่ จึงไม่ใช่แค่ความฝันของแม่
แต่มันกลายเป็นภารกิจของลูกคนหนึ่ง
ที่อยากเห็นคนที่รัก…ไม่ต้องลำบากเหมือนวันก่อน
6. คำดูถูกที่กลายเป็นเชื้อไฟ
ฉันโตมากับคำพูดที่ไม่เชื่อในเรา
คำถามถึงฐานะ ถึงความสามารถ ถึงที่มา
แต่พ่อเคยบอกว่า
“อย่าให้ปากใครกำหนดชีวิตเรา ให้การกระทำตอบแทนทุกคำพูด”
ฉันไม่เถียงใคร
ฉันเลือก “ทำให้ดู”
และวันที่พ่อยิ้มก่อนจากไป…
คือวันที่ฉันรู้ว่า ทุกคำดูถูกในอดีต ไม่เคยสูญเปล่า
7. เพื่อนเงียบ ๆ ที่ไม่เคยทิ้งกัน
บอมบอม…หมาบางแก้วของบ้าน
อยู่กับเราตั้งแต่ฉันจบ ป.6 จนวันที่พ่อไม่อยู่
มันไม่พูด ไม่ปลอบ ไม่ถาม
แต่มันไม่เคยหายไปจากข้าง ๆ
บางครั้ง…ความรักที่แท้
ไม่ต้องใช้คำพูด
แค่อยู่ตรงนั้น…ในวันที่โลกทั้งใบหนักเกินไป
บทสรุป
พ่ออาจไม่อยู่แล้ว
แต่ทุกการตัดสินใจในชีวิตฉัน…ยังมีพ่อยืนอยู่ข้างหลัง
ความทรงจำไม่ได้ฉุดให้ฉันจมอยู่กับอดีต
มันสอนให้ฉันเดินต่ออย่างไม่ลืมว่า
ฉันมาจากความรักแบบไหน
และควรใช้ชีวิตให้คุ้มค่ากับความรักนั้นเพียงใด
แล้ว...คุณล่ะ…?
คุณเคยยิ้มทั้งที่น้ำตาไหลไหม?
คุณเคยเก็บใครบางคนไว้ในหัวใจ…แม้เขาจะไม่อยู่แล้วหรือเปล่า?
และวันนี้…คุณกำลังใช้ชีวิตในแบบที่คนคนนั้นจะภูมิใจในตัวคุณไหม?
ถ้าความทรงจำของคุณยังมีชีวิต...
ลองเขียนมันออกมาดูสักครั้ง
บางที…เรื่องราวของคุณ อาจเป็นที่พักใจให้ใครอีกคนหนึ่งได้
.
.
ปลายดาวอินฟินิตี้🤍
- 2
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2025 Blockdit
