พวกเค้ามองเห็นอะไรกันนะ? ทำไมพวกเค้าถึงพูดกันแบบนั้น
Feminine energy พลังงานแห่งการรับ
รับให้เป็น รักตัวเอง รู้ว่าตัวเองคู่ควร
เป็นสิ่งที่น่าจะมีน้อยที่สุดในตัวฉันแล้ว
ฉันเป็นคนนึงที่ไม่เคยมองตัวเองเก่งเลย
มองตัวเองตัวเล็กตลอด
ฉันไม่กล้าบอกกับตัวเองว่าคู่ควรได้เต็มปากเลย
ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่า ฉันทำมันตกหล่นไปตอนไหน
รู้ตัวอีกที ฉันก็ไม่มีมันซะแล้ว
ฉันฝันถึงความรัก
ฉันฝันที่จะมีคนรัก
แต่พอเข้าไปอยู่ในความสัมพันธ์ทีไร
ฉันกลับหดตัวเองเล็กลงเรื่อยๆ
ความมั่นใจในตัวเองค่อยๆ หายไป
ฉันพยายามทำตัวเองให้เก่ง ให้คู่ควร
ฉันตัดสินตัวเองว่า ฉันยังไม่ดีพอที่จะมีความรักที่ดี
ฉันไม่คู่ควรพอที่จะมีความรัก
ทำไมหน่ะหรอ
เพราะฉันชอบเอาตัวเองไปเปรียบเทียบยังไงล่ะ
ฉันมองว่าตัวเองยังไม่เก่ง ยังไม่คู่ควรกับคนแบบนั้น
ฉันอยากมีความรักมากๆ
แต่พอวาดฝันถึงความรักที่ฉันอยากได้
มันดูไกลเกินไปสำหรับตัวฉันที่จะได้รับ
ฉันมีความรักแบบนั้นได้จริงๆ หรอ
มันจะเป็นไปได้หรอ
มันจะมีคนแบบนั้นไหม
ฉันคิดว่า ฉันยังไม่คู่ควรที่จะมีคนรัก แบบที่ฉันวาดฝันไว้
ฉันเองช่าง…ลดทอนคุณค่าของตัวเองเสียเหลือเกิน
ฉันได้ทิ้งคุณค่า และความเชื่อมั่นในตัวเองไปจนหมดสิ้นแล้ว
นี่คือกับดักที่ฉันวางให้ตัวเอง
ฉันรู้ตัวเองดี
แต่ฉันก็ยังก้าวออกมาไม่ได้สักที
ฉันเรียนรู้บทเรียนนี้ซ้ำๆ
ฉันเริ่มต้นจากการรักตัวเอง
เริ่มต้นจากการเรียนรู้ที่จะชอบตัวเอง
ฉันเริ่มต้นทุกอย่างใหม่อีกครั้ง
แต่มันก็มาๆ หายๆ
ครั้งหนึ่งฉันเคยทำมันได้ดี
จนมันเปลี่ยนตัวฉันเอง
เปลี่ยนภายในฉันไปอย่างสิ้นเชิง
ฉันรักตัวเองในตอนนั้นมาก
ฉันมีความสุขที่ได้เป็นตัวเองในตอนนั้นมาก
โลกที่ฉันมองเปลี่ยนไป
ฉันทำทุกอย่างด้วย energy บวกๆ
ฉันรู้สึกชอบตัวเองในตอนนั้นมากๆ เลย
เป็นตอนที่ฉันเปลี่ยนแปลงตัวเองใหม่ๆ
ตอนเด็กๆ ฉันมักจะไม่มั่นใจในตัวเอง ในหน้าตาตัวเอง
ฉันมองว่าตัวเองหน้าตาธรรมดา
ไม่ได้มีอะไรโดดเด่น
พอมองกระจก ก็ไม่ได้ชอบหน้าตาตัวเองขนาดนั้น
แต่คนรอบข้างฉันมักชมว่าฉันสวย
พวกเค้ามองเห็นอะไรกันนะ?
ทำไมพวกเค้าถึงพูดกันแบบนั้น
ฉันในตอนนั้นไม่เข้าใจเลยจริงๆ
ทำไมฉันถึงไม่ได้มองเห็นแบบเดียวกับพวกเค้ากันนะ
ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน
ว่ามันจริง หรือเป็นรูปแบบหนึ่งของการพูดเท่านั้น
แต่ฉันมักจะได้ถูกเลือกให้ทำกิจกรรมอยู่เรื่อยๆ
ไม่ว่าจะเป็นงานโรงเรียน ตัวแทนห้อง การประกวดต่างๆ
ฉันก็ยังสงสัยอยู่เหมือนเดิม
พวกเค้าเห็นอะไรกันนะ?
ฉันย้ายโรงเรียนบ่อย แต่ละที่เรียนได้ประมาณ 3 ปี ก็เปลี่ยนโรงเรียนใหม่
เวลาไปที่ใหม่ๆ ฉันมักจะได้รับความสนใจ บ่อยจนฉันเกิดความคุ้นชินไปแล้ว
และเหตุการณ์เหล่านี้เกิดขึ้นเป็นประจำ
จนฉันหลงเชื่อตัวเองไปว่า ฉันนั้นก็สวย และโดดเด่นพอสมควร
เพราะคนรอบข้างบอกกับฉันแบบนั้น
ผู้คนมักพูดกับฉันแบบนั้น
ผู้คนมักบอกกับฉันแบบนั้น
ฉันเชื่อ เพราะพวกเค้าบอกกับฉัน…แบบนั้น
แต่ตัวฉันเอง ตัวฉันข้างใน
ยังวิ่งหาความสวยของตัวเองอยู่เลย
ยังค้นหา
ยังมองไม่ออก
ยังมีข้อติมากมาย
ยังอยากเพิ่มตรงนั้น แต่งตรงนี้
แก้ไขตรงนั้น ปรับตรงนี้
เต็มไปหมด
ฉันเก่งในการหาข้อเปรียบเทียบ
ฉันมักเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับคนมากมาย
พอฉันทำแบบนั้น
ยิ่งตอกย้ำความคิดของฉัน
ที่ไม่เคยมองเห็นความสวยในตัวเองเลย
ในเมื่อความเชื่อมั่นที่มีทั้งหมดนั้นมาจากคนอื่น
แต่ตัวฉันเองกลับไม่มีมันอยู่เลย
เมื่อตอนที่ฉันโตขึ้น เมื่อรูปแบบบางอย่างเริ่มเปลี่ยนไป
ฉันไม่ได้ยินคำชมเหล่านั้นมากเท่าไหร่แล้ว
ฉันเริ่มตามหามัน
ฉันเริ่มมองหามัน
ฉันเริ่มเรียกร้องมัน
ฉันเริ่มหาความมั่นใจจากคนอื่น
ฉันเริ่มไม่มั่นใจในตัวเอง
แบบจริงจังแล้ว
และตอนนั้นเอง
ที่ฉันได้ทำมันหล่นหายไปอย่างจริงจัง
คุณค่าในตัวเอง การคู่ควรที่จะได้รับ
ไม่ใช่เพราะคนอื่นไม่ให้ฉัน
แต่ฉันเองไม่ได้มีมันมาตั้งแต่แรก
เป็นตัวฉันเองที่พรากมันไป
หากแต่ตอนนี้ฉันต้องเริ่มนับหนึ่งใหม่
ค่อยๆ สร้างมันจากข้างใน
ฉันเริ่มมองตัวฉันเอง
ที่ไม่ใช่ภาพลักษณ์ภายนอก
แต่มันคือข้างใน
ตัวฉันที่อยู่ข้างในจริงๆ
นี่คงเป็นบทเรียนหนึ่ง ที่ยากสำหรับฉันเช่นกัน
แต่ฉันกำลังเรียนรู้มันอย่างเต็มที่
กำลัง work กับมันอย่างเต็มที่
อย่างน้อยฉันตอนนี้ ก็ได้เห็นตัวเอง
แบบที่ฉันเป็นจริงๆ
ได้เห็นจุดอ่อนของตัวเอง
กล้ายอมรับ
และกล้าจะเผชิญหน้ากับมัน
เมื่อวันหนึ่งที่ฉันกล้าพูดได้เต็มปาก
ว่าฉันนี่แหละ สวยที่สุดในแบบของฉัน
ตอนนั้นจะเป็นตอนที่ฉัน
คู่ควรจะได้รับ
ทั้งความรักของตัวฉันเอง และความรักจากคนของฉัน
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
