คงเหมือนใครหลายคน
เมื่อหยาดน้ำค้างโปรยปราย
มาจากฟ้ามากพอที่จะทำให้
ต้นหญ้าน้อยๆบนผืนป่าตื่นที่
เฝ้าตั้งตาคอยความชื่นใจ
“จนลืมหลับตา”
บางคนก่ะสุขจนลืมหลับ
บางคนก่ะสุขจนลืมตื่น
บางคนก่ะทุกข์จนลืมหลับ
และบางคนก่ะทุกข์จนลืมตื่น
แต่ก่ะมีอีกคนที่ไม่หลับ
เพราะคิดถึงใครอีกคน
ถ้าเราถามเจ้าน้ำค้างได้
มันคงอยากบอกว่าคืนนี้
คืนนี้อยากกอดซบ
เจ้าใบไม้ใบหญ้าแสนสวย
ไว้จนฟ้าสางทั้งคืน
กระมังน้อ!
Pataโต้ย!
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
