[ก้าวที่ ๕] ทิศเหฏฐิม: เมื่อไฟฉายส่องหา "ความสงบ" ท่ามกลางอำนาจและการสั่งการ
สามเณรน้อยก้าวเดินต่อไปอย่างเชื่องช้าแต่หนักแน่น มุ่งหน้าสู่ทิศเบื้องล่าง ลำแสงจากไฟฉายในมือไม่ได้ส่องขึ้นฟ้า แต่กลับส่องลงที่ "พื้นดิน" ส่องให้เห็นรอยเท้ามากมายที่เหยียบย่ำทับซ้อนกัน... ลำแสงนั้นค่อยๆ เลื่อนไปหยุดอยู่ที่เงาของคนที่กำลังก้มหน้าทำงานอย่างเหน็ดเหนื่อยภายใต้คำสั่งของใครบางคน
"ดูนั่นสิ..." เสียงกระซิบจากความมืดดังขึ้น "สามเณรน้อยกำลังส่องไฟหา 'ปัสสัทธิ' ในใจของผู้ที่มีอำนาจเหนือผู้อื่น"
ในโลกที่การแข่งขันและการใช้อำนาจทำให้ใจร้อนรุ่มดุจไฟ... ลำแสงสีทองของสามเณรน้อยกำลังถามใจผู้ที่เฝ้ามองว่า "ท่านผู้เจริญ... ในยามที่ท่านสั่งการบริวาร ท่านทำด้วยใจที่เร่าร้อนด้วยโทสะ หรือทำด้วยใจที่ 'สงบระงับ' (ปัสสัทธิ)? ท่านเป็นร่มเงาที่เย็นสบายให้แก่ผู้ใต้บังคับบัญชา หรือท่านเป็นเปลวไฟที่แผดเผาความสุขของพวกเขาเพื่อผลงานของท่านเอง?"
ไฟฉายของท่านส่องให้เห็นความจริงที่ว่า... อำนาจที่ปราศจากความสงบใจ ย่อมนำมาซึ่งความขัดแย้งและหนี้เวรหนี้กรรม แต่ใจที่สงบระงับของผู้เป็นนาย ย่อมสร้างความสุขให้แผ่ซ่านไปถึงบริวารดุจน้ำฝนที่ชโลมดิน
"บาตรใบที่ ๕ เปิดออกแล้ว..."
สามเณรน้อยยื่นบาตรออกมาด้วยท่าทางที่สงบนิ่งที่สุด "ก้าวที่ ๕ นี้ คือก้าวแห่งความสงบระงับ... ใครที่ระลึกได้ว่าตนเคยใช้อารมณ์กับลูกน้อง หรืออยากจะสละ 'ความวุ่นวายใจ' และ 'การถือตัวถือตน' ทิ้งไป โปรดใส่ 'ความเมตตา' หรือ 'ใจที่สงบนิ่ง' ลงมาในบาตรใบนี้เสียเถิด"
และหากท่านปรารถนาจะเปลี่ยนความสงบใจให้กลายเป็นพลังแห่งการสร้างสรรค์สังคม... ขอเชิญท่านร่วมสละทรัพย์เพื่อกองบุญ เพื่อเป็นทุนในการดูแลผู้ยากไร้และบริวารของสังคมสืบไป
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
