ฉันที่เป็นทั้งผู้เขียนและผู้ชม
ฉันเป็นคนเขียนบทชีวิตของตัวเอง แต่ฉันก็ยังลุ้นมันทุกตอน
เราทุกคนอยู่ภายใต้เงื่อนไขเดียวกัน คือสักวันเราจะต้องจากโลกนี้ไป และเมื่อเราถูกกำหนดให้ใช้ชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ งั้นเส้นทางที่ฉันเดิน ก็ควรเป็นเส้นทางที่ฉันเลือกเอง
ชีวิตก็เหมือนเกมส์ที่มีตัวละครหลัก คือตัวฉันเอง
หลายครั้งฉันมักจะหลงไปกับสิ่งล่อลวงต่างๆ นานา หลงคิดว่า เราเป็นแค่ตัวประกอบในเรื่องของคนอื่น แต่จริงๆ แล้ว ทุกคนเป็นตัวเอกในบทละครชีวิตของตัวเองด้วยกันทั้งนั้น เราสามารถเขียนบทของตัวเราเอง กำกับเรื่องราวของตัวเราเอง
แต่มันไม่ง่ายขนาดนั้น
หนังชีวิตของตัวฉันเอง เขียนๆ แก้ๆ อยู่บ่อยครั้ง เขียนไปได้ประมาณหนึ่ง ก็หยุดคิดได้ว่า ไม่สนุกเอาซะเลย อยากจะเปลี่ยนเรื่องราวเอาซะดื้อๆ บางตอนก็เขียนอย่างสนุก บางตอนก็ออกจะน่าเบื่อ
แต่กฎของมันคือ เราไม่สามารถย้อนเวลากลับไปเขียนใหม่ได้ มีแต่เขียนไปข้างหน้าเท่านั้น ถึงแม้จะพอใจบ้าง ไม่พอใจบ้าง เราก็ทำได้แค่เพียงเขียนตอนปัจจุบันให้ดีที่สุด สนุกที่สุด
แต่เมื่อนำมันมาร้อยเรียงเป็นเรื่องราวแล้ว กลับสนุกอย่าบอกใคร ก็เพราะมันคือเรื่องราวชีวิตของตัวฉันเอง มันเป็นเรื่องราวเพียงเรื่องเดียวที่ไม่มีใครเขียนบทเลียนแบบได้ อีกทั้งฉันยังสามารถเขียนบทที่อยากได้ตามต้องการ
ตอนนี้ บทละครของฉันก็เดินทางมาได้ช่วงเวลาหนึ่ง ยังไม่สามารถบอกได้ว่าอยู่ที่ตรงไหน เพราะฉันก็ไม่รู้ว่าละครเรื่องนี้จะจบลงเมื่อใด
แต่ฉันกลับรู้สึกว่า ชีวิตของฉันเพิ่งจะเริ่มต้น
ในวัย 34 ปี ขณะที่หลายคนอาจประสบความสำเร็จไปแล้ว บางคนได้เริ่มบทบาทใหม่ บางคนกำลังใช้ช่วงเวลานี้เก็บเกี่ยวสิ่งที่ได้ทำมา แต่คงไม่ใช่สำหรับฉัน
ในวัย 34 ปี ชีวิตฉันเพิ่งจะเริ่มต้น เพิ่งจะออกค้นหา เพิ่งเริ่มลองทำสิ่งที่อยากทำ เพิ่งจะลองผิดลองถูก สำหรับฉัน นี่คือเวลาที่เหมาะสมที่สุด
ฉันไม่รู้สึกว่ามันสายเกินไป
ทุกคนมีเส้นทางของตัวเอง และฉันพอใจกับเส้นทางของฉัน
ตอนนี้ ฉันอาจยังพูดไม่ได้เต็มปากว่า “ขอบคุณนะ ที่ใช้ชีวิตมาอย่างดี”
แต่ฉันภูมิใจในทุกจังหวะของชีวิตตัวเอง
ร่องรอยของความผิดพลาด ร่องรอยของน้ำตา
ช่วงเวลาแห่งความสุข ใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้ม
และความทุกข์ที่ผ่านเข้ามาทักทาย
การได้รับความรัก และการถูกพรากจากไป
การวิ่งตามหาความรัก และการค้นพบความรักในตัวเอง
การร้องขอคุณค่าจากคนอื่น การมอบคุณค่าให้ตัวเอง
การอยากได้อย่างคนอื่น การรักในสิ่งที่ตัวฉันมี
การเดินหลงทาง การหาเส้นทางของตัวเองเจอ
สิ่งเหล่านี้หล่อหลอมฉันขึ้นมา เป็นฉันในตอนนี้ ทุกบทเรียนที่ฉันได้รับ ล้วนแล้วแต่มีคุณค่า
ตอนนี้ ฉันรู้แล้วว่าตอนจบของชีวิตอยากให้เป็นแบบไหน
แต่ฉากระหว่างทาง ฉันยังไม่รู้ว่าจะเขียนมันออกมาอย่างไร
ฉันอยากรู้เหมือนกัน ว่ามันจะเป็นยังไงต่อไป
บทละครชีวิต ฉันเป็นผู้เขียน
แต่ฉันก็ยังเป็นคนดู ที่คอยลุ้นมันทุกตอน
ฉันคงมีเงื่อนไขเดียว
ขอให้แต่ละตอนต่อจากนี้ มีแต่ความสนุก!!
Daisy
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
