ชีวิตดั่งการวาด : ดวงดาว ดวงตา ดวงใจ
บนผืนผ้าใบ... แห่งจักรวาลอันกว้างใหญ่
ข้าพเจ้าวางหัวใจไว้ตรงเส้นขอบฟ้า
เก็บรับเรื่องราว... ที่ร่วงหล่นจากดารา
มาถักทอเป็นศรัทธา... ในพู่กัน
บทที่ ๑ : ดวงดาว
ดวงดาว... มากมายเรื่องราวให้คิดให้ อ่าน
ทุกจุดสีที่บรรจง... คือร่องรอยของกาลสมัย
เรียงร้อยความสับสน... ให้กลายเป็นระเบียบภายใน
ดั่งดวงดาราล้านนัย... ที่ฉายแสงอยู่ในใจคน
บทที่ ๒ : ดวงตา
ดวงตา... ขอบคุณฟ้าดินบันดาลให้ข้าได้ใช้
ขอบคุณแสงสว่าง... ที่ส่องทางให้เห็นความหมาย
มองทะลุความมืดมน... สู่ประกายที่พร่างพราย
ศิลปะจึงกลับกลาย... เป็นลมหายใจที่มองเห็น
าดชีวิตด้วยไฟ... ในดวงใจที่ยังคุ
แม้ทางจะร้าวรุ... หรือผุพังตามกาลสมัย
ทุกรายละเอียดที่เติม... คือการเริ่มชีวิตใหม่
บนวิถีแห่งศิลป์... ที่หลอมรวมดินและฟ้าเป็นหนึ่งเดียว
บทที่ ๓ : ดวงใจ
ดวงใจ... กรุ่นไฟคิดสร้างแม้ทางร้าวลา
ในความสงัดเงียบ... ข้าพเจ้าได้ยินเสียงปรารถนา
แม้เศษเสี้ยวความเจ็บปวด... ก็คือสีสันที่ล้ำค่า
ที่แต่งแต้มให้ภาพวาด "ชีวิต"... งดงามกว่าที่เคยเป็น
จงวาดต่อไป... ในจังหวะที่นิ่งสนิท
ให้หยาดเหงื่อและอดีต... กลายเป็นลายที่วิจิตร
เพราะที่สุดของชีวิต... คือการได้ " วาด " จนสิ้นลม
15 / 3 / 69
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
