หลานรักของอา(หงั่ว)ม่า
外嫲个孫 Wài ma gè sūn
หงั่วม่าไก่ซุง/หลานรักของอา(หงั่ว)ม่า
อาหงั่วม่า ไซ่เอ็ง แซ่อ๊วง 袁賽英 Yuánsàiyīng พื้นเพเป็นคน ต.แป๊ะถะ 白塔 Bái tǎ อ.เก๊กตัง 揭東 Jiē dōng จ.เก๊กเอี้ย 揭陽 Jiēyáng
อาหงั่วม่า 外嫲 Wài ma กับ อาหงั่วกง 外公 Wàigōng พาลูกชาย 2 คน คือ ตั่วกู๋ 大舅 Dà jiù กับ หยี่ กู๋ 二舅 Èr jiù ลงเรือสำเภาอพยพหนีความอดอยากมาตั้งรกรากในสยาม หรือ เสี่ยมล้อ 暹罗 Xiān luó
มาถึงเมืองไทย ไท่กก 泰国 Tàiguó ได้ไม่นาน อาหงั่วกง ก็มาเสียไปตั้งแต่ยังหนุ่ม ตอนนั้นอาหงั่วม่า ลำบากมากแต่ดีที่มาเจอ อาหงั่วกงอีกคนที่เมืองไทย ก่อนมี อาแหมะ 妈妈 Māmā และ โซ้ย กู๋ 细舅 Xì jiù รวมลูกๆพี่น้อง 2+2 คน ถึงจะคนละพ่อ แต่ ตั่วกู๋ หยี่กู๋ อาแหมะ และ โซ้ยกู๋ ก็รักกันราวพี่น้องแท้ๆ
พี่น้องทั้ง 4 และครอบครัวมาอยู่ด้วยกันที่ ซา เอี้ยง หรือ สามย่าน 三養 Sān yǎng สมัยนั้นเรียกจุฬาซอย 5 หลังไฟไหม้ใหญ่ อาแหมะย้ายมาปักหลักเปิดร้านเสริมสวย หรือ เตี่ยงหม่อโผ่ว ที่หลังตลาดสวนหลวง หรือ ซวง ล้วง ตัก หลัก เอ๋า 萱銮噠叻后 Xuān luán dā lè hòu ชุมชนคนแต้จิ๋ว 潮州人 Cháozhōu rén เตี่ย จิว นั้ง ย่านปทุมวัน
โดยอาหงั่วม่าอยู่กับลูกสาว หรือ เจ๋าเกี้ย 走囝 Zǒu jiǎn ที่มีเพียงคนเดียว คือ อาแหมะ ส่วนหยี่กู๋กับโซ้ยกู๋ ย้ายไปย่านสะพานควาย หรือ หงู่กี๊-ออ 牛橋 Niú qiáo ขาย เย็นตาโฟ หรือ เยียงเต่าหู่ 釀豆腐 Niàng dòufu ทั้งสองคน
มีเพียงพี่ใหญ่คืออาตั่วกู๋ ครอบครัวเดียวที่ย้ายออกต่างจังหวัด คือ จ.สระบุรี หรือ ปั๊ก เพียว 北标 Běi biāo เปิดเป็นร้านตัดผมชายชื่อ คิงส์ บาร์เบอร์ ที่เป็นตำนานบาร์เบอร์ของจังหวัด ข้างโรงแรมแสนสุข ริมถนนพหลโยธิน ใกล้จุดตัดทางรถไฟ กลางเมืองสระบุรี
อาหงั่วม่ารักผู้เขียนมาก ไม่ว่าจะซนจะดื้อจนอาแหมะจะตี หรือว่าอาแจ้ 阿姐 Ā jiě พี่สาวซึ่งอายุมากกว่าผู้เขียน 6 ปี รังแก อาหงั่วม่าก็จะปกป้องพร้อมกับออกรับแทนหลานรักคนนี้ทันที ตอนที่จำความเกี่ยวกับท่านได้น่าจะอายุราว 4-5 ขวบ เพราะท่านมาจากเราไปตอนผู้เขียนอายุเพียง 5 ขวบ อาตี๋ 阿弟 Ā dì หรือน้องชายคนเล็กยังไม่อุแว้ออกมา
ถนนสวนหลวง 2 อยู่หลังตลาดสวนหลวง บ้านเราอยู่ตรงข้ามกับศูนย์เยาวชนปทุม ถ้าหันหน้าออกหน้าร้าน เยื้องไปทางซ้ายมือจะเป็นศูนย์เด็กเล็กของชุมชน พวกเราเรียกว่า โรงเลี้ยงเด็ก อาแหมะส่งผู้เขียนมาอยู่ที่นี่ เหมือนโรงเรียนอนุบาล เพื่อเตรียมความพร้อมก่อนเข้าเรียน ป.1 และเพราะแม่เป็นช่างเสริมสวยและเจ้าของร้านเอง จึงไม่ค่อยมีเวลาดูแลลูกชาย หรือ ตาโปวเกี้ย 查埔囝 Chá bù jiǎn ซึ่งกำลังอยู่ในวัยซนสุดแสบได้
อาหงั่วม่าทุกเช้าจะมากวาดทางเท้าหน้าบ้านซึ่งเป็นร้านเสริมสวยเล็กๆ ตึกแถวห้องเดียว ผู้เขียนอยู่ที่โรงเลี้ยงเด็ก ซึ่งเยื้องๆและสามารถมองเห็นบ้านตัวเองได้ จะเห็นภาพอาหงั่วม่าเดินกวาดหน้าบ้าน ทำให้เด็กน้อยอย่างผู้เขียนอดทนคิดถึงท่านไม่ได้ ไวเท่าความคิด ผู้เขียนวิ่งปรื๋อไปทางประตูทางออก ครูพี่เลี้ยงเห็นเอามือกั้นประตูทางออกทันที แต่ด้วยความที่ตัวกะเปี๊ยก จึงสามารถมุดลอดจากแขนที่กางกั้น เผ่นแน่บกลับไปบ้านหาอ้อมอกอันอบอุ่นของท่านได้
ครูพี่เลี้ยงถึงกับส่ายหัวต้องไปตามและฟ้องที่บ้านถึงความทะโมนของเด็กน้อยวัย 4-5 ขวบ จนหลังจากนั้นอยู่ถึงบ่ายต้นๆซึ่งเป็นเวลาเลิกได้ เพราะขนมหวานเท่าที่จำได้คือ ข้าวเหนียวเปียก ราดกะทิ ก่อนจะโดนกล่อมนอนช่วงเที่ยง เด็กๆนอนเรียงกันเป็นแถว จำไม่ได้ว่ามีเครื่องปรับอากาศหรือเปล่า แต่รู้สึกเย็นสบายจนแพล่บเดียวหลับ
วันหนึ่ง ราวปี 2509 ผู้เขียนซึ่งขณะนั้นวัยเพียง 5 ขวบ สงสัยมากว่าทำไมบรรดาอากู๋ทั้ง 3 คน พร้อมครอบครัวมากันเต็มบ้านโดยที่อาหงั่วม่านอนอยู่บนเตียง ด้วยที่ผู้เขียนยังเด็กไร้เดียงสามากตอนนั้นจึงยังไม่ค่อยเข้าใจ รู้เพียงว่าท่านป่วย อาหงั่วม่ายังเรียกอาตี๋เอย พร้อมลูบหัวหลานรักเบาๆ จนท่านจากพวกเราไป มีพิธีสวดและกงเต็ก 功德 Gōngdé ที่วัดหัวลำโพง ก่อนนำสู่ สุสานวิสุทธิมรรคคีรี แป๊ะฮุ้งเต่าซัว 白雲道山 Báiyún dào shān หินกอง อ.หนองแค จ.สระบุรี
พวกเราไปไหว้ทุกปีในเทศกาลเชงเม้ง 清明 Qīngmíng แม้ทุกวันนี้ บรรดาอาตั๋วกู๋ อาหยี่กู๋ อาโซ้ยกู๋ รวมทั้งอาแหมะของผู้เขียน 4 พี่น้อง จะไปรับใช้อาหงั่วม่าบนสวรรค์ หรือ ทีเต้ง 天頂 Tiāndǐng แล้วก็ตาม บรรดาลูกหลานก็ได้สืบทอดต่อกันมารุ่นเราเป็นรุ่นที่ 2 แม้อายุจะมากขึ้นและพลังกายจะถดถดยลง แต่จะพยามดำรงไว้ซึ่งความรักความกตัญญู หรือ เกี่ยห่าว 行孝 Xíngxiào ต่อบรรพชนทุกท่าน ตราบจนวันหนึ่งที่ถึงเวลาของพวกเรา..
หลานรักของอา(หงั่ว)ม่า
หมายเหตุ : อาหงั่วม่า 外嫲 Wài ma ยาย แม่ของแม่ / อาม่า 阿嫲 Ā ma ย่า แม่ของพ่อ
*ภาพมีการแต่งเติมสีจากภาพขาวดำ
ที่เกี่ยวข้อง : https://www.blockdit.com/posts/66f55ddb7e61cf1b22b15642
อาลั้นเด็กหลังตลาด / เตี่ยงหม่อโผ่วตาโปวเกี้ย
- 2
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
