27 มี.ค. เวลา 09:44 • ปรัชญา

คำลาที่ไม่ได้พูด": เมื่อการปล่อยวาง คือบทเรียนสุดท้ายของการสร้างคน

ในโลกของการทำงาน มีประโยคหนึ่งที่ HR ทุกคนไม่อยากได้ยินที่สุด ไม่ใช่การโดนตำหนิจากผู้บริหาร แต่คือเสียงเคาะประตูเบาๆ ในเช้าวันจันทร์ พร้อมกับซองขาวในมือของพนักงานที่เรา "ตั้งใจปั้น" มากับมือ
เขานั่งลงฝั่งตรงข้ามด้วยแววตาที่ผสมปนเปกันระหว่างความเกรงใจและความมุ่งมั่น ผมมองเห็นเด็กจบใหม่วันนั้นที่ผมเป็นคนสัมภาษณ์และเลือกเข้ามาวาง "อิฐก้อนแรก" ในบริษัทสถาปนิกแห่งนี้ ภาพวันที่เขาทำโปรเจกต์แรกสำเร็จ วันที่เขาหัวเราะกับทีม และวันที่พวกขเาช่วยกันแก้ปัญหาจนดึกดื่น มันไหลย้อนกลับมาเหมือนฉากหนังในหัว
1. ความภูมิใจที่มาพร้อมความใจหาย
ในฐานะ Solo HR ที่ดูแลพนักงานจำนวนไม่มาก ความสัมพันธ์ของผมกับพนักงานจึงไม่ใช่แค่เรื่องเอกสาร แต่มันคือ "งานศิลปะที่ชื่อว่าคน" ที่เราเฝ้ามองการเติบโตมาตลอด จังหวะที่เขาบอกว่า "พี่ครับ ผมได้โอกาสใหม่ที่ท้าทายกว่าเดิม" ความรู้สึกแรกคือความใจหาย เพราะเรารู้ดีว่าการหาคนเก่งและนิสัยดีมาแทนที่นั้นยากแค่ไหน
แต่ความรู้สึกที่สองที่ตามมาติดๆ คือ "ความภูมิใจ" ครับ ภูมิใจที่พิมพ์เขียวที่เราช่วยกันร่างไว้ในตัวเขา มันสมบูรณ์พอที่จะทำให้เขากล้าออกไปสร้างอาคารที่ใหญ่ขึ้นในโลกกว้าง
2. บทเรียนของการเป็น "เขตก่อสร้างพลังใจ"
ผมเคยตั้งคำถามกับตัวเองว่า "เราทำอะไรผิดไปหรือเปล่า?" แต่ความจริงที่ HR ต้องยอมรับให้ได้คือ องค์กรไม่ใช่กรงขัง แต่คือโรงเรียน หน้าที่ของเราคือการสร้างบรรยากาศและวัฒนธรรมองค์กร ให้ดีที่สุดในช่วงเวลาที่เขาอยู่กับเรา
เมื่อถึงเวลาที่เขาต้องไป การรั้งไว้ด้วยผลประโยชน์เพียงอย่างเดียวอาจไม่ใช่ทางออกที่ดีที่สุดสำหรับชีวิตคนหนึ่งคน การปล่อยให้เขาไปเติบโตคือการให้เกียรติ "ศักยภาพ" ในตัวเขาอย่างสูงสุด
3. คำลาที่ไม่ได้พูด แต่รับรู้ด้วยใจ
ก่อนที่เขาจะลุกออกไป ผมไม่ได้ร่ายยาวเรื่องกฎระเบียบการลาออก แต่ผมเลือกที่จะบอกว่า "ขอบคุณนะที่มาเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่ พี่ดีใจที่เห็นเราเติบโตขนาดนี้" มันคือคำลาที่ไม่ได้พูดออกมาเป็นประโยคเศร้าๆ แต่เป็นคำอวยพรที่ส่งผ่านแววตา ในวินาทีนั้นผมเรียนรู้ว่า "ความสำเร็จของ HR ไม่ได้วัดที่จำนวนพนักงานที่อยู่ยาวนานที่สุด แต่วัดที่พนักงานเหล่านั้น 'เก่งขึ้นและดีขึ้น' แค่ไหนเมื่อถึงวันที่เขาต้องก้าวเดินต่อไป"
บทสรุปสำหรับคนเป็นหัวหน้าและ HR
การเสียพนักงานมือดีไปอาจทำให้งานระบบสะดุดไปบ้าง แต่อย่าให้มันทำลายพลังใจของเรา จงภูมิใจที่เป็นส่วนหนึ่งในเส้นทางความสำเร็จของใครบางคน เพราะสุดท้ายแล้ว พิมพ์เขียวของความสุข ในการทำงาน คือการได้เห็นคนที่เรารักและดูแล เติบโตไปในทิศทางที่เขาสวยงามที่สุด
โฆษณา