ลำเอียงหรือคิดไปเอง? : เมื่อความเท่าเทียมในทีม ไม่ได้วัดกันที่ JD แต่คือ "น้ำเสียง" ของคนเป็นหัวหน้า
ในโลกของการทำงาน มีสิ่งหนึ่งที่บั่นทอนพลังใจพนักงานได้มากกว่า "งานหนัก" นั่นคือ "ความรู้สึกไม่เท่าเทียม"
เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา ผมนั่งรับฟังระเบิดอารมณ์ที่สะสมมานานของพนักงานคนหนึ่ง เขาไม่ได้มาเพื่อลาออก ไม่ได้หมดไฟ แต่เขามาพร้อมคำถามที่จุกอกว่า "ทำไมหน้าที่เหมือนกัน แต่ความกดดันที่ได้รับกลับต่างกันลิบลับ?"
1. "ความลำเอียง" ที่ซ่อนอยู่ในน้ำเสียง เคสนี้ไม่ได้มีการแสดงออกที่ชัดเจนแบบการดุด่า แต่มันคือ "ความคลุมเครือ" เขาเล่าว่าเวลาส่งงาน น้ำเสียงที่หัวหน้าใช้กับเขา กับเพื่อนอีกคนนั้นต่างกันอย่างสิ้นเชิง คนหนึ่งได้รับความอ่อนโยน แต่อีกคนกลับได้รับความเย็นชา
ในฐานะ HR ผมมองว่านี่คือ "โครงสร้างความรู้สึก" ที่อันตรายที่สุด เพราะมันไม่มีหลักฐานเป็นลายลักษณ์อักษร แต่มันกัดกินความเชื่อใจ (Trust) ของทีมไปทีละน้อย จนพนักงานเริ่มตั้งคำถามกับคุณค่าของตัวเอง
2. เมื่อ "คนหนึ่งว่าง" แต่อีก "คนหนึ่งท่วม"
ภาพที่บีบคั้นหัวใจที่สุดคือ การที่เขาต้องก้มหน้าก้มตาทำงานจนล้นมือ ในขณะที่หันไปมองเพื่อนข้างๆ กลับนั่งไถฟีดโซเชียลอย่างสบายใจ โดยที่หัวหน้าไม่ได้ว่าอะไร
นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของความขี้เกียจ แต่มันคือการบริหารจัดการ (Resource Allocation) ที่ล้มเหลว เมื่อความช่วยเหลือที่เขาต้องการอยู่ตรงหน้า แต่เขากลับ "ไม่กล้าเอ่ยปาก" เพราะกำแพงความรู้สึกที่ว่า พูดไปหัวหน้าจะฟังไหม? หรือพูดไปจะกลายเป็นคนขี้ฟ้อง?
3. ทางออกคือ "ความกล้า" ที่จะพูดความจริง
คำแนะนำที่ผมให้เขาไป อาจจะดูเรียบง่ายแต่ทำยากที่สุด คือการ "คุยตรงๆ"
ผมสนับสนุนให้เขาเปิดใจกับหัวหน้า โดยใช้มุมมองของตัวเอง (I-Message) เล่าถึงสิ่งที่มองเห็นและสิ่งที่รู้สึก เพราะบางครั้งหัวหน้าอาจจะ "มองข้าม" โดยไม่ได้ตั้งใจ หรืออาจจะมีความเข้าใจผิดบางอย่างซ่อนอยู่ การสื่อสารคือพิมพ์เขียวใบเดียวที่จะช่วยซ่อมแซมความสัมพันธ์นี้ได้
บทสรุปจากมุมมอง HR
หน้าที่ของ HR ไม่ใช่การตัดสินว่าใครถูกหรือผิดในทันที แต่คือการสร้าง "พื้นที่ปลอดภัย" ให้ความจริงได้ทำงาน ถ้าองค์กรอยากได้พนักงานที่ทุ่มเท เราต้องมั่นใจว่า "อิฐทุกก้อน" ได้รับการดูแลอย่างเท่าเทียม ไม่ใช่ปล่อยให้ก้อนหนึ่งรับน้ำหนักจนร้าว ในขณะที่อีกก้อนวางอยู่เฉยๆ โดยไม่มีใครสังเกตเห็น
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
