16 เม.ย. เวลา 16:51 • การศึกษา
เรื่องการนิ่ง มันเมีเรื่องราวของการเรียนรู้จักอารมณ์ เรียนรู้จักเรื่องราวของกรรม ที่มีเรื่องราวที่ว่า อารมณ์นึกคิด ไปเรียก ไปดึงตัวกระทำ จิตก็ทำตาม เดินตามตัวกระทำ พอถึงการเรียนรู้ เรื่องราวของกรรม ที่บันทึก เรื่องราวกายวาจาใจ ลงไปที่ธาตุทั้งสี่
เรื่องราวอารมณ์ทิฐิ ความคิดเห็น ต่างๆ แท้จริงมันเป็นตัวกรรม ที่จิตไปหลงยึด เราก็ระมัดระวัง อารมณ์ที่จะสอดแทรก เข้ามา ในกายในจิต .เหมือนว่า เราเพียร ทำจิตว่างๆ ใสๆ พอมีอะไรหล่นลงมา พิจารณาได้ เราก็รีบรักษาจิตของเรา เอาสิ่งที่ล่วงหล่นออกไป ตรงนี้.จะช่วยให้เรา ไม่ใช้กายไปตามอารมณ์
บางครั้ง เหตุการณ์ เฉพาะหน้า ที่หน้ากลัว เรื่องที่เค้า เรียนแล้วก็ทดสอบ เหมือน อยู่ๆ คุยกับเพื่อน สนืสนมรักกันดี ก็เกืด เรื่องราว ที่มีความเห็นไม่ตรงกัน คราวนี้แหละ ทิฐิมันก็สอดแทรกั เข้ามา เห็นเค้าไม่ดีย้าง คิดไปได้งัย มีคำดูถูกดูหมิ่น โมโห เกิดจาก .ก็ทำให้เสียเพื่อนที่รักกันมายาวนาน
แล้วมันก็มีเรื่องที่ว่าลูกกระดอนอีก เหมือนว่า ไปว่่า ไปเตือนสติเค้า เค้าก็โมโห กลับ ก็เหมือนถูกตีด้วยไม้หน้าสาม มึนงง ล่วงไปนอน แต่คนที่เค้่ไม่เรียนรู้ เรื่องราวอารมณ์ เค้าก็ไม่รู้ ไม่ได้เรียนกัยเราด้วย . นั่น . จึงเป็นเหตุผล ที่เราต้องอนชยู่นิ่ง . ระมัดระวัง อารมณ์ในตัวตน ที่จะดึงจิตเราให้สร้างกรรม มีกรรม แล้วก็ไมมีความจำเป็น ต้องอธิบาย เร่แก้ที่ตัวเรา ยกเว้น ตนที่เค้ากำลังเรียนรู้จักอารมณ์ เราก็บอกเค้าได้ อะไรมันเกิดขึ้น
เรื่องอารมณ์ค้างคา อารมณ์ทุกข์ขัง อารมณ์หนักอกหนักใจ สมองมึนงง เบื่อหน่า ท้อแท้ มันก็อารมณ์ ทั้งนั้น . แต่มัน มีเรื่องราว ลำดับ ชั้นของอารมณ์ที่เราแก้ไข เอาอารมณ์นั้นออกไปไม่ได้
เรื่องราวการเรียนรู้จัก กายอารมณ์จิต นั้นเรียนที่กายตัวเราเอง อารมณ์ที่เกิดขึ้นในกาย จิตเราก็เรียนรู้ขึ้นมา .ไม่ได้ไปเรียนรู้กับผู้อื่น ติดขัดอะไร เราก็สอบถามครูยาอาจารย์ ที่สอนให้เรารู้จักอารมณ์นึกคิดในตัวเรา คนอื่น แม้พี่น้องภรรย อยู่ด้วยกัน เค้าก็ไม่ได้เรียนรู้กับเราด้วย
เพราะฉะนั้น มันเป็นเรื่องเฉพาะตัว ที่ว่า เอาจิตมาเรียนรู้ จิตใครจิตมัน แล้วเวลาจะบอกกล่าวเรื่องราวของอารมณ์ จะเตือนกัน คนฟังมักโมโห มักโกรธ เหมือนว่า กรรมนั้น ไม่เปิดโอกาสให้รับหัง ก็ .แกล้ง เอาอารมณ์หงุดหงิด ส่งให้ในกายของผู้ฟัง เค้าเรียกว่า กรรม นั้นไม่เปิดโอกาสให้รับฟัว หน้รคว่ำ อยู่อย่างนั้น ไม่มีสติที่จะใช้หูฟัง
โฆษณา