บทที่ ๗: สัญญาแห่งดวงดารา
ท่ามกลางความเงียบงันที่ปกคลุมห้องทำงานอันอบอวลด้วยกลิ่นหมึก ฉันแหงนมองขึ้นไปยังฟากฟ้าเบื้องบนผ่านบานหน้าต่างที่เปิดกว้าง คืนนี้ดวงดาวพราวระยับดูใกล้ชิดกว่าทุกวัน ราวกับพวกมันพยายามจะกระซิบปลอบโยนดวงใจที่บอบช้ำจากความคิดถึง ฉันตระหนักได้ในวินาทีนั้นว่า แม้ผืนดินที่ฉันเหยียบจะต่างยุคสมัยกับเธอ แต่ดวงดาวที่จ้องมองอยู่นี้ คือดวงเดียวกับที่เคยสะท้อนอยู่ในดวงตาของปาลินเมื่อร้อยปีก่อน
"หากฟ้าไร้ดาว... ฉันจะจารึกชื่อเธอไว้บนกลีบดอกไม้"
ฉันพึมพำคำสัญญาที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเพียงลมปาก ทว่าตอนนี้มันกลับกลายเป็นภารกิจเพียงหนึ่งเดียวของชีวิต ฉันตัดสินใจที่จะบันทึกเรื่องราวของเราต่อไป ไม่ใช่เพื่อการจดจำทางประวัติศาสตร์ที่จับต้องได้ด้วยสายตา แต่เพื่อสร้าง 'ประภาคารแห่งวิญญาณ' นำทางให้เราได้กลับมาบรรจบกันอีกครั้ง ไม่ว่าจะต้องข้ามผ่านกระแสธารแห่งกาลเวลาที่เชี่ยวกรากเพียงใด
ฉันเริ่มจดปลายปากกาลงบนกระดาษแผ่นใหม่ด้วยจังหวะที่หนักแน่นขึ้น ทุกอักขระที่เรียงร้อยดูเหมือนจะมีความหมายลึกซึ้งกว่าเดิม:
"แด่... ดวงดาราที่เป็นพยานในพันธสัญญา
หากวันใดที่แสงจันทร์มอดดับ และโลกหลับใหลใน
อนธการ
ขอให้ความรักของข้าพเจ้า... เปล่งประกายแทนแสงสุริยา
นำทางวิญญาณที่พลัดพราก... ให้หวนคืนสู่รอยจารึกแห่ง
รักชั่วนิรันดร์"
ในขณะที่เขียน ฉันรู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ซ่านมาจากสมุดบันทึกเล่มนี้ มันไม่ใช่เพียงสมุดธรรมดาอีกต่อไป แต่มันคือประตูมิติที่เชื่อมต่อระหว่างโลกของฉันและเธอ ฉันวางแผนที่จะนำบันทึกเหล่านี้ไปวางไว้ในที่ที่เวลาไม่อาจเอื้อมมือไปทำลายได้ เพื่อให้มั่นใจว่าต่อให้ฉันจะดับสูญไปในชาตินี้ แต่ 'รอยจารึก' จะยังคงทำหน้าที่เพรียกหาเธออยู่เสมอ
ลมราตรีพัดกรรโชกเข้ามาจนแผ่นกระดาษไหวพะเยิบ แสงจากดวงดาวดูเหมือนจะสั่นระริกราวกับกำลังตอบรับคำสัญญานั้น ฉันหลับตาลงพริ้ม สูดดมกลิ่นหอมของดอกปาลินที่ลอยละล่องมาในอากาศ และรู้สึกได้ถึงความสงบที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ... สัญญาแห่งดวงดาราได้ถูกจารึกไว้แล้ว และไม่มีสิ่งใดในโลกมนุษย์ที่จะลบเลือนมันได้
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
