.บอกกันก็ไม่เข้าใจ ..กรรมเค้าก็ปิดไม่ให้รู้ ..
เรื่องราวของคำว่า จิต จิตปกติ ที่สว่าง ไม่มีอารมณ์นึกคิด อะไรเลย พอคิดพอนึก อารมณ์ก็เข้ามา มีเรื่องนั่นเรื่องนี้ ไหลเข้า ในคำว่าวิญญาณทั้งหก. อารมณ์นึกคิด นั่นเป็นตัวกรรม ตัวทุกข์ทั้งนั่น
คนที่เค้าฝึกหัด ตัดอารมณ์กรรม เค้ารักจิตของเค้า เค้่าหยุด อยู่นิ่งเฉยๆ ไม่แสดงอะไรทั้งนั้น นิ่งเฉย เพราะรู้จัก เรื่องราวของอารมณ์ตัวกระทำ เค้าก็ระมัดระวัง จิตของตัวเองไม่ให้เป็นเหยื่ออารมณ์ ต่างๆ .หรือ ว่าไปยึดถืออารมณ์นึกคิดคนอื่นมา ทับถมจ้ตของตัวเอง . บางครั้ง ก็ต้อง อยู่เฉย ใครจะว่าอย่างไร นั่น เรื่องของเค้า ไม่ใข่เรื่องของเรา เราไม่ปล่อยให้กายวาจาใจ ไหลไปปตามอารมณ์ที่เกิดขึ้นกาย เราก็ต้อวหยุด .อารมณ์ นั่นให้ได้ . หยุดที่ตัวเราเอง ไม่ได้ไปหยุดที่คนอื่น
คราวนี้ จิตของคนที่ ว่ามีสติสัมปชัญญะ รู้จักกรรม เค้าก็มีสติสัมปชัญญะรู้จักธรรม หยุดยังอารมณ์ ที่เค้าเรียกว่าสร้างบุญกุศล ให้กายมีบุญ คราวนี้ หากเรารู้จักอารมณ์กรรม ที่ไหลมา มันเหมือนสีดำ น้ำโคลน มาถูกผ้าขาว ..เราไปถูกน้ำโคลน มันก็ต้องเริ่มทำความสะอาดกันใหม่ เหนื่เย ต้องซักผ้าอีก แล้วซักผ้าให้ขาว มันก็ไม่ใช่ว่า จะกลับมาสะอาดเหมือนเดิมกายมันก็แก่กำลังถดถอยไป เหนื่อยที่จะซัก หมดแรงเสียก่อน มันเป็นทำนองนั้น. ..
บางคนก็ เวลาใครเค้าอธิบาย ก็ไม่ฟัง ..มีแต่ตัวทิฐิ ตัวอัตตา .มันเต็มไปหมด ที่ว่า อยู่กับกรรม ก็ไม่รู้จักกรรม อยู่กับอารมณ์ ก็ไม่รู้จักอารมณ์ แล้วอานนึกคิด ยึดมาตลอดทั้งชีวิต ไม่เคยปล่อยวางได้เลย . ตัวนี้แหละ ที่ปิดหูปิดตา .จิตของตัวเอง มันคุมทั้งหูทั่งตา .เขียมันออกยากมากๆ บางทีเราก็เอาเรื่องราวเทวทัต มาดู ..อยู่ใกล้พระพุทธเจ้า แต่ทำไม ถึงตกนรก
- 5
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
