EP.0 : สามทุ่มตรง
มีหลายเหตุผลที่ทำให้คนย้ายคอนโด
บางคนย้ายเพราะได้งานใหม่
บางคนย้ายเพราะเลิกกับแฟน
บางคนย้ายเพราะอยากเริ่มต้นชีวิตใหม่
ส่วนผม...
ย้ายเพราะเจ้าของห้องเดิมขึ้นค่าเช่า
จบ
ไม่มีเหตุผลโรแมนติกอะไรทั้งนั้น
ผมชื่อ "นนท์"
อายุยี่สิบแปด
ทำงานเป็น Senior Graphic Designer ในบริษัทยาต่างชาติแห่งหนึ่ง
หน้าที่หลักคือจัด Artwork และ Rewrite ฉลากภาษาไทยสำหรับยานำเข้า
ฟังดูเท่ใช่ไหมครับ
ผมก็เคยคิดแบบนั้นตอนเรียนจบใหม่ ๆ
แต่หลังจากทำงานมาหลายปี ผมค้นพบว่างานส่วนใหญ่คือ
เปลี่ยนตัวอักษรจาก 8 pt เป็น 9 pt
แล้วอีกสามวันต่อมา
เปลี่ยนกลับเป็น 8 pt
เพราะมีคนบอกว่าเวอร์ชั่นแรกดูดีกว่า
บางวันใช้เวลาสองชั่วโมงเพื่อย้าย QR Code ไปทางซ้าย 3 มิลลิเมตร
แล้ววันถัดมาย้ายกลับมาที่เดิม
ชีวิตผู้ใหญ่บางทีก็เป็นแบบนั้น
ผมไม่ได้เกลียดงาน
หัวหน้าดี
เพื่อนร่วมงานดี
เงินเดือนโอเค
โบนัสพอมี
แต่ถ้าถามว่าตื่นเต้นไหม ก็คงไม่
ชีวิตผมช่วงสองปีที่ผ่านมา
สามารถสรุปได้ด้วยสี่คำ
ตื่น
ทำงาน
กลับบ้าน
นอน
แล้ววนใหม่
ดังนั้นตอนย้ายเข้าคอนโดใหม่ ผมจึงมีความคาดหวังไม่มาก
ขอแค่เงียบ แค่นั้นพอ
ห้อง 509
ชั้นห้า
วิวสระว่ายน้ำ
ไม่ติดลิฟต์
ไม่ติดห้องขยะ
ไม่ติดถนนใหญ่
สมบูรณ์แบบ
ผมเดินสำรวจห้องรอบหนึ่ง
เปิดตู้
เปิดลิ้นชัก
เช็กก๊อกน้ำ
เช็กแอร์
เช็กอินเทอร์เน็ต
ทุกอย่างผ่าน
ผมยืนมองห้องนั่งเล่นโล่ง ๆแล้วพยักหน้าให้ตัวเอง
"เออ ดี น่าจะอยู่ยาวได้”
ตอนนั้นผมยังไม่รู้ ว่าความสงบของผมจะอยู่ได้ไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมง
คืนแรกในคอนโดใหม่
ผมจัดของเสร็จประมาณสองทุ่มครึ่ง
อาบน้ำ
กินข้าว
เปิดซีรีส์
ทุกอย่างปกติ
จนกระทั่ง
สามทุ่มตรง ผมได้ยินเสียงบางอย่าง
♪ ฉันยังอยู่ตรงนี้... ♪
ผมหันไปมองรอบห้อง
"..."
เสียงมาจากไหน
♪ แม้วันเวลาจะผ่านไป... ♪
เป็นเสียงผู้หญิงกำลังร้องเพลง
ผมนั่งนิ่ง ตั้งใจฟัง
ไม่ใช่เพราะเพราะนะ แต่กำลังวิเคราะห์สถานการณ์
เสียงไม่ได้ดังมาก
ไม่ได้ดังระดับเปิดคอนเสิร์ต
ไม่ได้ดังจนต้องเอามืออุดหู
แต่ได้ยินชัด
โดยเฉพาะเวลานั่งเงียบ ๆ
และที่สำคัญ คนร้องดูมีความสุขมาก
มากจนไม่รู้ตัวว่าคนฟังเริ่มไม่ค่อยมีความสุขแล้ว
เพลงแรกจบ
ผมคิดว่า “โอเคคงพอแล้ว”
แต่เพลงที่สองมา
แล้วเพลงที่สาม
แล้วเพลงที่สี่
ผมเริ่มมองนาฬิกา
21:27
โอเค
มีอังกอร์ด้วย
คืนนั้นผมนอนหลับได้ตามปกติ
แต่แอบคิดว่า
คงเป็นเหตุการณ์ครั้งเดียว
วันรุ่งขึ้น
สามทุ่มตรง
♪ รักคือฝันไป... ♪
"..."
วันที่สาม
♪ ดาวประดับฟ้า... ♪
วันที่สี่
♪ ขอจันทร์... ♪
วันที่ห้า
♪ คนเดียวในดวงใจ... ♪
ผมเริ่มสังเกตเห็นรูปแบบ
คนข้างห้องร้องเพลงทุกคืน
ตรงเวลาสามทุ่มเป๊ะ
ตรงกว่านัดประชุมออนไลน์ของบริษัทผมอีก
คืนวันศุกร์
ผมโทรหาเพื่อนสนิท
"กูถามอะไรหน่อย”
"ว่า"
"ถ้าห้องข้างๆ ร้องเพลงทุกคืน มึงทำไง"
ปลายสายเงียบไปสองวินาที
"แจ้งนิติ"
"ไม่เอา"
"งั้นไปเคาะห้อง"
"ไม่เอา"
"แล้วมึงจะเอายังไง"
ผมนิ่ง
นั่นสิ ผมจะเอายังไง
ปัญหาคือ ผมไม่ใช่คนชอบมีเรื่อง
ร้านอาหารทำออเดอร์ผิด ผมยังกิน
ได้ของไม่ครบ ผมยังไม่กล้าทวง
หัวหน้าโยนงานเพิ่ม ผมยังตอบว่า
"ได้ครับ"
แล้วกลับมาบ่นกับตัวเองทีหลัง
ดังนั้นการไปเคาะประตูบอกคนแก่ข้างห้องว่า
"ช่วยหยุดร้องเพลงได้ไหมครับ"
เป็นภารกิจที่ยากเกินไป
เช้าวันเสาร์
ผมลงไปซื้อกาแฟ
ระหว่างรอลิฟต์ผมเจอรปภ.
"อยู่สบายไหมครับ"
เขาถาม
"ก็ดีครับ"
ผมตอบ
ก่อนลังเล
"พี่ครับ"
"ครับ"
"ห้อง 508..."
รปภ.ยิ้มทันทีเหมือนรู้ว่าผมกำลังจะพูดอะไร
"..."
ผมเริ่มมีลางไม่ดี
"เสียงคุณป้าร้องเพลงใช่ไหมครับ"
"อ้าว พี่รู้ได้ไง"
รปภ.หัวเราะ
"เดาไม่ยากครับ"
"แกร้องเพลงทุกวันเลยเหรอ"
"ทุกวัน"
"..."
"มาหลายเดือนแล้ว"
ผมแทบสำลักกาแฟ
หลายเดือน?
"ไม่มีใครบ่นเลยเหรอครับ"
รปภ.ส่ายหน้า
"ไม่เห็นมีนะ"
"จริงเหรอ"
"จริงครับ"
ผมเริ่มสงสัยตัวเอง หรือมีแค่ผมที่ได้ยิน
เย็นวันเดียวกัน
ผมลากเตียงออกมานิดหน่อย
แล้วก็พบความจริง
หัวเตียงผม
อยู่ชิดผนังห้อง 508 พอดีเป๊ะ
เหมือนสถาปนิกตั้งใจแกล้ง
ผมนั่งมองผนังแล้วถอนหายใจ
สรุปไม่ใช่ป้า
แต่เป็นดวงผมเอง
วันอาทิตย์
ขณะกำลังกลับจากซื้อของ
ประตูห้อง 508 เปิดอยู่
ผมเห็นผู้หญิงสูงวัยคนหนึ่งกำลังรดน้ำต้นไม้ที่ระเบียงห้อง
ผมหงุดหงิดเธอมาหลายวัน
แต่พอเห็นตัวจริงกลับรู้สึกผิดคาด
เธอตัวเล็กกว่าที่คิด ผมหงอกนิด ๆ
ใส่เสื้อคาร์ดิแกนสีฟ้าอ่อน และกำลังฮัมเพลงเบา ๆ ทั้งที่ตอนนั้นยังไม่ถึงสามทุ่ม
เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับผมแล้วยิ้ม
"เพิ่งย้ายมาเหรอจ๊ะ"
ผมพยักหน้า
"ครับ"
"ยินดีต้อนรับนะ"
รอยยิ้มของเธออบอุ่นอย่างประหลาด
เหมือนครูอนุบาลที่พร้อมจะให้สติกเกอร์ดาวทองกับทุกคนบนโลก
"ขอบคุณครับ"
ผมตอบ ก่อนเดินเข้าห้องตัวเองแล้วปิดประตู
คืนนั้น
สามทุ่มตรง
♪ หากว่าเธอฟังอยู่... ♪
เสียงเพลงดังมาอีกครั้ง
ผมนั่งอยู่บนเตียง มองกำแพงด้านซ้าย
กำแพงที่มีผู้หญิงหน้าตาใจดีคนหนึ่งอยู่ข้างหลัง
ผู้หญิงที่ร้องเพลงทุกคืนตรงเวลาราวกับเป็นพิธีกรรมบางอย่าง
ผมยังไม่รู้ว่าเธอชื่ออะไร
ไม่รู้ว่าเคยทำงานอะไร
ไม่รู้ว่าทำไมถึงร้องเพลงทุกคืน
แต่ผมรู้เรื่องหนึ่งแน่นอน
ถ้าผมยังอยู่ห้องนี้ต่อไป
ผมคงต้องหาวิธีรับมือกับคอนเสิร์ตสามทุ่มให้ได้
เพราะดูจากสถานการณ์แล้วคนที่ย้ายออกก่อนอาจไม่ใช่คุณป้า
แต่เป็นผมเอง
และตอนนั้น
ผมยังไม่รู้เลยว่า
เสียงเพลงที่กำลังรำคาญอยู่ทุกคืน
จะกลายเป็นเสียงที่ผมคิดถึงมากที่สุด
ในอีกไม่กี่เดือนต่อมา
- 1
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
