EP.1 : สงครามสามทุ่มตรง
หลังจากย้ายเข้าคอนโดได้หนึ่งสัปดาห์
ผมค้นพบความจริงข้อหนึ่ง
มนุษย์สามารถปรับตัวได้กับทุกอย่าง
ยกเว้นสิ่งที่เกิดขึ้นทุกวันตอนสามทุ่มตรง
♪ คนเดียวในดวงใจ... ♪
ผมมองนาฬิกา
21:00
เป๊ะ
ไม่ต้องดูเวลาแล้วด้วยซ้ำ
แค่ได้ยินเสียงป้าก็รู้แล้วว่าสามทุ่ม
บางทีแม่นกว่านาฬิกาในโทรศัพท์อีก
ผมวางหนังสือลง
ถอนหายใจ
แล้วนอนแผ่บนเตียง
วันนี้เป็นวันศุกร์
ผมเพิ่งผ่านสัปดาห์ที่หนักหน่วงพอสมควร
ตอนเช้าประชุม
ตอนบ่ายแก้ Artwork
ตอนเย็นประชุมอีกรอบ
ก่อนกลับบ้านพร้อมคอมเมนต์ประโยคคลาสสิก
"เปลี่ยนนิดเดียวครับ"
ซึ่งในโลกของ Graphic Designer
คำว่า
"นิดเดียว"
อาจหมายถึงการแก้งานอีกสามชั่วโมง
ผมจึงตั้งใจว่าจะกลับมานอนอ่านนิยายเงียบ ๆ
แล้วนอนเร็ว
แต่ดูเหมือนป้าจะมีแผนอื่น
♪ รักเธอเสมอ... ♪
"..."
ผมหยิบหมอนขึ้นมาปิดหู
ไม่ได้ผล
หยิบอีกใบ
ยังไม่ได้ผล
ผมนอนนิ่งอยู่แบบนั้นจนจบเพลง
แล้วเพลงใหม่ก็เริ่ม
โอเค
ถึงเวลาเข้าสู่ "ปฏิบัติการเอาตัวรอด"
วันรุ่งขึ้น
ผมไปซื้อ Ear Plug
พนักงานถาม
"เอาไปใช้ตอนเดินทางเหรอคะ"
ผมยิ้ม
"เปล่าครับ"
"ห้องข้าง ๆ ร้องเพลง"
พนักงานพยักหน้าเหมือนเข้าใจทันที ก่อนยื่นสินค้าให้
"อันนี้กันเสียงได้ดีค่ะ"
ผมจ่ายเงิน
กลับห้อง
และรอเวลาทดสอบ
สามทุ่มตรง
♪ ดาวประดับฟ้า... ♪
ผมใส่ Ear Plug
เงียบลงจริง
แต่ไม่ได้เงียบสนิท
ยังได้ยินอยู่ดี
เหมือนป้ากำลังร้องเพลงอยู่ในความทรงจำ
ผมนอนฟังอยู่สิบนาที
ก่อนยอมแพ้
วันถัดมา
ผมลองเปิด White Noise เสียงฝนตก
ผลลัพธ์คือ ผมได้ยินทั้งเสียงฝน และเสียงป้าพร้อมกัน
เหมือนกำลังดูซีรีส์ดราม่า
วันที่สาม
ผมลองเปิด Lo-fi
กลายเป็นว่าป้าร้องคนละคีย์
สมองผมจะระเบิด
วันที่สี่
ผมเปิดพัดลม
ทั้งที่อากาศไม่ได้ร้อน
ผลลัพธ์คือ ผมหนาว
แต่ยังได้ยินเสียงเพลงอยู่ดี
หลังจากพยายามอยู่หลายวัน ผมเริ่มคิดถึงวิธีสุดท้าย
เคาะประตู
แต่แล้วผมก็เปลี่ยนใจ
เพราะเย็นวันนั้น ผมเจอป้าแกเปิดประตูห้องทิ้งไว้เหมือนเดิม
และแกกำลังยืนรดน้ำต้นไม้ที่ระเบียงอยู่เหมือนเดิม
"อ้าว หนู"
"..."
ผมชะงัก
ปัญหาของมนุษย์ people pleaser คือ พอคู่กรณียิ้มให้ด้วยสายตาอ่อนโยนก็เริ่มรู้สึกผิดทันที
"เพิ่งกลับจากทำงานเหรอ"
"ครับ"
"เหนื่อยไหม"
"นิดหน่อยครับ"
ป้าพยักหน้า
"เหนื่อยก็พักเยอะ ๆ นะ"
"..."
แล้วแกก็ยิ้มด้วยรอยยิ้มแบบเดิม
แบบที่เหมือนทั้งชีวิต แกไม่เคยคิดร้ายกับใครบนโลกใบนี้เลย
“หนูชื่ออะไรลูก”
ป้าถาม
“ชื่อนนท์ครับ”
“ป้าชื่อป้าพรนะ”
“....”
ยินดีที่ได้รู้จักนะลูก มีอะไรให้ช่วยก็บอกป้านะ
“ครับ”
ผมยิ้มเก้อๆ แม้ในใจจะคิดว่า
“เรื่องแรกที่ผมอยากให้ป้าช่วยก่อนเลย คือป้าช่วยหยุดร้องเพลงก่อนได้ไหมครับ”
แต่พอผมเห็นรอยยิ้มแบบนั้น ผมก็รู้สึกใจอ่อนวูบเกินกว่าจะหลุดพูดคำที่อาจทำร้ายจิตใจคนแก่เกินไป
ผมเดินกลับเข้าห้อง
พร้อมความรู้สึกเหมือนตัวเองแพ้สงคราม
คืนนั้น
สามทุ่มตรง
เสียงเพลงดังขึ้นอีกครั้ง
แต่ครั้งนี้
ผมไม่ได้หงุดหงิดเท่าเดิม
อาจเป็นเพราะเริ่มชิน
หรืออาจเพราะพอเห็นหน้าเจ้าของเสียงแล้วมันโกรธไม่ลง
เวลาผ่านไปอีกหลายวัน
จนกระทั่งเย็นวันหนึ่ง ผมกลับมาถึงคอนโดเร็วกว่าปกติ
ระหว่างเดินผ่านห้อง 508
ผมได้ยินเสียงเพลงดังออกมาทั้งที่ยังไม่ถึงสามทุ่ม
ผมหยุดเดิน
มองประตูห้องแล้วเงี่ยหูฟัง
ไม่ใช่เพลงแฮะ
แต่เป็นเสียงพูด
"หนึ่ง สอง สาม..."
"ใหม่"
"หนึ่ง สอง สาม..."
"ใหม่อีกที"
"..."
ผมขมวดคิ้ว ทำอะไรของแกนะ
ผมยืนฟังอยู่ครู่หนึ่งก่อนเดินเข้าห้องตัวเอง
แต่คืนนั้นเป็นครั้งแรก
ที่ผมเริ่มสงสัยจริง ๆ ว่าป้าพรแกไม่ได้ร้องเพลงเล่น ๆ
แกเหมือนกำลัง...ซ้อม
เหมือนคนที่ตั้งใจจะทำอะไรบางอย่าง
และไม่รู้ทำไม จู่ ๆผมก็เริ่มอยากรู้ขึ้นมาว่า ผู้หญิงวัยเกือบเจ็ดสิบที่ร้องเพลงทุกคืนตอนสามทุ่ม
กำลังพยายามทำอะไรกันแน่
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
