EP.2 : คนข้างห้องที่ชื่อป้าพร
เช้าวันเสาร์
เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่ผมตื่นโดยไม่มีเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์
ไม่มีประชุม
ไม่มี Deadline
ไม่มีข้อความจากฝ่ายการตลาดที่ขึ้นต้นด้วยประโยค
"รบกวนแก้อีกนิดเดียวค่ะ"
ซึ่งผมรู้ดีว่าในภาษามนุษย์ออฟฟิศ
คำว่า "อีกนิดเดียว"
มักแปลว่า "อีกหลายชั่วโมง"
ผมนอนกลิ้งอยู่บนเตียงอย่างมีความสุข จนกระทั่ง.....
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
ผมเหลือบมองนาฬิกา
09:08
ใครมาหาวะ
พอเปิดประตู
ผมก็พบว่าต้นตอของคอนเสิร์ตสามทุ่มกำลังยืนอยู่หน้าห้อง
"อ้าว"
ป้าพรยิ้ม
"ตื่นหรือยังลูก"
"..."
ผมว่าไม่มีใครถามคำถามนี้ตอนยืนอยู่หน้าคนที่เพิ่งเปิดประตูแล้วหรอก
"ตื่นแล้วครับ"
"ดีเลย"
ป้ายื่นกระถางต้นไม้เล็ก ๆ มาให้
"ป้าเอามาฝาก"
"ครับ?"
"ห้องใหม่ต้องมีต้นไม้"
ก่อนที่ผมจะทันได้ปฏิเสธ
กระถางก็ถูกส่งมาอยู่ในมือเรียบร้อยแล้ว
"..."
โอเค ผมมีต้นไม้แล้ว
"ขอบคุณครับ"
"เลี้ยงง่ายนะ"
"ต้นอะไรครับ"
ป้าพรนิ่งไปครู่หนึ่ง
"..."
"ป้าจำไม่ได้"
"..."
"แต่ไม่ตายง่าย"
ผมหัวเราะทันที
ป้าหัวเราะตามเหมือนภูมิใจกับคำอธิบายของตัวเอง
หลังจากนั้นแกก็เดินกลับห้อง
แต่ยังไม่ถึงสิบวินาที ประตูห้อง 508 ก็เปิดอีกครั้ง
"อ้าว"
ป้ามองกระถางในมือผม
"ป้าเอามาให้แล้วเหรอ"
"..."
"ครับ"
"จริงด้วย"
แกหัวเราะ
"ลืม"
แล้วเดินกลับห้องอีกครั้ง
ผมยืนมองตาม
ก่อนจะส่ายหัว
โอเค ป้าแกแปลกจริง
ช่วงสาย
ผมลงไปซื้อกาแฟ แล้วบังเอิญเจอป้าพรที่ล็อบบี้อีก
วันนี้แกแต่งตัวเรียบร้อยผิดปกติ
เสื้อเชิ้ตสีชมพูอ่อน
กางเกงผ้าสีครีม
รองเท้าผ้าใบสีขาว
ดูเหมือนกำลังจะไปงานสำคัญ
"ไปไหนครับ"
ป้ายิ้ม
"ไปเรียน"
"เรียน?"
"เรียนร้องเพลง"
"..."
ผมกระพริบตาสองที
โอเค คนอายุเกือบเจ็ดสิบที่ร้องเพลงทุกคืน
ไม่ได้กำลังร้องเล่นจริง ๆ ด้วย
"เรียนมานานหรือยังครับ"
"สี่เดือนแล้ว"
"..."
งั้นคอนเสิร์ตสามทุ่มก็เปิดมาแล้วอย่างน้อยสี่เดือนสินะ
ผมเริ่มสงสารเพื่อนบ้านคนก่อน
"ยากไหมครับ"
ป้าพยักหน้า
"ยาก"
"แต่สนุก"
แล้วแกก็ยิ้มด้วยรอยยิ้มแบบเดียวกับเด็กอนุบาลที่เพิ่งวาดรูปเสร็จ
"ป้าเคยเป็นครูหรือเปล่าครับ"
ป้าหันมามอง
"รู้ได้ยังไง"
"เดาเอาครับ จากสไตล์การพูด"
แกหัวเราะ
"ก็เคยเป็นจริงๆแหละ"
"ครูอะไรครับ"
"ครูอนุบาล"
"..."
ผมพยักหน้า
ไม่น่าแปลกใจเลย
"สอนมากี่ปีครับ"
"สามสิบ..."
ป้าหยุดคิด
"สามสิบเท่าไหร่นะ"
แกทำหน้าครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ก่อนยอมแพ้
"จำไม่ได้แล้ว"
"..."
"นานมากพอที่เด็กที่เคยเรียกป้าว่าคุณครู ตอนนี้มีลูกแล้ว"
"บางคนมีหลานแล้วด้วย"
แกหัวเราะอย่างภูมิใจ แล้วจู่ ๆ ก็พูดขึ้นมา
"ครูอนุบาลต้องร้องเพลงทุกวันนะ"
"จริงเหรอครับ"
"จริงสิ"
"ถ้าไม่ร้อง"
"เด็กไม่ยอมเก็บของ"
"ไม่ยอมนอนกลางวัน"
"ไม่ยอมเข้าแถว"
"ร้องเพลงง่ายกว่าบ่น🤣"
ผมหัวเราะ
นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเริ่มเข้าใจว่า ทำไมป้าพรถึงดูมีความสุขเวลาร้องเพลง
ที่จริง การร้องเพลงมันอาจอยู่กับแกมาทั้งชีวิตแล้วก็ได้
ก่อนขึ้นรถ ป้าหันมาถาม
"หนูเล่นดนตรีไหม"
"ไม่ครับ"
"เสียดาย"
"ทำไมเหรอครับ"
"ป้ากำลังหาคนเล่นกีตาร์"
"..."
"เอาไว้ทำอะไรครับ"
ป้าพรยิ้ม
"ความลับ"
แล้วแกก็ขึ้นรถไป ทิ้งผมไว้กับคำตอบที่ไม่ใช่คำตอบ
เย็นวันนั้น
ผมกลับมาถึงคอนโดเร็วกว่าปกติ
และอีกครั้ง ประตูห้อง 508 เปิดอยู่
"..."
ป้าลืมอีกแล้วเหรอ
ผมเดินไปเคาะเบา ๆ
ไม่มีเสียงตอบ
ผมเริ่มใจเสีย ก่อนจะได้ยินเสียงดังมาจากในห้อง
"หนึ่ง สอง สาม..."
"ใหม่"
"หนึ่ง สอง สาม..."
"ใหม่อีกที"
ผมชะงัก
ป้าพรกำลังนั่งอยู่หน้าแท็บเล็ต
ถือสมุดเล่มหนึ่งไว้ในมือ และกำลังซ้อมอะไรบางอย่างอย่างจริงจัง
จริงจังกว่าตอนผมเตรียมประชุมประจำปีเสียอีก
ผมยืนดูอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอยออกมาเงียบ ๆ
คืนนั้น
สามทุ่มตรง
♪ คนเดียวในดวงใจ... ♪
เสียงเพลงดังขึ้นอีกครั้ง
แต่เป็นครั้งแรกที่ผมไม่ได้รู้สึกรำคาญ
เพราะตอนนี้ผมรู้แล้วว่า คนข้างห้องไม่ได้ร้องเพลงเล่น ๆ
แต่แกกำลังพยายามทำอะไรบางอย่าง
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ผมเริ่มเอาใจช่วยป้าพรเสียแล้ว
แต่ผมยังไม่รู้ว่า ความลับในสมุดเล่มนั้น จะเปลี่ยนชีวิตของทั้งป้าพร และตัวผมเองในอีกไม่กี่เดือนต่อมา
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
