EP.3 : ความฝันของลุงชาญ
หลังจากวันนั้น
ผมเริ่มเจอป้าพรบ่อยขึ้น
หรืออาจจะพูดให้ถูกคือ
ผมเริ่มสังเกตป้ามากขึ้น
แต่ก่อนเวลาเดินผ่านห้อง 508
ผมจะรีบเดินเข้าห้องตัวเอง
เดี๋ยวนี้
กลับชะลอฝีเท้า
เผื่อป้าจะเปิดประตูอยู่
ซึ่งส่วนใหญ่ก็เปิดอยู่จริง ๆ
วันอังคาร
ประตูเปิด
วันพุธ
ประตูเปิด
วันพฤหัส
ก็ยังเปิด
จนวันศุกร์
ผมอดถามไม่ได้
"ป้าครับ"
"หือ"
"ป้าไม่กลัวของหายเหรอ"
ป้าพรมองประตูก่อนหัวเราะ
"อ้าว"
"ป้าลืมปิดอีกแล้วเหรอ"
"..."
"ครับ"
"จริงด้วย"
แล้วแกก็เดินมาปิดอย่างสบายใจเฉิบเหมือนนี่ไม่ใช่ครั้งแรก
และน่าจะไม่ใช่ครั้งสุดท้าย
เย็นวันเสาร์
ผมกลับจากซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ต ก็เห็นป้าพรนั่งอยู่ที่ม้านั่งหน้าอาคารคนเดียว
ในมือมีสมุดเล่มหนึ่ง เล่มเดียวกับที่ผมเคยเห็นตอนแกซ้อม
"ป้ายังไม่กลับห้องเหรอครับ"
ป้าเงยหน้าขึ้น
"อ้าว นนท์ มานั่งก่อนสิ"
ผมลังเลอยู่สองวินาทีก่อนนั่งลง
เพราะสุดท้ายแล้วผมก็เป็นคนประเภทที่ปฏิเสธคนแก่ไม่ค่อยได้อยู่ดี
ลมเย็น ๆ พัดผ่าน
ป้าพรเปิดสมุดในมือ
ผมเหลือบมอง
ข้างในเต็มไปด้วยลายมือ
โน้ตเพลง
เนื้อเพลง
วงกลม
ลูกศร
และข้อความเต็มไปหมด เหมือนหนังสือเรียนของเด็กขยัน
"ป้าจดเองเหรอครับ"
ป้าส่ายหน้า
"เปล่า"
"แล้วใครจด"
ป้าเงียบไปนิดหนึ่งก่อนตอบ
"ลุงชาญ"
เป็นครั้งแรกที่ผมได้ยินชื่อคนนี้
"สามีป้าเหรอครับ"
ป้าพยักหน้า
รอยยิ้มยังอยู่แต่แววตาเปลี่ยนไปนิดหน่อย
ไม่เศร้า แค่คิดถึง
"ลุงเป็นครูดนตรี"
"ร้องเพลงเพราะมาก"
"จริงเหรอครับ"
"จริงสิ"
ป้าหัวเราะ
"เพราะกว่าป้าเยอะ"
"อันนั้นผมเชื่อ"
"..."
ป้าหันมาค้อน
"เดี๋ยวเถอะ"
ทั้งคู่หัวเราะ
เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกว่าผมกับป้าพรเริ่มคุยกันเหมือนคนรู้จัก ไม่ใช่แค่เพื่อนบ้าน
ป้าพลิกหน้ากระดาษแล้วหยุดที่หน้าหนึ่ง
ตรงมุมกระดาษมีลายมือเขียนว่า
"ท่อนนี้อย่าร้องเร็ว"
"ยิ้มตอนขึ้นท่อนฮุก"
ลายมือสวยมาก เหมือนครูสมัยก่อน
"ลุงจะไปประกวดร้องเพลง"
ป้าพูดขึ้น
ผมเงยหน้ามอง
"จริงเหรอครับ"
"จริง"
"หลังเกษียณใหม่ ๆ"
"วันหนึ่งนั่งดูทีวี"
"แล้วเห็นรายการประกวดร้องเพลง"
"ไม่จำกัดอายุ"
ป้าหัวเราะ
"อยู่ดีๆ ลุงก็หันมาบอก"
'พร เราไปสมัครกันไหม'
"กัน?"
"ใช่"
"ลุงจะร้อง"
"ส่วนป้าจะเป็นกองเชียร์"
ผมหัวเราะ ฟังดูเป็นคู่ที่น่ารักดี
"แล้วไปไหมครับ"
ป้าส่ายหน้าเบา ๆ
"ไม่ทัน"
"..."
ลมเย็นพัดผ่าน
ป้าปิดสมุดลง
"แต่ลุงตรวจเจอมะเร็งซะก่อน"
"..."
"หลังจากนั้นก็รักษาตัว"
"แล้วก็..."
แกไม่ได้พูดต่อ แต่ผมเข้าใจจึงไม่มีคำถามอะไรตามมา
สักพัก ป้าก็ยิ้มอีกครั้ง ราวกับไม่อยากให้บรรยากาศเศร้าเกินไป
"พอจัดของ ป้าก็มาเจอสมุดเล่มนี้"
แกเคาะเบา ๆ ที่หน้าปก
"เห็นแล้วเสียดาย"
"เสียดายอะไรครับ"
"เสียดายที่แกซ้อมไว้ตั้งเยอะ แต่ยังไม่ได้ไปเลย"
"..."
"แล้วป้าก็คิด"
ป้ายิ้ม
"งั้นป้าไปเองก็ได้"
ผมหลุดหัวเราะทันที
"คิดง่ายจังนะครับ"
"ทำไม"
"ไม่ได้เหรอ"
"..."
ผมก็ตอบไม่ได้ เพราะจริงๆแล้วมันก็ไม่ได้มีกฎข้อไหนบอกว่าไม่ได้
"ก็เลยไปเรียนร้องเพลง"
"แล้วก็ซ้อมทุกวัน"
"ทุกวันเลยเหรอครับ"
"ทุกวัน"
"..."
"สามทุ่มด้วย"
"..."
"สามทุ่มด้วย"
ป้าพรหัวเราะเสียงดัง 🤣
"หนูรำคาญใช่ไหม"
ผมสะดุ้ง โดนจับได้แล้ว
"เอ่อ..."
"นิดหน่อยครับ"
ป้าหัวเราะจนไหล่สั่น
"ป้ารู้อยู่แล้ว"
"..."
"รู้เหรอครับ"
"รู้สิ"
"เวลาคนรำคาญ"
"หน้ามันออก"
"..."
"แล้วป้าไม่โกรธเหรอ"
ป้าส่ายหน้า
"ไม่หรอก"
"ถ้าป้าเป็นหนู"
"ป้าก็คงรำคาญ"
"..."
"แต่ขออีกหน่อยนะ"
แกพูดพร้อมรอยยิ้ม
"ป้าซ้อมใกล้เสร็จแล้ว"
"ใกล้เสร็จ?"
"อือ"
"อีกไม่นาน"
"ป้าจะไปออดิชั่น"
ผมกะพริบตา ออดิชั่นจริง ๆ สินะ
ไม่ใช่พูดเล่น
ไม่ใช่งานอดิเรก
ไม่ใช่กิจกรรมฆ่าเวลา
ป้าพรเอาจริง เอาจริงมากด้วย
ระหว่างเดินกลับขึ้นห้อง ผมคิดถึงเรื่องที่ป้าพูด
ความฝันของลุงชาญ
ความฝันของป้าพร
และความฝันของตัวเอง
ก่อนจะพบความจริงข้อหนึ่ง
ผมจำไม่ได้แล้ว ว่าครั้งสุดท้ายที่ตัวเองตื่นเต้นกับอะไรสักอย่าง มันคือเมื่อไหร่
แต่ป้าพรยังตื่นเต้นอยู่ ทั้งที่อายุห่างจากผมเกือบสี่สิบปี
คืนนั้น
สามทุ่มตรง
♪ คนเดียวในดวงใจ... ♪
เสียงเพลงดังขึ้นอีกครั้ง
ผมนอนฟังอยู่บนเตียงแล้วเผลอยิ้ม
เป็นครั้งแรก ที่ผมรู้สึกว่าเสียงเพลงนี้ อาจไม่ได้ดังขึ้นเพื่อรบกวนใคร
แต่มันกำลังพาใครบางคน ไปสู่ความฝันที่เคยเป็นของคนอีกคนหนึ่ง
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
