EP.4 : คนที่ไม่เคยมีงานอดิเรก
หลังจากรู้เรื่องลุงชาญ
ผมเริ่มเข้าใจป้าพรมากขึ้น
อย่างน้อย ผมก็เลิกคิดว่าแกร้องเพลงเพราะว่างจัดแล้ว
แต่ปรากฏว่า คนที่ว่างจัดจริง ๆ อาจเป็นผมมากกว่า
เย็นวันหนึ่ง
ผมนั่งกินข้าวหน้าคอมพิวเตอร์ตามปกติ
ข้าวกะเพรา
ไข่ดาว
ซีรีส์ใน Netflix
กินไปได้ครึ่งจาน จู่ๆผมก็หยุด
เพราะเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า นี่คือวันอังคาร
แล้ววันจันทร์ผมกินอะไรนะ
ผมพยายามคิด
กะเพรา
อ๋อ
แล้ววันอาทิตย์
ข้าวมันไก่
วันเสาร์
กะเพรา
วันศุกร์
กะเพราอีก
"..."
ผมนั่งเงียบอยู่พักหนึ่งก่อนพบความจริงที่น่ากลัว ว่าชีวิตผมไม่มีอะไรเลยนอกจาก
ทำงาน
กินข้าว
นอน
ทำงาน
กินข้าว
นอน
แล้วก็ทำงานอีก
เช้าวันต่อมา
ผมไปถึงออฟฟิศ
หรือถ้าจะพูดให้ถูกคือ ไปทำหน้าที่ในบริษัทต่างชาติแห่งหนึ่ง
หน้าที่ ที่มีบทบาทสำคัญต่อวงการยาไทย
นั่นคือ เอาฉลากไทยมาแปะฉลากต่างประเทศให้ถูกต้องตามกฎหมาย
ซึ่งฟังดูง่าย แต่ไม่ง่าย
เพราะถ้าพลาด ยาพาราอาจกลายเป็นยาแก้ท้องเสียได้
ผมนั่งแก้ Artwork ตั้งแต่เช้า
ก่อนที่เพื่อนร่วมทีมชื่อบอสจะเดินมา
"คืนนี้มีบอล"
"อ๋อ"
"ดูไหม"
"ไม่ดู"
"สุดสัปดาห์ไปไหน"
"ไม่ได้ไป"
"เล่นเกมไหม"
"ไม่เล่น"
"มีแฟนไหม"
"ไม่มี"
"..."
บอสมองหน้าผม
"มึงใช้ชีวิตเพื่ออะไร"
"..."
"ทำงาน"
"โห"🤣
ทั้งแผนกหัวเราะ
ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมคงหัวเราะตาม เพราะผมก็ตอบปฏิเสธเหมือนเล่นมุกกวนเพื่อน
แต่วันนี้ ผมกลับหัวเราะไม่ค่อยออก
เพราะมุกที่เล่นมันคือเรื่องจริง..... จริงเกินไป
ตั้งแต่เด็ก ผมโตมากับย่า
ย่าเป็นคนใจดี
ใครมาขอความช่วยเหลือก็ไม่เคยปฏิเสธ และผมก็คงติดนิสัยนั้นมาจากแก
หลังเลิกเรียน งานอดิเรกของผมคือ ..... ช่วยย่าขายของ
แต่พอย่าไม่อยู่แล้ว
ผมกลับพบว่าในเวลาว่าง ถ้าไม่ช่วยงานย่า ผมก็ไม่มีอะไรทำเลย
หลังเลิกงาน
ผมกลับถึงคอนโด
ป้าพรเปิดประตูทิ้งไว้เหมือนเดิมอีกแล้ว
และกำลังลากอะไรบางอย่างออกจากหลังตู้
"ป้าครับ"
"หือ"
"อะไรน่ะ"
"คีย์บอร์ด"
"..."
"ป้ามีคีย์บอร์ดด้วยเหรอ"
"ของลุง"
แกตอบสั้น ๆ
"ครูที่สอนร้องเพลงบอกว่าให้ซ้อมจังหวะ"
"ป้าก็เลยไปรื้อออกมา"
"..."
"ตอนลุงชาญแกเสียใหม่ๆ ป้ายังทำใจไม่ได้"
"แค่เห็นคีย์บอร์ดป้าก็ร้องไห้"
"..."
"เลยเอาไปซ่อน"
"แต่ซ่อนลึกไปหน่อย พอจะเอาออกมาใช้เลยทุลักทุเลอย่างที่หนูเห็น🤣"
"..."
"หนักไหมครับ"
"หนัก"
"งั้นผมช่วย"
สุดท้าย
ผมก็กลายเป็นกรรมกรประจำชั้น
ระหว่างนั้น
ผมเหลือบมองไปรอบ ๆ
นี่เป็นครั้งแรก ที่ได้เข้ามาในห้องป้าพร
ห้องไม่ได้หรู ไม่ได้ตกแต่งสวย แต่เต็มไปด้วยชีวิต
รูปถ่าย
ต้นไม้
หนังสือ
ของกระจุกกระจิก
และรูปคู่ใบหนึ่งที่วางอยู่ในตู้โชว์
ในรูปมีชายวัยกลางคนยิ้มกว้าง ยืนข้างป้าพร
"ลุงชาญเหรอครับ"
ป้าพยักหน้า
"ตอนนั้นยังผอมอยู่"
"..."
"หมายถึงลุงหรือป้าครับ"
"ทั้งคู่ 🤣"
ผมหัวเราะ
ป้าหัวเราะตาม ก่อนจะเดินไปเปิดลิ้นชักแล้วหยิบสมุดเล่มหนึ่งออกมา
สมุดโน้ตของลุงชาญ เล่มเดิม
"หนูมีงานอดิเรกไหม"
คำถามมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย
"ไม่มีครับ"
"จริงเหรอ"
"จริง"
"ดูหนัง"
"นาน ๆ ที"
"เล่นกีฬา"
"ไม่"
"ปลูกต้นไม้"
"ไม่"
"ร้องเพลง"
"ยิ่งไม่"
ป้าพรทำหน้าเหมือนเพิ่งเจอสัตว์หายาก
"แล้วอยู่ยังไง"
"..."
"ช่วยย่าขายของครับ"
"นั่นไม่ใช่งานอดิเรก"
"..."
"มันคืองาน"
ผมเถียงไม่ออก เพราะแกพูดถูก
ป้าพรนั่งลงบนโซฟาก่อนพูดขึ้นเบา ๆ
"ตอนป้าเป็นครู"
"ป้าก็เคยเป็น"
"เป็นอะไรครับ"
"เป็นคนที่มีแต่งาน"
"..."
"จนลุงชาญบอก"
"ชีวิตคนเราต้องมีอะไรที่ทำแล้วมีความสุขบ้าง"
ห้องเงียบไปพักหนึ่ง
"แล้วป้าก็เจอ"
"ร้องเพลงเหรอครับ"
ป้าส่ายหน้า
"ไม่"
"เจอเด็กอนุบาล 🤣"
"เพราะลุงกับป้าไม่มีลูก ป้าเลยดูแลเด็กๆเหมือนลูก"
"ร้องเพลงมาเจอตอนแก่"
ผมหัวเราะออกมา แล้วก็พบว่า ผมก็ชอบคุยกับป้าพรเหมือนกัน
ซึ่งก็แปลกดี
เพราะผมไม่เคยคิดเลยว่าคนที่ผมคุยด้วยบ่อยที่สุดหลังเลิกงานในช่วงนี้
จะเป็นอดีตครูอนุบาลวัยเกษียณ
ไม่ใช่เพื่อนร่วมงาน
ไม่ใช่แฟน
และไม่ใช่คนรุ่นเดียวกัน
คืนนั้น
สามทุ่มตรง
เสียงเพลงดังขึ้นอีกครั้ง
แต่แทนที่จะหยิบear plugมาปิดหู ผมกลับนั่งทำงานต่อพร้อมฟังไปด้วย
แล้วจู่ ๆผมก็คิดขึ้นมาว่า ถ้าพรุ่งนี้มีคนถามอีกว่า "งานอดิเรกคืออะไร"
ผมก็คงตอบไม่ได้อยู่ดี
แต่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ผมเริ่มรู้สึกว่า บางทีผมควรหาอะไรสักอย่างที่ไม่ใช่งานให้ชีวิตตัวเองบ้าง
และผมยังไม่รู้เลยว่า อีกไม่นาน
สิ่งนั้นจะมาในรูปของกีตาร์ตัวหนึ่ง
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
