EP.5 : ผู้จัดการส่วนตัวจำเป็น
หลังจากวันนั้น
ผมเริ่มสังเกตเห็นความจริงข้อหนึ่งว่า
ป้าพรไม่เคยอยู่เฉย
วันจันทร์เรียนร้องเพลง
วันพุธซ้อม
วันศุกร์ซ้อม
วันเสาร์เรียนอีก
ส่วนวันอาทิตย์ ซ้อมเพิ่ม
ผมเริ่มสงสัยว่า
คนเกษียณสมัยนี้ใช้พลังงานจากอะไรกันแน่
ในขณะที่ผมอายุยี่สิบแปด
เดินขึ้นบันไดสามชั้นก็หอบแล้ว
เย็นวันหนึ่ง
ผมกลับถึงคอนโดประมาณทุ่มกว่า
กำลังจะไขกุญแจเข้าห้อง
ก็ได้ยินเสียงเรียก
"นนท์"
ป้าพรโผล่หน้าออกมาจากห้อง
"ครับ"
"ว่างไหม"
ประโยคนี้อันตรายมาก
เพราะส่วนใหญ่
คนที่ถามว่า "ว่างไหม"
มักมีอะไรให้ช่วยเสมอ
"มีอะไรครับ"
ป้ายิ้ม
"ช่วยหน่อย"
"..."
นั่นไง
ห้านาทีต่อมา
ผมกำลังนั่งอยู่ในห้อง 508 พร้อมโทรศัพท์มือถือในมือ
"กดอัดหรือยัง"
"อัดแล้วครับ"
"เริ่มนะ"
"ครับ"
ป้าพรสูดลมหายใจลึก
ก่อนร้องเพลงออกมา
♪ คนเดียวในดวงใจ... ♪
ผมพยายามทำหน้าปกติ
แม้ในใจจะคิดว่า
อ๋อ
ป้าไม่ได้ร้องเพลงให้ผมฟังคนเดียว
ป้าร้องให้ทั้งตึกฟัง🤣
พอร้องจบ ป้าพรรีบเดินมาดูคลิป
"เป็นไง"
"ก็ดีนะครับ"
"เปิดสิ"
"..."
ผมกดเล่น
ป้าพรฟังได้ประมาณสิบวินาที
ก็ทำหน้าสยอง
"โอ๊ย"
"เสียงแก่"
"..."
"ก็ป้าอายุหกสิบแปดแล้วนะครับ"
"แต่ในหัวป้ายังสี่สิบอยู่ 🤣"
ผมหัวเราะ
ป้าก็หัวเราะ ก่อนจะขออัดใหม่
และใหม่อีก
และใหม่อีก
จนผมเริ่มเข้าใจแล้วว่า นักร้องทุกคนเหนื่อยกับอะไร
ไม่ใช่การร้องแต่เป็นการฟังเสียงตัวเองร้อง
หลังอัดรอบที่ห้า ป้าพรจึงพอใจ
"ใช้ได้"
"เดี๋ยวส่งให้ครู"
"ครู?"
"ครูสอนร้องเพลง"
ป้าพยักหน้า
"เขาให้ส่งการบ้านทุกอาทิตย์"
"..."
นี่มันจริงจังกว่าที่ผมคิดอีก
ผมกำลังจะกลับห้องแต่ป้าพรเรียกไว้ก่อน
"เดี๋ยว นนท์"
"ครับ"
"อาทิตย์หน้า"
"..."
"ว่างไหม"
ผมเริ่มไม่ไว้ใจคำถามนี้แล้ว
"มีอะไรครับ"
"ช่วยไปส่งป้าหน่อยได้ไหมลูก"
"ไปไหน"
"เรียนร้องเพลง"
"..."
"เรียกแท็กซี่ก็ได้นี่ครับ"
ป้าทำหน้าเขินนิด ๆ
"ป้าไปผิดที่สองรอบแล้ว"
"..."
"ห๊า?"
"เดือนก่อนก็ไปผิด"
"อาทิตย์ก่อนก็ไปผิด"
"ทั้งที่เรียนที่เดิม"
แกหัวเราะ เหมือนเป็นเรื่องขำ
แต่ผมนิ่งไปนิดหนึ่ง
"งั้นเดี๋ยวผมไปส่งครับ"
ป้ายิ้มทันที
"ขอบใจนะ"
รอยยิ้มแบบเดิมอีกแล้ว
รอยยิ้มแบบที่ทำให้คนปฏิเสธไม่ลง
คืนวันนั้น
ผมนอนอยู่บนเตียง ก่อนจะมีข้อความเข้ามาจากป้าพร เป็นรูปกระดาษแผ่นหนึ่ง
ผมเปิดดู
ด้านบนเขียนว่า รอบออดิชั่น
วันรับสมัคร
สถานที่
รายละเอียดต่าง ๆ
และด้านล่าง
มีข้อความสั้น ๆ
"ป้าจะลองดู 😊"
ผมมองหน้าจออยู่พักหนึ่ง ก่อนพิมพ์ตอบกลับ
"สู้ ๆ ครับ"
ส่งไปแล้ว ผมก็หัวเราะคนเดียว
เพราะไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่
จากคนที่เคยอยากให้ป้าหยุดร้องเพลง
ตอนนี้ ผมกลับเป็นคนที่สนับสนุนให้แกร้องต่อ
และยิ่งไปกว่านั้น
ดูเหมือนผมกำลังจะกลายเป็น "ผู้จัดการส่วนตัวจำเป็น" ของนักร้องวัยหกสิบแปดปี
โดยไม่ได้สมัครใจด้วยซ้ำ🤣
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
