EP.6 : วันแรกของการเป็นคนขับรถ
เช้าวันเสาร์
09:15 น.
ผมยืนอยู่หน้าลิฟต์ พร้อมแก้วกาแฟในมือ
และยังไม่แน่ใจเลยว่า ตัวเองมาถึงจุดนี้ได้อย่างไร
เมื่อหนึ่งเดือนก่อน
ผมยังเป็นแค่ผู้เสียหายจากคอนเสิร์ตสามทุ่ม
แต่วันนี้ ผมกำลังจะพาป้าพรไปเรียนร้องเพลง
เหมือนเป็นคนขับรถส่วนตัว
"รอนานไหมลูก"
ผมหันไป
ป้าพรกำลังเดินมา
พร้อมกระเป๋าผ้าใบใหญ่
แฟ้มเอกสาร
ขวดน้ำ
และสมุดโน้ตเล่มเดิม
"ไม่ครับ"
"ดีเลย"
ป้ายิ้ม
"วันนี้ป้าตื่นตั้งแต่ตีห้า"
"..."
"ทำไมครับ"
"ตื่นเต้น 🤣"
"แค่ไปเรียนเองนะครับ"
"ก็เรียนร้องเพลงนี่"
"..."
ป้าตอบเหมือนมันเป็นเรื่องสำคัญระดับสอบเข้ามหาวิทยาลัย
ซึ่งพอมาคิดดูแล้ว สำหรับแก มันอาจสำคัญจริง ๆ ก็ได้
ระหว่างทาง
รถติดตามมาตรฐานกรุงเทพฯ
ป้าพรมองออกนอกหน้าต่าง
ก่อนหันมาถาม
"นนท์"
"ครับ"
"หนูอายุเท่าไหร่นะ"
"ยี่สิบแปดครับ"
"อ๋อ"
ผ่านไปสองนาที
"นนท์"
"ครับ"
"หนูอายุเท่าไหร่นะ"
"..."
"ยี่สิบแปดครับ"
"จริงด้วย 🤣"
ผมหัวเราะ
ตอนนั้นยังคิดว่าคงเป็นเรื่องปกติของคนแก่
โรงเรียนสอนร้องเพลงอยู่ในตึกแถวสามชั้น
ไม่ได้ใหญ่โตแต่ดูอบอุ่น
ผมช่วยป้าถือกระเป๋าเข้าไป
ก่อนจะได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้น
"พี่พรมาแล้ว"
ผู้หญิงวัยประมาณห้าสิบโบกมือให้
"สวัสดีค่ะ"
ป้าพรยิ้มกว้าง
"มาแล้ว"
จากนั้นคนอีกสองสามคนก็เดินเข้ามาทักเหมือนรู้จักกันหมด
ผมเริ่มมองไปรอบๆ แล้วพบความจริงข้อหนึ่งว่า ป้าพรไม่ใช่คนอายุมากที่สุดในคลาส
มีคุณตาอายุเจ็ดสิบกว่า
มีคุณป้าวัยหกสิบ
มีลุงคนหนึ่งที่ใส่หมวกคาวบอยมาเรียน
โลกนี้ช่างกว้างกว่าที่ผมคิด
"หนูเป็นลูกพี่พรเหรอ"
จู่ ๆ คุณป้าคนหนึ่งถาม
"..."
ผมยังไม่ทันตอบ
ป้าพรก็ตอบแทน
"เปล่า"
"เป็นเพื่อน 🤣"
"..."
"เพื่อนต่างวัย"
"ต่างสี่สิบปี"
"ก็เพื่อนเหมือนกัน"
ทุกคนหัวเราะ
ส่วนผมได้แต่นั่งงง นี่ผมถูกเลื่อนตำแหน่งจากเพื่อนบ้านเป็นเพื่อนแล้วเหรอ
คลาสเริ่มตอนสิบโมง
ผมนั่งรออยู่ด้านนอก
พร้อมโน้ตบุ๊ก ตั้งใจจะทำงานฆ่าเวลา
แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ทำ เพราะเสียงจากในห้องดังออกมาเรื่อย ๆ
"หายใจใหม่ครับ"
"ยิ้มตอนร้อง"
"ดีมากครับ"
"อีกทีครับ"
ผมแอบมองผ่านกระจก
ป้าพรกำลังยืนถือไมค์
ตั้งใจมาก
ตั้งใจจนผมนึกถึงตัวเองเวลาพรีเซนต์งานใหญ่
ตอนนั้นเอง ผมเริ่มเข้าใจว่าความฝันไม่จำเป็นต้องเกิดตอนวัยรุ่น
มันเกิดตอนอายุหกสิบแปดก็ได้
หลังเรียนเสร็จ
ป้าพรเดินออกมาด้วยสีหน้ามีความสุขเหมือนเด็กได้คะแนนเต็ม
"เป็นไงครับ"
"ครูชม"
"..."
"จริงเหรอ"
"จริง"
ป้ายิ้มกว้าง
"ครูบอกว่าพัฒนาขึ้น"
แล้วแกก็หยุด
"เอ..."
"อะไรครับ"
"กระเป๋าป้าอยู่ไหน"
"..."
ผมมองไปที่มือแก
กระเป๋าผ้าใบใหญ่ยังอยู่ตรงนั้น
"ป้าถืออยู่นี่ครับ"
ป้าพรมอง
ก่อนหัวเราะ
"จริงด้วย🤣"
ระหว่างเดินกลับรถ จู่ๆผมก็รู้สึกแปลกๆ
เพราะวันนี้ นี่เป็นครั้งที่สามแล้วที่ป้าลืมอะไรบางอย่าง
แต่ผมก็ยังไม่ได้คิดมาก
อย่างน้อย ตอนนี้ผมยังสนใจอีกเรื่องหนึ่งมากกว่า
เรื่องที่ว่า ป้าพรแกมีความสุขมากจริงๆเวลาพูดถึงการร้องเพลง
และบางที นั่นอาจเป็นสิ่งที่ผมอิจฉา
เพราะผมเองยังนึกไม่ออกเลยว่า ตัวเองมีเรื่องอะไรที่ทำให้ยิ้มได้แบบนั้นบ้าง
เย็นวันนั้น
ก่อนแยกเข้าห้องป้าพรหันมาพูด
"ขอบใจนะ"
"เรื่องอะไรครับ"
"ที่ไปส่ง"
"ไม่เป็นไรครับ"
ป้ายิ้ม
ก่อนจะพูดประโยคหนึ่ง
ประโยคที่ผมไม่รู้เลยว่าจะเปลี่ยนชีวิตตัวเองในอีกไม่กี่สัปดาห์ข้างหน้า
"ครูบอกว่าป้าต้องหาคนเล่นดนตรีด้วย"
"..."
"แล้วเกี่ยวอะไรกับผมครับ"
ป้าพรยิ้มกว้างขึ้น
"ยังไม่รู้ 🤣"
แล้วแกก็เดินเข้าห้อง
ทิ้งผมไว้หน้าประตู 508
พร้อมลางสังหรณ์ไม่ค่อยดีนัก
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
