Blockdit Logo (Mobile)
ร
เรื่องเล่าตามใจ
•
10 มิ.ย. เวลา 17:43 • ไลฟ์สไตล์

บางองค์กรไม่ได้ต้องการคนเก่ง แต่ต้องการคนที่เดาใจเก่ง

สิ่งที่เหนื่อยที่สุดในการทำงาน
อาจไม่ใช่ปริมาณงาน
1
แต่คือการต้อง “เดาให้ถูกก่อนเริ่มทำ”
เดาว่าหัวหน้าต้องการอะไร
เดาว่างานควรหน้าตาแบบไหน
เดาว่าอะไรคือ “คำตอบที่ถูก” ทั้งที่ยังไม่มีใครบอกคำถามที่ชัดเจนตั้งแต่แรก
ในบางงาน
คุณไม่ได้รับ “โจทย์” ที่ชัดเจน
มีแค่ข้อความสั้น ๆ ในแชทว่า
“ลองทำอันนี้ให้หน่อย”
ไม่มีรายละเอียด
ไม่มีตัวอย่าง
ไม่มีกรอบของคำว่าถูกหรือผิด
แต่กลับคาดหวัง “ผลลัพธ์ที่ชัดมาก”
คนทำงานจึงเริ่มจากการ “ตีความ”
จากประสบการณ์
จากความเข้าใจเท่าที่มี
จากการเดาว่า “น่าจะประมาณนี้”
แล้วลงมือทำ
ส่งงานไป
แต่แทนที่จะได้รับคำตอบว่า “ถูกหรือผิด”
สิ่งที่เกิดขึ้นคือการ “แก้จากสิ่งที่คนทำคิดขึ้นมาเอง”
เพิ่มบางอย่าง
ลบบางส่วน
ปรับรูปแบบ
โดยไม่มีการย้อนกลับไปตั้งคำถามว่า
“โจทย์จริงตั้งแต่แรกคืออะไร”
ปัญหาที่ซ่อนอยู่
นี่ทำให้งานกลายเป็นวงจรที่แปลกมาก
  • ●
    ​เริ่มจากการเดา
  • ●
    ​ทำตามการเดา
  • ●
    ​ถูกแก้จากผลของการเดา
  • ●
    ​แล้วกลับไปเดาใหม่อีกครั้ง
โดยไม่มีจุดเริ่มต้นที่ชัดเจนจริง ๆ
จิตวิทยาที่เกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ในระยะยาว คนทำงานจะเริ่มเปลี่ยนวิธีคิด
จาก “ทำให้ถูกต้อง”
ไปเป็น “ทำให้เข้ากับการแก้รอบล่าสุด”
และสิ่งที่ค่อย ๆ หายไปคือ
ความมั่นใจในการตัดสินใจของตัวเอง
เพราะไม่มีมาตรฐานที่นิ่งพอให้ยึด
มีแต่ “เวอร์ชันที่ถูกแก้ไปเรื่อย ๆ”
เมื่อความสามารถที่สำคัญที่สุด ไม่ใช่ความสามารถในการทำงาน
แต่คือ “ความสามารถในการเดาใจ”
ในระบบที่การสื่อสารไม่ชัดเจน
คนที่อยู่รอดได้ดีที่สุด
มักไม่ใช่คนที่ทำงานเก่งที่สุด
แต่เป็นคนที่
  • ●
    ​อ่านอารมณ์เก่ง
  • ●
    ​เดาใจเก่ง
  • ●
    ​ปรับตัวเก่งกับสิ่งที่ไม่เคยถูกพูดออกมาตรง ๆ
และเมื่อเวลาผ่านไป
มาตรฐานของงานจะค่อย ๆ เปลี่ยนโดยไม่รู้ตัว
จาก “ทำให้ถูกต้องตามโจทย์”
กลายเป็น “ทำให้ตรงกับความรู้สึกในตอนนั้น”
ซึ่งเป็นคนละเรื่องกันโดยสิ้นเชิง
ต้นทุนที่ไม่มีใครนับ
สิ่งที่หายไปไม่ใช่แค่เวลา
แต่คือพลังงานของคนทำงาน
ที่ต้องใช้ไปกับการ
  • ●
    ​คาดเดา
  • ●
    ​ปรับตาม
  • ●
    ​และระวังไม่ให้ผิดในระบบที่ไม่เคยนิ่ง
คำถามสำคัญ
ทุกครั้งที่มีคำถามว่า
“งานยังไม่เสร็จหรือยังไม่ดี”
บางทีคำถามที่ควรถูกถามก่อนคือ
“ตอนเริ่มต้น เราทำให้โจทย์มันชัดพอหรือยัง”
องค์กรที่แข็งแรงไม่ได้วัดว่าพนักงานอ่านใจเก่งแค่ไหน
แต่วัดว่าคนในองค์กร “เข้าใจตรงกันตั้งแต่แรก” ได้ดีแค่ไหน
เพราะงานที่ดี
ไม่ควรเริ่มจากการเดา
แต่ควรเริ่มจากความเข้าใจร่วมกันตั้งแต่ต้น
ข้อมูลอ้างอิง
Edmondson (1999), Kahn et al. (1964), Argyris (1991), Sweller (1988), Hackman (2002)
โฆษณา