EP.8 : คอร์ด G กับชื่อที่หายไป
หลังจากซื้อกีตาร์มา
ผมพบความจริงข้อหนึ่งว่า
คนใน YouTube โกหก
โดยเฉพาะคนที่ตั้งชื่อคลิปว่า
"เล่นกีตาร์ได้ภายใน 7 วัน"
เพราะผ่านไปเจ็ดวันผมยังจับคอร์ด G ไม่ได้เลย🤣
คืนแรก
เจ็บนิ้ว
คืนที่สอง
เจ็บนิ้วกว่าเดิม
คืนที่สาม
ผมเริ่มสงสัยว่ามนุษย์เรามีนิ้วก้อยไว้ทำไม และทำไมคอร์ด G ต้องใช้มัน
แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยังฝึกทุกคืนหลังเลิกงาน
จนกลายเป็นกิจวัตรใหม่
ทำงาน
กินข้าว
หัดกีตาร์
นอน
ฟังดูมีชีวิตกว่าสมัยก่อนเยอะ
เย็นวันหนึ่ง
ผมกำลังดีดคอร์ดอย่างทุลักทุเลก็มีเสียงเคาะประตู
ก๊อก ก๊อก
"ครับ"
พอเปิดประตู
ป้าพรก็ยืนยิ้มอยู่
"ซ้อมเหรอ"
"ครับ"
"ขอฟังหน่อย"
"..."
"ไม่ได้ครับ 🤣"
"ทำไม"
"ผมอาย "
"ป้าร้องเพลงผิดคีย์ตั้งหลายเดือน"
"..."
"หนูยังไม่เคยเห็นป้าเลิกร้องแล้ว"
ผมแพ้ทันที
ห้านาทีต่อมา
ผมนั่งอยู่ในห้อง 508
พร้อมกีตาร์ในมือ
ป้าพรนั่งฝั่งตรงข้าม
รอเหมือนกำลังดูคอนเสิร์ต
"พร้อมไหม"
"ไม่พร้อมครับ"
"เอาเถอะ เริ่มเลยลูก"
"..."
แกร๊ง
"..."
แกร๊ง
"..."
แกร๊ง
ป้าพรนั่งฟัง สีหน้าไม่เปลี่ยน
จนผมหยุด
"เป็นไงบ้างครับ"
"เหมือนกำลังทะเลาะกับกีตาร์ 🤣"
ผมหัวเราะ
ป้าก็หัวเราะ
ห้องเล็ก ๆ เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ
ซึ่งเดิมที ผมไม่เคยคิดเลยว่าจะมีบรรยากาศแบบนี้เกิดขึ้นในชีวิตตัวเอง
หลังจากนั้น
ผมเริ่มไปนั่งเล่นห้องป้าบ่อยขึ้น
บางครั้งเอางานไปทำ
บางครั้งเอากีตาร์ไปฝึก
บางครั้งก็แค่ไปกินส้มที่ป้าปอกไว้
แล้วฟังแกเล่าเรื่องสมัยเป็นครูอนุบาล
เรื่องเด็กที่ร้องไห้ทุกเช้า
เรื่องเด็กที่แอบกินสีเทียน
เรื่องเด็กๆที่เรียกแกว่า "แม่" แทนคำว่าคุณครู
ทุกเรื่องฟังแล้วอบอุ่นดี
จนกระทั่งวันหนึ่ง ผมกลับจากทำงาน
แล้วเห็นป้าพรยืนอยู่หน้าลิฟต์คนเดียว
สีหน้าดูสับสน
"ป้าพรครับ"
ป้าหันมา
"อ้าว"
"นนท์"
"ทำอะไรอยู่ครับ"
ป้าเงียบไป
ประมาณสามวินาที
"ป้าก็..."
"..."
"ป้ากำลังจะไปไหนนะ"
"..."
"..."
ผมยิ้มบาง ๆ
"ลงไปซื้อของหรือเปล่าครับ"
ป้าทำหน้าเหมือนพยายามนึกก่อนพยักหน้า
"ใช่"
"น่าจะใช่"
แล้วก็หัวเราะเหมือนเป็นเรื่องเล็ก
ผมหัวเราะตาม แต่ในใจเริ่มไม่ค่อยขำเท่าไร
คืนนั้น
ระหว่างนั่งคุยกัน จู่ๆป้าก็ถาม
"นนท์"
"ครับ"
"ครูสอนร้องเพลงป้าชื่ออะไรนะ"
"..."
"ครูอาร์ทครับ"
"จริงด้วย"
ผ่านไปสิบนาที
"นนท์"
"ครับ"
"ครูป้าชื่ออะไรนะ"
"..."
ผมหยุดดีดกีตาร์ แล้วเงยหน้ามอง
ป้ายิ้มอยู่เหมือนเดิม
ไม่มีอะไรเปลี่ยน
แต่ผมเริ่มรู้สึกว่าบางอย่างกำลังเปลี่ยนไป
วันเสาร์
ผมพาป้าไปเรียนร้องเพลงตามปกติ
ระหว่างพัก
ครูอาร์ทเดินเข้ามาคุย
"คุณนนท์ครับ"
"ครับ"
"พี่พรโชคดีนะครับ"
"ครับ?"
"ที่มีคนคอยดูแล"
"..."
ผมชะงัก
"ป้าดูแข็งแรงดีนี่ครับ"
ครูอาร์ทยิ้ม
"ยังแข็งแรงครับ"
"แต่บางที"
"พี่เขาลืมหลายอย่าง"
"..."
"ลืมวัน"
"ลืมเวลา"
"ลืมของ"
"แต่ยังดีที่พี่เขาอารมณ์ดี"
ผมนิ่งไป
เพราะจริงๆแล้วผมก็เริ่มสังเกตเหมือนกัน แค่ยังไม่อยากคิดมาก
ขากลับ
ป้าพรนั่งมองวิวข้างทางพร้อมฮัมเพลงเบาๆเหมือนเด็กที่เพิ่งกลับจากทัศนศึกษา
แล้วจู่ ๆ ก็ถามขึ้น
"นนท์"
"ครับ"
"หนูว่าป้าจะร้องผ่านไหม"
"..."
ผมหันไปมอง
แววตาแกจริงจังเหมือนนักเรียนที่กำลังรอผลสอบ
ผมหัวเราะเบา ๆ
"ไม่รู้เหมือนกันครับ"
"แต่ผมว่าป้าจะได้ไป"
"จริงเหรอ"
"จริง"
"ทำไม"
ผมคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ
"เพราะป้าตั้งใจที่สุดในห้องแล้วมั้ง"
ป้ายิ้มด้วยรอยยิ้มแบบเดียวกับวันแรกที่ผมเจอ
แต่คราวนี้ ผมกลับรู้สึกบางอย่างในอก
บางอย่างที่คล้ายความห่วงใย
และเป็นครั้งแรกที่ผมเริ่มคิดจริงๆว่า
ถ้าวันหนึ่ง ป้าพรอยู่คนเดียวไม่ไหว จะเกิดอะไรขึ้น
คืนนั้น
สามทุ่มตรง
เสียงร้องเพลงดังขึ้นอีกครั้ง
แต่ครั้งนี้ ผมนั่งเล่นคอร์ด G อยู่ในห้องตัวเอง
และเป็นครั้งแรกที่มันดังออกมาเป็นคอร์ดจริง ๆ
ไม่ใช่เสียงประตูเหล็กอีกแล้ว🤣
ผมหยุดเล่น
ยิ้มคนเดียวก่อนดีดอีกครั้ง
เพราะบางทีคนสองคน อาจกำลังเดินเข้าใกล้ความฝันของตัวเองพร้อมกัน
โดยไม่รู้ตัว
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
