EP.9 : วันออดิชั่น
เช้าวันอาทิตย์
07:12 น.
ผมตื่นเพราะโทรศัพท์สั่น
ข้อความจากป้าพร
"นนท์"
"ป้าตื่นแล้ว"
"..."
ผมเหลือบดูเวลา
07:12
นัดออกจากคอนโด
09:00
"ครับ"
ข้อความใหม่เด้งมาอีก
"ป้าตื่นเต้น"
ผมหัวเราะ
นี่คือข้อความที่สามตั้งแต่หกโมงเช้า
และผมเริ่มสงสัยว่าป้าอาจไม่ได้นอนเลยเมื่อคืน🤣
08:55 น.
ผมเดินมาถึงหน้าลิฟต์
ป้าพรมายืนรออยู่แล้ว
วันนี้ป้าแต่งตัวเรียบร้อยกว่าทุกวัน
เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อน
กางเกงขายาวสีครีม
รองเท้าผ้าใบสีขาวคู่เดิม
และที่สำคัญ
วันนี้ป้าพรแต่งหน้าบางๆด้วย
"โอ้โห"
ป้าหันมา
"เป็นไง"
"สวยครับ"
ป้าหัวเราะเขิน
"จริงเหรอ"
"จริง"
"งั้นดี"
แกยิ้มเหมือนเด็กอนุบาลที่เพิ่งโดนครูชม
ระหว่างทาง
ป้าพูดไม่หยุด
"คนจะเยอะไหมนะ"
"ไม่รู้เหมือนกันครับ"
"จะมีคนแก่ไหม"
"น่าจะมีนะ"
"ถ้าจำเนื้อไม่ได้ทำไง"
"ก็ขอเค้าร้องใหม่"
"แล้วถ้าลืมชื่อเพลงล่ะ"
"..."
"ก็ถามกรรมการ"
🤣
ป้าหัวเราะ
แต่ผมแอบเห็นมือแกกำแน่นอยู่บนตัก
แกตื่นเต้นจริงๆ
สถานที่ออดิชั่นอยู่ในสตูดิโอขนาดกลาง
ด้านหน้าเต็มไปด้วยผู้สมัคร
วัยรุ่น
วัยทำงาน
คนวัยกลางคน
และมีรุ่นป้าพรอยู่บ้าง แต่ไม่มาก
พอเดินเข้าไป ป้าพรกระซิบ
"เด็กจัง"
"ครับ"
"ป้าน่าจะแก่สุดไหมนะ"
"ไม่หรอกครับ"
"จริงเหรอ"
"..."
"ยังมีลุงคนนั้น"
ผมชี้ไปทางชายวัยเจ็ดสิบกว่า
ป้าหันไปมอง ก่อนถอนหายใจโล่งอก
"ดี"
"..."
"อย่างน้อยก็ไม่แก่สุด🤣"
ระหว่างรอคิว
ป้าพรนั่งท่องเนื้อเพลงเงียบๆ และเปิดสมุดโน้ตของลุงชาญไปด้วย
สมุดเล่มเดิม ที่เป็นจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง
ผมนั่งข้างๆ มองลายมือที่อยู่ในนั้น
"ยิ้มตอนร้อง"
"อย่ารีบ"
"หายใจ"
ข้อความสั้น ๆ แต่ให้ความรู้สึกเหมือนลุงชาญยังนั่งอยู่ตรงนั้นข้างๆป้าพร
แล้วเจ้าหน้าที่ก็เรียก
"หมายเลข 128"
ป้าพรสะดุ้ง
"ถึงคิวแล้วนะครับ"
แกยืนขึ้นก่อนหันมาหาผม
"นนท์"
"ครับ"
"ถ้าป้าร้องผิด"
"..."
"อย่าขำนะ"
"ไม่ขำครับ"
"สัญญา"
"สัญญา"
ป้ายิ้มแล้วเดินเข้าไป
ผมนั่งอยู่ด้านนอก หัวใจเต้นแรงกว่าที่ควรจะเป็น
ทั้งที่คนขึ้นไปร้องไม่ใช่ผม
ประตูห้องเปิดออกเล็กน้อย
เสียงเพลงดังลอดออกมา
♪ คนเดียวในดวงใจ... ♪
ผมเคยได้ยินเพลงนี้มาหลายเดือนในเวลาสามทุ่มตรงแทบทุกคืน
แต่วันนี้มันต่างออกไป
ป้าพรร้องนิ่งกว่าเดิม
มั่นใจกว่าเดิม
และมีความสุขกว่าเดิม
เหมือนทุกคืนที่ผ่านมา ท้ายที่สุดแล้วได้พาแกมาถึงตรงนี้
สามนาทีผ่านไป
ประตูเปิดออก
ป้าพรเดินออกมาพร้อมรอยยิ้มกว้าง
"เป็นไงบ้างครับ"
"ป้าร้องจบ"
"..."
"ดีใจด้วยครับ"
"ป้าไม่ลืมเนื้อด้วย"
"เก่งมากครับ"
"ป้าไม่สั่นด้วย"
"เยี่ยมไปเลยครับ🤣"
ป้าหัวเราะเหมือนเด็กที่เพิ่งแข่งกีฬาสีเสร็จ
ผลการออดิชั่นถูกประกาศในช่วงเย็นของวันเดียวกัน
ผู้เข้ารอบถูกเรียกชื่อขึ้นจอ
ทุกคนเงียบ
ป้าพรก็เงียบ
ผมก็เงียบ
รายชื่อเลื่อนผ่านไปเรื่อยๆ จนจบ
ไม่มีชื่อป้าพร
ห้องทั้งห้องนิ่งไปชั่วครู่
ผมหันไปมอง
ป้าพรกำลังจ้องจอ
นิ่งอยู่สองวินาที
สามวินาที
สี่วินาที
แล้วแกก็พยักหน้าเบาๆ
"อือ"
"..."
"ไม่ผ่าน"
ผมไม่รู้จะพูดอะไร
"ป้า..."
แต่ป้าพรกลับยิ้มด้วยรอยยิ้มจริงๆไม่ใช่ฝืนยิ้ม
"ไม่เป็นไร"
"จริงเหรอครับ"
"จริงสิ"
แกหัวเราะเบา ๆ
"อย่างน้อย ป้าก็ได้มาแล้วนี่"
"..."
"แค่นี้ก็คุ้มแล้ว"
ผมเงียบ
ป้าพรมองคนอื่นๆที่กำลังดีใจก่อนพูดต่อ
"ตอนแรก"
"ป้ายังไม่กล้ามาสมัครเลย"
"กลัวแก่"
"กลัวร้องไม่ดี"
"กลัวคนหัวเราะ"
"..."
"แต่สุดท้าย"
"ก็ไม่มีใครหัวเราะ"
"แล้วป้าก็ร้องจนจบ"
แกยิ้ม
"ป้าว่าป้าชนะแล้วนะ"
ตอนนั้นเอง
ผมรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างจุกอยู่ในคอ
เพราะผมเพิ่งรู้ตัวว่าตลอดชีวิตที่ผ่านมา
ผมวัดทุกอย่างด้วยผลลัพธ์
สำเร็จหรือไม่สำเร็จ
ผ่านหรือไม่ผ่าน
แต่ป้าพรแกกำลังสอนอีกอย่างหนึ่ง
ว่าบางครั้งการได้มาถึงตรงนี้ ก็มากพอแล้ว
ขากลับ
ป้าพรดูอารมณ์ดีอย่างน่าประหลาด
แวะซื้อไอศกรีม
แวะซื้อขนม
ร้องเพลงในรถต่ออีก🤣
จนผมอดถามไม่ได้
"เสียใจไหมครับ"
ป้าพรมองออกไปนอกหน้าต่างก่อนยิ้ม
"นิดหน่อย"
"..."
"แต่ดีใจมากกว่า"
"เพราะคิดว่าลุงชาญแกคงดีใจ ถ้าได้เห็นป้ามาจนถึงตรงนี้"
ผมพยักหน้าแล้วขับรถต่อ
โดยที่ไม่รู้เลยว่า หลังจากวันนี้
เรื่องที่สำคัญกว่าการออดิชั่นกำลังจะมาถึง
และมันสำคัญกับป้าพรมากกว่าการร้องเพลงเสียอีก
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
