EP.10 : วันที่ป้าพรลืมทางกลับบ้าน
หลังวันออดิชั่น
ชีวิตกลับเข้าสู่โหมดปกติอีกครั้ง
ป้าพรยังร้องเพลง
ผมยังทำงาน
ส่วนกีตาร์ ผมก็ยังเล่นได้ไม่เก่งเหมือนเดิม
ทุกอย่างเหมือนเดิม
หรืออย่างน้อย ผมก็คิดว่ามันจะเหมือนเดิม
จนกระทั่งเย็นวันพุธ
18:47 น.
ผมกำลังประชุมออนไลน์
หัวหน้าจากสิงคโปร์กำลังอธิบายอะไรบางอย่างเกี่ยวกับฉลากยารุ่นใหม่
ตอนนั้นเอง โทรศัพท์ส่วนตัวของผมสั่น
เบอร์ไม่รู้จัก
ผมกดตัดสาย
ประชุมต่อ
ไม่ถึงนาที
สายเดิมโทรมาอีก
แล้วโทรอีก
แล้วโทรอีก
"..."
ผมเริ่มใจไม่ดี จึงขอปิดไมค์แล้วกดรับสาย
"สวัสดีครับ"
ปลายสายเงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนจะมีเสียงผู้หญิงดังขึ้น
"เอ่อ..."
"ใช่คุณนนท์ไหมคะ"
"ครับ"
"พอดีคุณป้าคนหนึ่งให้เบอร์นี้มาค่ะ"
หัวใจผมหยุดไปวูบหนึ่ง
"ป้าพรเหรอครับ"
"น่าจะใช่ค่ะ"
"ตอนนี้คุณป้าอยู่ที่ตลาด"
"..."
"แต่ดูเหมือนจะกลับบ้านไม่ถูก"
ผมนิ่งทันที
"เดี๋ยวผมไปรับครับ"
ยี่สิบนาทีต่อมา
ผมมาถึงตลาด และเห็นป้าพรนั่งอยู่หน้าร้านขายผลไม้
กำลังคุยกับแม่ค้าอย่างสนุกสนาน เหมือนคนที่ไม่ได้ทำให้คนอื่นหัวใจจะวายเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน
"ป้าพร"
ป้าหันมา
"อ้าว นนท์"
"ป้าอยู่นี่เอง"
"..."
"เขาโทรหาผม"
ป้าพยักหน้า
"ป้าหลง"
ป้าตอบง่ายมาก เหมือนกำลังบอกว่าลืมซื้อซีอิ๊ว
"หลงยังไงครับ"
ป้าคิด
"ป้าจำไม่ได้"
ผมถอนหายใจ
แม่ค้าหัวเราะเบา ๆ
"คุณป้าน่ารักมากนะคะ"
"เดินมาถามทางสามรอบ"
"แต่ถามแล้วก็ลืม"
"..."
"หนูเลยขอดูเบอร์ฉุกเฉิน"
ผมหันไปมอง เห็นป้าพรยังยิ้มอยู่
แต่คราวนี้ ผมไม่ค่อยยิ้มตาม
ขากลับ
ในรถเงียบกว่าปกติ
ป้าพรมองวิว
ส่วนผมมองถนน
ก่อนจะถามขึ้น
"ป้าจำได้ไหมว่าออกมาทำอะไร"
"ซื้อแอปเปิ้ล"
"แล้วซื้อไหม"
"..."
ป้าก้มมองถุงในมือ
"ลืม"
"..."
แล้วแกก็หัวเราะเหมือนทุกครั้ง
แต่คราวนี้ผมหัวเราะไม่ออกแล้ว
คืนนั้น
ผมนั่งอยู่ในห้องป้าพร
มีกีตาร์วางอยู่ข้างตัว
ส่วนป้ากำลังปอกแอปเปิ้ล
หรือพยายามจะปอก
เพราะลืมหยิบมีดอยู่สองรอบ
ผมเงียบอยู่พักใหญ่ ก่อนพูดขึ้น
"ป้า"
"หือ"
"เราไปหาหมอกันไหม"
มือป้าหยุด
ห้องเงียบลง
ผมเริ่มกลัวว่าแกจะไม่พอใจ
แต่สุดท้าย
ป้ากลับพยักหน้าเบาๆ
"ป้าก็คิดอยู่เหมือนกัน"
"..."
"ว่าช่วงนี้ ป้าลืมบ่อย"
น้ำเสียงเรียบมาก
ไม่มีการปฏิเสธ
ไม่มีการโกรธ
เหมือนคนที่รู้ตัวอยู่แล้ว และยอมรับมัน
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา
ผมพาป้ามาพบแพทย์
หลังจากตรวจหลายอย่าง คุณหมอนั่งคุยกับเราสองคนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
"ตอนนี้ยังไม่รุนแรงนะครับ"
"แต่เริ่มมีภาวะความจำถดถอย"
"..."
"ควรมีคนช่วยดูแลบ้าง"
"โดยเฉพาะเรื่องการเดินทาง"
ป้าพยักหน้าเหมือนกำลังฟังครูสอนการบ้าน
ส่วนผมนั่งเงียบ รู้สึกหนักในอกอย่างประหลาด
ขากลับ
ป้าพรเป็นคนพูดก่อน
"นนท์"
"ครับ"
"ป้าว่า"
"..."
"ถึงเวลาต้องโทรหาเฟรนแล้ว"
"เฟรน?"
"หลานสาวป้า"
เป็นครั้งแรกที่ผมได้ยินชื่อนี้
ป้ายิ้มบาง ๆ
"หลานคนนี้ภายนอกดูดุมาก"
"แต่ลึกๆแล้วเป็นคนจิตใจดี และรักป้าที่สุด"
ผมหัวเราะ
"ป้าว่าเขาจะมารับไหม"
"มาสิ"
"มั่นใจจัง"
"ก็ตอนเด็กๆป้าเลี้ยงขนมเค้าบ่อย🤣"
ผมหัวเราะออกมา
ในที่สุด หลังจากผ่านวันที่หนักที่สุดวันหนึ่งมา
เราก็ยังหัวเราะได้
ก่อนแยกเข้าห้อง ป้าพรหันมามองผม
"ขอบใจนะ"
"เรื่องอะไรครับ"
"ทุกเรื่องเลย"
ผมยิ้มแล้วส่ายหัว
"ยังไม่จบสักหน่อย"
ป้าหัวเราะ
"จริงด้วย"
แต่ในใจผมเริ่มรู้แล้วว่าเรื่องราวบทนี้ กำลังเดินทางเข้าสู่ตอนสุดท้าย
และผมยังไม่แน่ใจเลยว่า ตัวเองพร้อมจะบอกลาป้าพรหรือยัง
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
