ถึง เมฆก้อนนั้น
วันนี้ฉันเงยหน้ามองท้องฟ้า
พอมองภาพนี้จริง ๆ สิ่งที่สะดุดตาไม่ใช่หลังคา
แต่เป็นเมฆ
เมฆไม่ได้ดำสนิทจนกลายเป็นพายุ
แต่ก็ไม่ได้โปร่งเบาจนเรียกว่าอากาศแจ่มใส
มันอยู่ตรงกลาง
เหมือนความรู้สึกบางอย่างที่ยังไม่พังทลาย
แต่ก็ไม่ได้เบาสบายอีกแล้ว
ฉันมองดูแสงที่พยายามลอดผ่านช่องว่างระหว่างก้อนเมฆ
แล้วนึกถึงหลายวันที่ผ่านมา
วันที่ฉันยังตื่นไปทำงาน
ยังพูดคุย
ยังตอบคำถาม
ยังใช้ชีวิตเหมือนเดิม
จนคนอื่นอาจไม่ทันสังเกตว่าข้างในกำลังมีบางอย่างเปลี่ยนไป
บางอย่างไม่ได้ส่งเสียงดัง
ไม่ได้เรียกร้องให้ใครมองเห็น
มันเพียงค่อย ๆ สะสมอยู่เงียบ ๆ
เหมือนเมฆที่เพิ่มจำนวนขึ้นบนท้องฟ้า
ทีละก้อน
ทีละก้อน
จนวันหนึ่งฉันเริ่มรู้สึกหนัก
ทั้งที่ไม่มีพายุ
ทั้งที่ยังมีแสงอยู่
ทั้งที่วันนี้ควรเป็นวันพักผ่อน
ฉันเคยคิดว่าความเหนื่อยจะมีเหตุผลของมันเสมอ
แต่บางครั้งความรู้สึกก็ไม่ได้อธิบายตัวเองง่ายขนาดนั้น
บางครั้งเราก็แค่รู้สึกหนัก
โดยไม่รู้ว่าหนักเพราะอะไร
หรืออาจรู้อยู่แล้ว
แต่ยังไม่กล้ายอมรับมัน
ฉันจึงมองเมฆเหล่านั้นอยู่นาน
ราวกับกำลังรอคำตอบบางอย่าง
แต่สุดท้ายเมฆก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับมา
มันเพียงลอยอยู่ตรงนั้น
เงียบ ๆ
เหมือนกำลังบอกว่า
ไม่ใช่ทุกความรู้สึกที่จะต้องรีบหาคำอธิบาย
บางความรู้สึกอาจต้องการเพียงพื้นที่เล็ก ๆ
เพื่อให้ตัวเองได้ลอยอยู่บนท้องฟ้าสักพัก
ก่อนจะกลายเป็นฝน
หรือสลายหายไปเอง
เหมือนเมฆก้อนนั้น
และเหมือนฉัน
ฉันมองเมฆก้อนนั้นอยู่นาน
ราวกับกำลังรอให้มันบอกอะไรบางอย่าง
ทั้งที่จริงแล้ว
คนที่กำลังตอบคำถามอยู่ตลอดเวลาอาจเป็นฉันเอง
ความรู้สึกนั้นเหมือนพยายามถาม
เธอกำลังคิดอะไรอยู่
หรือแค่เธอไม่ยอมรับมัน?
ฉันไม่ตอบ
เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา
ฉันยังใช้ชีวิตตามปกติ
ยังตื่นไปทำงาน
ยังหัวเราะกับบางเรื่อง
ยังบอกตัวเองว่าไม่เป็นไร
ราวกับการไม่พูดถึงมัน
จะทำให้มันหายไปเอง
แต่เมฆไม่ได้หายไปเพราะเราไม่มอง
และความรู้สึกก็คงไม่ต่างกัน
ยิ่งพยายามละเลย
มันกลับยิ่งลอยอยู่ตรงนั้น
เงียบ ๆ
จนกลายเป็นเงาที่ทอดอยู่เหนือวันธรรมดา
ฉันจึงเริ่มสงสัย
บางทีสิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกหนัก
อาจไม่ใช่สิ่งที่กำลังเกิดขึ้นในวันนี้
แต่อาจเป็นสิ่งที่ฉันรู้มานานแล้ว
เพียงแต่ยังไม่พร้อมยอมรับมัน
ฉันยืนมองเมฆก้อนนั้นอยู่อีกพักใหญ่
ราวกับกำลังรอให้ตัวเองคิดอะไรออก
แต่สุดท้าย
สิ่งที่ดึงฉันกลับลงมาสู่ความเป็นจริง
ไม่ใช่คำตอบ
ไม่ใช่การตระหนักรู้
และไม่ใช่เมฆ
แต่เป็นผ้าเช็ดตัวที่ปลิวหายไปกับสายลม
ฉันถอนหายใจ
แล้วเงยหน้ามองท้องฟ้าอีกครั้ง
บางทีชีวิตก็เป็นแบบนี้
ในวันที่เราพยายามหาความหมายให้กับความรู้สึก
โลกกลับโยนเรื่องธรรมดาเข้ามาให้จัดการก่อน
จนบางครั้งฉันก็แยกไม่ออก
ว่าที่กำลังหนักอยู่
เป็นเพราะความรู้สึก
หรือเป็นเพราะฉันต้องลงไปหาผ้าเช็ดตัว
ที่ไม่รู้ปลิวไปอยู่ตรงไหน
แต่ถึงอย่างนั้น
ฉันก็ยังมองเมฆก้อนนั้นอยู่ดี
เพราะผ้าเช็ดตัวที่หายไป
อาจเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ
แต่ความรู้สึกที่ยังลอยอยู่ในใจ
ยังคงอยู่ตรงนั้น
เหมือนเดิม
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
