เมื่อหลิวไม่อาจลู่ลมอีกต่อไป….
ไทยเราเคยเป็นที่กล่าวถึงมากในวงการต่างประเทศ
ว่าเป็นชาติที่เก่งในการเล่นสองหน้าและลู่ไปตามสถานการณ์
เป็นแบบนั้นมานับร้อยปี ถ้านับจากยุคล่าอาณานิคม
แต่มาวันนี้ มันดูจะใช้ไม่ได้อีกแล้ว
…เมื่อความสำคัญของเราน้อยลง ในสายตามหาอำนาจ….
ทุกอย่างเปลี่ยนไป เมื่อคู่กรณีเปลี่ยนหน้า
ในอดีต ยุคอาณานิคม มหาอำนาจเบอร์หนึ่งและสองยุคนั้น
คืออังกฤษและฝรั่งเศส เขาครองอินโดจีนสองด้าน
และไม่ต้องการหักกันเอง จึงต้องเหลือไทยไว้เป็นรัฐกันชน
ตอนนั้นการเสด็จประพาสยุโรปของในหลวง ร.5
ทั้งอังกฤษและฝรั่งเศส จึงมีผลมาก ที่ทำให้สองฝ่ายไม่ไว้ใจกัน
และเดาไม่ออกว่าไทยจะไปทางไหน
และพวกเขาต่างก็อยากได้ภาคใต้เพื่อเชื่อมทะเล
แต่ในหลวงและทีมเราก็เก่งพอ ที่จะทำให้สิ่งนี้
เป็นจุดแตกหักของสองมหาอำนาจ
ทำให้พวกเขาจำเป็นต้องเว้นไทยไว้
เพื่อไม่ให้ปะทะกันเองในโพ้นทะเล
…ในหลวง ร.5 เรานี่แหละ ที่ต้องทรงได้เครดิต
ไม่ใช่ไปบอกว่าเรารอดเพราะบารมี ซาร์ นิโคลัส
แห่งรัสเซีย ที่ตอนนั้นยังเอาตัวเองก็ยังไม่รอดเลย….
พอมายุคสงครามโลกครั้งที่สอง ต่อด้วยสงครามเย็น
คู่กรณีหลัก คือ สหรัฐและโซเวียต ซึ่งขยายอิทธิพลเข้ามา
ในอินโดจีน
ไทยเราเลือกสหรัฐ และสหรัฐก็เลือกไทยชัดเจน
จนรอดมาได้ในท้ายที่สุด มันจึงเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง
และการเลือกแบบนั้น ก็ทำให้สหรัฐและพวก มีส่วนในการ
สร้างระบบเศรษฐกิจไทยในปัจจุบันทั้งหมด
…แต่ทุกอย่างเปลี่ยนไป กับการขึ้นมาเป็นคู่ขัดแย้งหลัก
ใหม่ของสหรัฐ ของจีน…
การที่เป็นจีน ทำให้คุณค่าทางยุทธศาสตร์ของไทย
ในเชิงพื้นที่นั้นลดลงอย่างมาก
ทำไม ?
ถ้าเรามองความเป็นจริงของชัยภูมิไทยเอง
และคู่ขัดแย้งเป็นหลัก ก็จะพบความจริงข้อนี้
ในสมัยล่าอาณานิคม เราคือพื้นที่ที่มหาอำนาจ
จำเป็นต้องได้ไว้ หากอยากครอบครองทั้งภูมิภาค
ดังนั้น เราจึงเล่นเกมส์แบบซ้ายทีขวาทีได้
ในยุคสงครามเย็นก็เช่นกัน ด้วยความจำเป็นทางการเมือง
ของเราเอง ทำให้เราต้องอยู่กับสหรัฐและโลกเสรี
เพื่อให้รอด
สหรัฐเองก็จำเป็นต้องได้เราไว้เช่นกัน เพื่อสกัดการขยาย
ตัวของคอมมิวนิสต์ ที่อาจทำให้ไทยต้องเป็นคอมไปด้วย
แล้วลามไปถึงคาบสมุทรมาลายู ช่องแคบมะละกา
ที่จะทำให้สหรัฐเสียอิทธิพลทางทะเลในภูมิภาคไป
ยุคล่าอาณานิคม เราคือกันชนซ้ายขวา
ในขณะที่ยุคสงครามเย็น คือ บนและล่าง
มหาอำนาจไม่ได้เซฟไทย เพราะอยากได้ไทย
แต่พวกเขาเซฟ เพื่อให้เป็นตัวขั้นของสองขั้วมาตลอด
นั่นคือสิ่งที่ทำให้ไทย “เคย” สำคัญ
…แต่ปัจจุบัน มันไม่ใช่แล้ว….
ปัจจุบัน สหรัฐไม่ให้ค่า จีนก็เช่นกัน
มันอาจเจ็บปวด แต่ไทยจำเป็นต้องยอมรับความจริง
ซึ่งผมเชื่อว่า คนในกระทรวงต่างประเทศ
และกองทัพเองก็เข้าใจแล้ว เพียงแต่จะให้พูด
มันคงไม่ได้แน่นอน
กับสถานการณ์ปัจจุบันของจีนและสหรัฐนั้น
เชื่อไหม วันนี้กัมพูชาคือจุดยุทธศาสตร์ที่ดีกว่าไทย !
ทำไม ?
ผมอยากให้คิดถึงเกมส์หมากล้อม
เพราะเกมส์ยุทธศาสตร์ทั่วโลก เป็นแบบนั้น
อยากมีอิทธิพลเหนือ ไม่จำเป็นต้องทำสงคราม
เพื่อยึดครองให้สิ้นเปลือง เหมือนในอดีตอีกแล้ว
แต่การปิดล้อมนั้น ได้ผลกว่ามาก
ยิ่งด้วยเทคโนโลยีอาวุธในปัจจุบันด้วยแล้ว
มันก็ยิ่งทำให้เรื่องนี้เป็นจริงได้มากขึ้น
ในยุคสงครามเย็น ไทยสำคัญมาก
เพราะยุคนั้นสหรัฐไม่มีเทคโนโลยีขีปนาวุธ
พิสัยใกล้หรือกลางมากนัก ยังคงยึดกับแนวคิด
เครื่องบินทิ้งระเบิดเป็นหลัก
เมื่อเวียดนามคือตัวแทนโซเวียต สหรัฐจึงจำเป็นต้อง
ใช้ไทย เพื่อให้เครื่องบินเหล่านี้ ไปได้ถึงเวียดนามและลาว
ที่เป็นคอมมิวนิสต์ไปเรียบร้อยแล้ว
แต่ปัจจุบันมันไม่ใช่ สหรัฐไม่จำเป็นต้องใช้ไทยในการ
ปิดล้อมจีนอีกแล้ว ที่สำคัญมากกว่าสำหรับสหรัฐตอนนี้
คือ เวียดนาม ฟิลิปปินส์ รวมถึงไต้หวัน
สหรัฐจึงปล่อยปละละเลยไทย ในลักษณะของการ
ทำใจ ปล่อยให้จีนครอบไปก็ไม่มีปัญหาอะไร
การที่จีนครอบไทยได้ ไม่มีผลนักในเชิงยุทธศาสตร์
ของสหรัฐ เนื่องจากตราบใดที่สิงคโปร์ และฟิลิปปินส์
ยังอยู่กับพวกเขา พวกเขาก็ยังปิดล้อมจีนรวมไทยได้อยู่ดี
มันไม่สำคัญอีกแล้ว
และอีกประการ คือไทยแม้เป็นคาบสมุทร
แต่อีกนัย ก็คือเราเป็นอ่าว ซึ่งมันถูกปิดล้อมได้ง่าย
ในกรณีนี้ สมมุติว่าสหรัฐตั้งฐานที่อู่ตะเภาเหมือนเดิม
มันจะไม่มีประโยชน์เลย เนื่องจากจีนสามารถปิดล้อมได้ง่ายมากด้วยแสนยานุภาพของพวกเขาในปัจจุบัน
พูดง่ายๆ ถ้าสหรัฐใช้ไทยเป็นฐาน มันเสี่ยงเกินไป
และมีแต่จะพังกับพัง ดังนั้นไม่มีความจำเป็นที่สหรัฐ
จะต้องทำอะไรแบบนั้นให้เสียงบประมาณ
ไม่ว่าจะอู่ตะเภา สุราษฎร์ธานี หรือพังงา
ก็ไม่ต่างกันเลย สำหรับขีปนาวุธจีนในกัมพูชา
ที่จะคุกคามหากสหรัฐตั้งฐานในไทย
และไม่ใช่แค่จรวด จีนมีกองทัพบกที่ใหญ่มาก
ถ้าพวกเขาผ่านทางได้ทางลาว พม่า พวกเขาจะยึดไทย
ได้อย่างง่ายดาย
เพราะอย่างนั้น ในความคิดสหรัฐ คือ จีนได้ไทยก็ได้ไปเถอะ
เพราะไงฉันก็ยังปิดล้อมทีเดียวได้ทั้งคู่นั่นเอง…
และด้วยเหตุผลเดียวกัน จีนก็ไม่มีความจำเป็น
ที่จะต้องได้ไทย
การที่จีนได้กัมพูชาไว้ใต้อำนาจสำคัญกว่ามาก
เพราะถ้าจีนตั้งฐานจรวดในกัมพูชาได้
มันก็เท่ากับพวกเขาปิดไทยได้อย่างสมบูรณ์
จากแผนที่ มันชัดเจน ว่ากัมพูชาเป็นติ่ง
ที่ปิดอ่าวไทยอยู่เต็มๆ ถ้ามีฐานอาวุธพิสัยกลาง
และสามารถโจมตีได้ไกล ถึงช่องแคบมะละกา
หากมีปัญหากับสหรัฐจริงๆ ….
…และสำหรับไทย พวกเขารู้ว่าพวกเขาสามารถซื้อคน
มีอำนาจในไทยได้ มันจึงยิ่งไม่มีความจำเป็นที่จะลงทุน
ทางยุทธศาสตร์อะไรให้สิ้นเปลืองเลย….
Land power vs. Sea power
ระหว่างสหรัฐกับจีน มันคือการปะทะกันของสองสิ่งนี้
ซึ่งมันยิ่งทำให้ไทยไม่จำเป็นมากเข้าไปอีก
จีนนั้นรู้ดี ว่ากองเรือพวกเขา ยังต้องใช้เวลาอีกมาก
ในการที่จะทาบชั้นสหรัฐ
ดังนั้น พวกเขาต้องใช้สิ่งที่เหนือกว่าสหรัฐอยู่แล้ว
คือพลังบนแผ่นดิน เพื่อปิดล้อม สร้างอิทธิพลในภูมิภาค
เพื่อกันสหรัฐออกไป
ไม่จำเป็นต้องยึดครองไทย แค่สร้างไทยที่ถูกปิดล้อม
ให้เป็น killing zone สำหรับสหรัฐก็พอแล้ว
ดังนั้นจีนไม่ต้องลงทุน
สหรัฐเองก็ไม่เอา
ไทยก็เลยไม่มีอำนาจต่อรองอะไรอีก
ไอ้ยุทธศาสตร์หลิวลู่ลม นกสองหัว หรืออะไรก็ตาม
…มันจึงใช้ไม่ได้โดยสิ้นเชิงในปัจจุบัน….
ไทยนั้นเสียช่วงเวลาในการคานอำนาจ เพิ่มน้ำหนักตัวเอง
ในสายตาของมหาอำนาจไปอย่างน่าเสียดาย
จากการรัฐประหารของ คสช. ที่ทำให้เราต้องพึ่งจีนมากไป
จนสหรัฐต้องมองว่า ช่างไทยมัน กูไม่เอาแล้วก็ได้
สหรัฐรู้ครับ ว่าไทยเราจำเป็นต้องเลือกจีน
เพื่อให้การเมืองภายในของกลุ่มอำนาจหลักในไทยรอด
ก็งั้นแล้ว ก็ยกให้จีนไปเลย จะได้จบๆ
…แต่จีนก็ดันไม่เอาเราอีก อาศัยเป็นที่ทิ้งขยะ
สวมสิทธิ์สินค้าก็พอ ไม่ต้องอะไรมากนัก….
การคานอำนาจของสองขั้ว จึงเป็นไปไม่ได้อีกต่อไป
ผู้มีอำนาจไทยก็เหมือนรู้ตัว และเริ่มกลับไปหาตะวันตก
มากขึ้นในช่วงนี้ ในหลายระดับ
แต่มันสายไปแล้ว เราเดินเกมส์พลาดมานานเกินไป
สหรัฐเอง ไม่คิดจะแก้ไขอิทธิพลที่เสียไปในอินโดจีนอีกแล้ว
มันเป็นลักษณะของการที่สหรัฐคิดว่า เสียแล้วเสียไป
แล้วกันไปโฟกัสกับสิ่งที่มีอยู่แล้วในมือมากกว่า
ไทยจึงค่อนข้างเคว้ง
จากจุดยุทธศาสตร์ที่คนง้อ กลายเป็นจุดที่ไม่มีใครต้องการ
กัมพูชา กลับแรงขึ้นมาแทน ทั้งแง่การปิดล้อมไทย
และทางลำลียงกำลังของจีน เพื่อกดดันภูมิภาคทะเลจีนใต้
และกัมพูชาก็ฉลาดพอ ที่จะฉวยโอกาสเอาไว้
มหาอำนาจ ไม่ได้สนใจหรอก ว่าประเทศที่ตัวเองต้องการ
มีอิทธิพลครอบงำได้นั้น จะมีผู้นำแบบไหน ดีหรือไม่
แค่พวกเขาใช้ประโยชน์ได้เป็นพอ
ปัจจุบัน ไทยจึงไม่สามารถใช้การทูตแบบเดิมๆ
ที่เคยสร้างชื่อเสียงได้ต่อไปอีกแล้ว
และจะเลือกข้าง ก็ไม่มีใครอยากได้ไทยจริงๆอีกแล้ว
…ถ้าเปรียบไทยเป็นผู้หญิงคนนึง….
มันก็เหมือนกับคนเคยสวยเลือกได้ ที่หลงตัวเองนั่นแหละ…
…จากสวยเลือกได้ …
…กลายเป็น แค่สาวที่คนมองว่าเธอโลเล ไว้ใจไม่ได้….
…แบให้ก็เอาแหละ ยังสวยอยู่ ….
…แต่ไม่มีใครเอาไปทำเมีย ทุ่มเทให้แน่นอน…
นี่แหละ จุดจบของนกสองหัว ที่สำคัญตัวผิดไป ….
- 2
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
