บทความที่เขาส่งมา อาจไม่ได้กำลังสอนเรา
"พี่ลองอ่านบทความนี้ดูนะ"
ข้อความสั้น ๆ จากน้องในทีม พร้อมลิงก์บทความที่พูดถึงวิธีสื่อสารกับผู้คน การรับฟัง และการทำงานร่วมกับคนอื่น
ฉันกดเข้าไปอ่าน
เนื้อหาไม่ได้ซับซ้อน เป็นเรื่องของการฟังให้มากกว่าพูด การตั้งคำถามก่อนรีบตัดสิน การพยายามเข้าใจคนตรงหน้า
ทั้งหมดเป็นสิ่งที่ใครอ่านก็พยักหน้าเห็นด้วย
ต่อมามีคนส่งบทความเดียวกันให้ซีเนียร์
เขาอ่านจนจบ ก่อนพูดเพียงประโยคเดียว
"ฉันก็ทำแบบนี้อยู่แล้ว"
ตอนแรกฉันคิดว่า เขากำลังปฏิเสธบทความ
แต่พอนึกดูอีกที อาจไม่ใช่
บางทีเขาไม่ได้บอกว่าบทความไม่มีประโยชน์
เขาเพียงแค่รู้ตัวว่า สิ่งที่บทความกำลังอธิบาย คือสิ่งที่เขาฝึกฝนมานาน จนไม่ต้องเปิดตำราจึงจะทำได้
แล้วฉันก็เริ่มสงสัย
ภาพประกอบ AI
ชีวิตของเรามีเรื่องแบบนี้อยู่กี่เรื่องกัน
เรื่องที่เราทำได้ดี จนลืมไปว่ามันเคยเป็นทักษะ
คนที่รับฟังเก่ง มักคิดว่าตัวเองก็แค่เงียบให้คนอื่นพูด
คนที่อธิบายเรื่องยากให้เข้าใจง่าย มักคิดว่าตัวเองก็แค่เล่าในสิ่งที่รู้
คนที่จัดการปัญหาได้เป็นระบบ มักคิดว่าทุกคนก็น่าจะคิดแบบเดียวกัน
เราประเมินสิ่งที่ตัวเองทำได้ต่ำลง ไม่ใช่เพราะมันไม่มีคุณค่า
แต่เพราะเราทำมันบ่อย จนสมองเลิกมองว่ามันพิเศษ
สิ่งที่ทำได้โดยไม่ต้องพยายาม มักถูกตีตราว่าเป็น "เรื่องธรรมดา"
ทั้งที่สำหรับใครอีกหลายคน นั่นอาจเป็นทักษะที่ต้องใช้เวลาหลายปีจึงจะมี
นั่นจึงเป็นเหตุผลที่บางครั้ง คนอื่นมองเห็นคุณค่าในตัวเรา ก่อนที่เราจะมองเห็นมันเสียอีก
และบางครั้ง บทความที่มีคนส่งมาให้ ก็ไม่ได้ทำหน้าที่สอนอะไรใหม่
แต่มันทำหน้าที่เหมือนกระจก
ทำให้เราหยุดมองไปข้างหน้า แล้วหันกลับมามองตัวเอง
ไม่ใช่เพื่อถามว่า "เรายังขาดอะไร"
แต่เพื่อถามว่า
"มีอะไรบ้าง...ที่เรามีอยู่แล้ว จนลืมเห็นคุณค่าของมัน"
เราใช้เวลามากมายเพื่อพัฒนาตัวเอง
อ่านหนังสืออีกเล่ม ลงคอร์สอีกครั้ง ฝึกทักษะใหม่อยู่เสมอ
ทั้งหมดนั้นเป็นเรื่องดี
ภาพประกอบ AI
แต่บางครั้ง การเติบโตก็ไม่ได้เกิดจากการเติมเสมอไป
บางครั้ง มันเริ่มต้นจากการมองเห็น
ว่ามีบางสิ่งในตัวเรา
ที่เติบโตขึ้นมาเงียบ ๆ
จนกลายเป็นเรื่องธรรมดา
ทั้งที่สำหรับใครบางคน
มันคือสิ่งที่เขากำลังพยายามเป็น
แหล่งข้อมูลอ้างอิง
The Curse of Knowledge (Camerer et al., 1989)
Expert Blind Spot (Nathan & Koedinger)
Thinking, Fast and Slow (Daniel Kahneman)
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
