บทที่ 3: กองไฟตอนตีห้า และเศษเสี้ยวของความปรานี
ในบ้านไม้สองชั้นหลังใหญ่โตนั้น มีผู้อาศัยอยู่เพียงสองคน คือคุณย่าและสามีของเธอ ซึ่งฉันได้รับคำสั่งให้เรียกว่า "คุณปู่" ตอนนี้รวมฉันเป็น3คน
มื้อเย็นมื้อแรกในสถานที่แห่งใหม่เป็นอย่างไร ฉันจำไม่ได้อีกแล้ว ความทรงจำส่วนนั้นเลือนหายไปพร้อมกับความกลัวที่เกาะกินหัวใจ
สิ่งที่จำได้มีเพียงสัมผัสของเสื้อผ้าเนื้อหยาบที่พวกเขาโยนมาให้ใส่ มันเป็นชุดเก่าที่ส่งต่อมาจากหลานสาวแท้ๆ ของคุณย่าสองคนที่อาศัยอยู่ในกรุงเทพฯ
คนหนึ่งอายุมากกว่าฉันหนึ่งปี ส่วนอีกคนอายุห่างกันราวๆ สามปี ตลอดเวลาที่ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ ฉันไม่เคยมีเสื้อผ้าใหม่เหมือนเด็กคนอื่น
ชุดนักเรียน เสื้อผ้าใส่เล่น ล้วนเป็นเศษคัดทิ้งจากหลานของเขาทั้งสิ้น สิ่งใหม่สิ่งเดียวที่ฉันจะได้รับตามหน้าที่ คือรองเท้านักเรียนและหนังสือเรียนเมื่อภาคเรียนใหม่มาถึงเท่านั้น
คืนนั้น ฉันหลับไปพร้อมกับหยาดน้ำตาและคราบความบอบช้ำตอนไหนไม่รู้
รู้ตัวอีกทีในความมืดสลัว... เสียงตวาดเฉียบขาดก็ปลุกให้ฉันตื่นขึ้นตอน ตีห้าตรง"ลุกขึ้นมา! ไปก่อไฟหุงข้าว!"
เด็กน้อยวัยห้าขวบเศษที่เคยมีแม่คอยโอบอุ้มดูแล ย่อมไม่เคยหยิบจับฟืนไฟ ฉันเดินก้มหน้าโงนเงนด้วยความงัวเงีย ไปยืนมึนงงอยู่หน้าเตาถ่านโบราณ สองมือน้อยๆ จับดุ้นฟืนจับถ่านไม่ถูก หยิบจับอะไรก็เก้ๆ กังๆ
ความไร้เดียงสานั้นกลับกลายเป็นสิ่งยั่วนะโมโหของคุณย่าในทันที "อีเด็กโง่แค่นี้ก็ทำไม่เป็น!"
สัมผัสเยือกเย็นและแรงบิดกระชากขยี้ลงบนหน้าท้องของฉันอีกครั้ง ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาพร้อมกับเสียงด่าทอแช่งชักหักกระดูก
ฉันได้แต่ยืนตัวสั่นระริกอยู่หน้าเตาไฟ ทว่าในความมืดมนนั้น มีเพียงเสียงหนึ่งลอยมาแผ่วเบา...
มันเป็นเสียงของคุณปู่ที่นั่งมองอยู่ห่างๆ"เด็กมันยังเล็กนัก ยังไม่รู้เรื่องหรอก ค่อยๆ สอนมันไป"
นั่นคือคำพูดปกป้องที่แผ่วเบาและเป็นความปรานีเพียงหนึ่งเดียวที่คุณปู่มอบให้
แต่อำนาจในบ้านหลังนี้เป็นของคุณย่าแต่เพียงผู้เดียว คำทัดทานข้าราชการสรรพากรจึงไม่อาจหยุดยั้งมืออันโหดร้ายของภรรยาได้เลย
หลังจากมื้อเช้าที่เต็มไปด้วยความอึดอัดผ่านพ้นไป ความจริงอันโหดร้ายบทใหม่ก็เริ่มต้นขึ้น
คุณย่าลากฉันให้นั่งลงบนเก้าอี้ไม้ มือของเธอถือกรรไกรด้ามใหญ่ บรรจงตลบผมเปียรูปหัวใจที่แม่ตั้งใจถักให้เมื่อวันก่อนขึ้นมา...
แล้วตัดฉับลงไปอย่างไร้ความปรานีผมแกะสองข้างที่เปรียบเสมือนตัวแทนความรักของแม่ร่วงหล่นลงสู่พื้นทีละปอย
จนกลายเป็นผมสั้นเต่อกุดเกรียน จากนั้นเธอก็นำน้ำยาหมักเหาที่มีกลิ่นฉุนกึกมาเทราดละเลงลงบนหนังศีรษะของฉันจนแสบร้อน
ฉันนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวนั้น ปล่อยให้น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้มเงียบๆ บัดนี้
วงผมที่แม่ผูกให้หายไปแล้ว ชุดเอี๊ยมตัวโปรดถูกเปลี่ยนเป็นชุดเก่าของคนอื่น
และเสียงร้องไห้ของฉันก็ถูกสั่งห้ามไม่ให้เล็ดลอดออกมา มีเพียงความเงียบและหยาดน้ำตาที่ประกาศว่า
เด็กหญิงในวันวานได้ตายจากไป... เหลือเพียงร่างเล็กๆ ที่ต้องก้มหน้าชดใช้กรรมที่ตนไม่ได้ก่อในบ้านหลังนี้
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
