บทที่ 4: เด็กหญิงในร่างคนใช้ และมรดกความเคารพในระเบียบวินัย
ตั้งแต่ห้าขวบเศษ ตารางชีวิตของฉันถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระบบไม่ต่างจากเครื่องจักร
หน้าที่ประจำวันเริ่มตั้งแต่ตื่นนอน ตีห้าตรง เพื่อมาจุดเตาก่อไฟหุงข้าว จากนั้นต้องเดินไปตักน้ำจากสระน้ำหรือบ่อน้ำ
หิ้วถังน้ำกลับมาเทใส่ตุ่มให้เต็มทุกตุ่มในบ้าน ยามเช้าและยามเย็นต้องลากสายยางและถังน้ำไปรดน้ำต้นไม้ ดอกไม้ และไม้ประดับรอบพื้นที่บ้านอันกว้างขวางเกือบครึ่งไร่
งานบ้านทั้งหมดตกเป็นของฉันเพียงคนเดียว ทั้งกวาดบ้าน ถูบ้าน และปัดกวาดหยากไย่ตามเพดานสูง
พอถึงวันหยุดเสาร์-อาทิตย์ งานจะยิ่งทวีความละเอียดขึ้น หน้าต่างที่เป็นลูกกรงเหล็กดัดโค้งงอตามแฟชั่นสมัยก่อน ฉันต้องใช้ผ้าชุบน้ำค่อยๆ เช็ดคราบฝุ่นทีละซอก ทีละมุมโค้งห้ามให้มีรอยเปื้อนเด็ดขาด
วันเสาร์เป็นวันซักผ้าและรีดผ้า
ครั้งหนึ่งในวัยเด็กที่ฉันยังจับเตารีดถ่านอันหนักอึ้งไม่เป็น ฉันพลั้งเผลอทำเตารีดแช่ไว้นานจนเสื้อทำงานของคุณปู่ไหม้เป็นรอยดำ
วินาทีนั้นพายุร้ายก็พัดถล่มลงมา คุณย่าทุบตีฉุดกระชากฉันอย่างบ้าคลั่ง ฉันโดนตีจนเนื้อเขียวช้ำ เกือบเอาชีวิตไม่รอดจากความผิดพลาดในวันนั้น
อยู่ที่บ้านหลังนี้... ในแง่ของอาหารการกิน ฉันได้กินข้าวอิ่มท้องทุกมื้อ คุณย่าเป็นคนเสน่ห์ปลายจวัก ทำกับข้าวอร่อยมาก
และสิ่งเหล่านี้เองที่ฉันแอบซึมซับรับเอามาโดยไม่รู้ตัว ทั้งความเจ้าระเบียบ ความรักสะอาด และความเข้มงวดกวดขันในชีวิต
ทว่าความอิ่มท้องนั้นกลับซ่อนความโดดเดี่ยวเอาไว้ เพราะคุณย่าไม่ให้ฉันกินผลไม้และขนมหวานใดๆ ในบ้าน และไม่เคยซื้อให้ฉันกิน
สิ่งที่เด็กตัวเล็กๆ ทำได้ มีเพียงการยืนหลบมุม แอบมองดูสองสามีภรรยาและหลานสาวของเขานั่งเคี้ยวผลไม้กินขนมกันอย่างเอร็ดอร่อย
ฉันรู้ดีในใจว่า... สถานะของฉันที่นี่ไม่ได้ต่างจากคนใช้คนหนึ่งเลยหลังจากกรำงานบ้านจนเสร็จสิ้น
ภารกิจด้านการเรียนก็เริ่มขึ้น ฉันไม่ได้พักผ่อนเหมือนเด็กคนอื่น แต่ต้องมานั่งคุกเข่า คัดลายมือวันละ 100 จบ ลงบนสมุดเพื่อส่งให้คุณปู่ตรวจเป็นประจำทุกวัน
คุณย่ายังห้ามฉันอาบน้ำตอนเช้า ห้ามใช่้สบู่ล้างหน้า ฉันเคยใช้ตอนอาบน้ำผลที่ได้คือโดนหยิกพุงโดนตี เพราะเวลาอาบน้ำเสร็จคุณย่าจะเดินมาเอานิ้วถูหน้าว่าแอบใช้สบู่ล้างหน้าไหม
ห้ามทาแป้ง ให้ใช้น้ำล้างหน้าอย่างเดียว ในวันปกติก่อนไปเรียนตอนเช้าอนุญาตให้แช่ถ้วยจานที่กินอาหารเช้าได้ ห่อข้าวไปโรงเรียนของฉันไม่ปลาทูทอดก็ไข่เจียวจนเพื่อนๆล้อ
ส่วนการบ้านจากโรงเรียน... ไม่เคยมีใครยื่นมือมาสั่งสอนหรืออธิบายให้ฟัง
เวลาที่ไม่เข้าใจบทเรียน ฉันต้องใช้สมองเล็กๆ คิดทบทวน ลองผิดลองถูกด้วยตัวเอง ค้นหาคำตอบด้วยตัวเองจนกระจ่าง
มันหล่อหลอมให้ฉันกลายเป็นคนพึ่งพาตัวเองอย่างรุนแรง และกลายเป็นนิสัยฝังลึกที่แก้ไม่หายจนถึงปัจจุบัน
นิสัยที่ทำให้ฉันกลายเป็นคนเข้มงวด มีอุดมการณ์ของตัวเองสูง และบางครั้งก็ดูเหมือนคนเผด็จการในสายตาคนอื่น
เพราะฉันถูกฝึกมาให้โตด้วยตัวเองในโลกที่ไม่มีใครคอยอธิบายอะไรให้ฟังเลย
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
