บทที่ 8: หนีเสือปะจระเข้ และการเหยียบย่ำบนซากวิญญาณ
ความอึดอัดขยะแขยงที่สะสมจนถึงขีดสุด บังคับให้เด็กหญิงชั้น ป.6 อย่างฉันตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่เคยคิดจะทำ
ฉันรวบรวมความกล้าแอบขโมยเงินของคุณย่ามา 300 บาท ตั้งใจจะใช้เป็นค่าตั๋วรถเดินทางกลับไปหาแม่ ทว่าเด็กตัวเล็กๆ ที่ไม่เคยออกไปไหนเพียงลำพัง ย่อมไม่มีวันรู้เส้นทางเดินรถไปบ้านแม่ ฉันจำทางเข้าบ้านได้แต่ไปไม่ถูกและไม่รู้ว่าเรียกว่าอะไร
ทุกครั้งที่คุณย่าพาฉันเดินทางไปจังหวัดใกล้เคียงจะต้องผ่าน แต่ฉันไม่แน่ใจมีแค่ความรู้สึกว่าใช่ คุณปู่จะให้ฉันอ่านป้ายข้างทางท้้งขาไปและกลับ เวลากลับมาถึงบ้านคุณปู่จะถามว่าเราผ่านหมู่บ้านอะไรบ้างตลอดเวลา
สุดท้ายฉันไปไม่ถูก จึงทำได้เพียงเตลิดหนีไปขออาศัยนอนที่บ้านของเพื่อนร่วมชั้นเรียนคนหนึ่ง เพื่อหลบภัยชั่วคราวในช่วงปิดเทอมแต่วันเวลาแห่งอิสรภาพสายสั้นๆ นั้นสิ้นสุดลงอย่างรวดเร็ว
พวกเขาตามหาฉันจนเจอและลากตัวฉันกลับมาสู่นรกหลังเดิมทันที
โทษทัณฑ์ของการริอาจหนีฉุดให้ฉันจมดิ่งลงสู่ความทรมานรุนแรงที่สุดในชีวิต
คุณย่าจับฉันมัดแขนสองข้าง ผูกโยงติดกับเสาบ้าน จนขยับเขยื้อนไม่ได้
จากนั้นคุณปู่—ชายแก่ผู้เคยยื่นเศษเงินและขนมให้—กลับแปรเปลี่ยนเป็นเพชฌฆาต
ถือเข็มขัดหนังเส้นหนาฟาดกระหน่ำลงบนผิวเนื้อของฉันอย่างบ้าคลั่งโดยไม่นับจำนวนครั้ง
ริ้วรอยเข็มขัดไหม้และรอยเลือดซึมพาดผ่านทั่วแผ่นหลังและเรียวขาเล็กๆ ของฉันตัวสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวดเจียนตาย โดยมีเสียงคุณย่าแผดด่าแช่งชักหักกระดูกซ้ำเติมอย่างไม่มีชิ้นดี
ท่ามกลางเสียงแส้เข็มขัดและความเจ็บปวด ฉันรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดตะโกนสวนกลับไปสุดเสียง:
"หนูต้องการกลับไปหาแม่! หนูไม่อยู่ที่นี่แล้ว!" และในนาทีแห่งความตายคัตนั้น
ฉันตัดสินใจระเบิดความจริงที่ซ่อนเร้นออกมาเพื่อแฉความโสมมของสามีเธอ:
"คุณปู่ลวนลามหนู! เขาเคยแอบเข้ามาในห้องนอนตอนหนูหลับ แล้วเอามือมาลูบคลำตามตัวหนูทั้งตัว พอหนูสะดุ้งตื่น เขาก็รีบวิ่งหนีออกจากห้องไป!"
เมื่อความจริงเรื่องการล่วงละเมิดทางเพศถูกเปิดโปง แทนที่คุณย่าจะปกป้องเธอหรือละอายใจ
เธอกลับเลือกที่จะปัดสอยภาระและรอยมลทินนี้ออกไปจากบ้านทันที เธอรีบติดต่อตามตัวแม่ของฉันให้เดินทางมารับฉันกลับไป
วินาทีแรกที่แผงประตูเปิดออกแล้วฉันได้เห็นใบหน้าของแม่... หัวใจที่พังทลายของฉันกลับพองโตด้วยความดีใจจนสุดขีด
ความเจ็บปวดจากรอยเข็มขัดแทบจะมลายหายไปในพริบตา ฉันบอกกับตัวเองด้วยความหวังอันเปี่ยมล้นว่า:
"ฉันจะได้กลับไปอยู่กับครอบครัวแล้ว ฉันจะมีบ้านที่อบอุ่นและมีครอบครัวที่แท้จริงเหมือนคนอื่นเขาเสียที"
นั่นคือความรู้สึกอันบริสุทธิ์และสว่างไสวที่สุดของเด็กหญิงวัย 12 ปีในเวลานั้น
แต่อนิจจา... ชะตากรรมกลับเล่นตลกอย่างเลือดเย็นฉันไม่ได้ก้าวเข้าสู่ประตูแห่งความอบอุ่น แต่ฉันกำลัง "หนีเสือปะจระเข้" ครอบครัวที่ฉันรักสุดหัวใจ (ครอบครัวที่ฉันยอมทุ่มเททำงานส่งเสียเงินทองนับ 5 ล้านบาทในเวลาต่อมา)
กลับกลายเป็นครอบครัวที่ลงมือทำลายชีวิต ทำลายเกียรติยศ และบดขยี้ความภาคภูมิใจในตัวเองของฉันจนไม่เหลือชิ้นดี
พวกเขาละเลยความรักของฉัน และก้าวเข้ามาเหยียบย่ำซ้ำเติมบนซากปรักหักพังของวิญญาณอันเจ็บปวดที่ฉันหอบหนีมาจากบ้านหลังเดิม... อย่างไร้ความปรานี
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
