บทที่ 9: หน้ากระดาษที่ถูกฉีกขาด และพี่ชายผู้ไร้เหตุผล
วันแรกที่ฉันได้ก้าวเท้ากลับมาสู่บ้านของแม่... มันตรงกับช่วงเวลาที่เด็กนักเรียนชั้น ป.6
ทุกคนกำลังจดจ่ออยู่กับการสอบปลายภาค และการเลือกโรงเรียนเพื่อศึกษาต่อในระดับชั้น ม.1
มันควรจะเป็นช่วงเวลาแห่งความหวังและการก้าวไปข้างหน้าเพื่อสานฝันการเป็นหมอทหารของฉัน
ทว่า ทันทีที่ฉันทรุดตัวลงนั่งในบ้านหลังใหม่ คำพูดแรกที่หลุดออกมาจากปากของแม่กลับดับแสงสว่างทั้งหมดในชีวิตลงอย่างราบคาบ
"ไม่ต้องเรียนต่อแล้ว... แม่ไม่ให้ไปสอบ ม.1"
วินาทีนั้น ราวกับมีค้อนปอนด์ขนาดใหญ่ทุบลงกลางหัวใจ ความฝันที่แอบวาดไว้ ความหวังที่จะได้หลุดพ้นจากนรกด้วยการศึกษา
ทุกอย่างพังทลายกลายเป็นเศษซากในพริบตา ฉันจำได้ว่าฉันทำได้เพียงนั่งนิ่งเงียบ มองหน้าแม่ด้วยสายตาที่ว่างเปล่า
น้ำตาของฉันมันไม่ได้ไหลออกมา... ไม่ใช่เพราะฉันไม่เสียใจ แต่เพราะหัวใจมันช็อกจนชาหนาไปหมดแล้ว
(ในวันข้างหน้า แม่ยังเอาเรื่องนี้ไปเล่าให้คนอื่นฟังด้วยความภาคภูมิใจว่า “ดูอีแตนสิ มันแปลกคน ขนาดไม่ได้เรียนต่อมันยังหน้าตาเฉย ไม่ร้องไห้เสียใจสักนิด ไม่เหมือนฉันตอนที่แม่บอกไม่ให้เรียนต่อฉันร้องไห้แทบตาย” )
ฉันได้แต่มองหน้าแม่เงียบๆ แล้วถามเองตอบเองในใจด้วยความขื่นขม... แม่รู้ได้ยังไงว่าฉันไม่ร้องไห้?
แม่เคยถามฉันสักคำไหมว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมาฉันเจออะไรมาบ้าง?
น้ำตาของฉันมันถูกสั่งให้ไหลแบบไร้เสียงมาตั้งแต่อายุห้าขวบแล้วต่างหาก
ความจริงที่ฉันมารู้ทีหลังคือ คุณย่าใจร้ายคนนั้นได้เดินทางมาใส่ร้ายป้ายสีฉันไว้ล่วงหน้าก่อนที่แม่จะมารับ
เธอบอกกับแม่ว่าฉันเป็นเด็กดื้อรั้น ไม่รักดี เกเร ติดผู้ชาย และหนีออกจากบ้านตามผู้ชายไป
คำพูดโสมมเหล่านั้นถูกพ่นออกมาจากปากของคนที่เป็นถึงครูบาอาจารย์ และสิ่งที่น่าเวทนาที่สุดคือ
แม่ของฉันเลือกที่จะเชื่อคำคนอื่นมากกว่าลูกสาวในไส้ของตัวเอง
แม่เริ่มด่าทอฉันด้วยถ้อยคำหยาบคาย เหยียดหยามและเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉันต่างๆ นานา
ฉันตั้งคำถามในใจด้วยความสับสน... สรรพสัตว์ประเภทไหนกันที่เป็นครูบาอาจารย์แต่ทำลายเด็กได้ขนาดนี้?
และมนุษย์แม่แบบไหนกันที่ฉันเฝ้ารอคอยมาตลอดหกปีเพื่อมาเจอการต้อนรับแบบนี้?และก่อนที่ฉันจะทันได้อธิบายอะไร...
พายุแห่งความรุนแรงก็ซัดเข้ามาซ้ำเติม
พี่ชายคนที่สองของฉันเดินตรงเข้ามา หาเรื่องและลงมือเตะฉุดกระชากตัวฉันอย่างบ้าคลั่ง
ฉันถูกพี่ชายแท้ๆ เตะจนระบมไปทั้งตัวด้วยความมึนงงและไม่เข้าใจ ฉันได้แต่กอดตัวเองรับแรงกระแทก
พลางตั้งคำถามในใจซ้ำๆ... พี่เตะฉันทำไม? ฉันทำผิดอะไร? ฉันเพิ่งกลับมาบ้าน
ฉันไปทำอะไรให้พี่เจ็บแค้นนักหนาถึงต้องตีต้องทุบกันขนาดนี้?
จากที่เคยคิดว่าการหนีกลับมาหาแม่คือการขึ้นมาจากนรก... ในวันนั้นฉันถึงได้ตระหนักรู้ด้วยความช้ำใจว่า
ฉันเพียงแค่ก้าวออกจากกรงขังของหมาป่า เพื่อมาเดินเข้าสู่ป่าลึกที่เต็มไปด้วยจระเข้ใจร้ายที่พร้อมจะกัดกินและเหยียบย่ำ
บนซากวิญญาณอันแหลกสลายของฉัน... โดยไม่เหลือเกียรติและความภูมิใจใดๆ ให้ฉันยึดเหนี่ยวอีกต่อไป
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
