เข้าพรรษาแล้ว
บอยขับรถมาเรื่อยๆพร้อมหลานสาวก่อนวัยรุ่น นอนหลับพิงเบาะอยู่
บอกแม่ด้วยนะว่าพรุ่งนี้พี่จะไปที่บ้านกับพี่หมอ แต่ตอนนี้ฝากชบากลับไปเยี่ยมก่อน อ้อ ระวังหลานด้วยล่ะ อย่าทำอะไรแผลงๆอีก โตแล้วนะ
เสียงมาลีสั่งความยาวเหยียดเต็ม2หู
โธ่ ใครจะกล้าล่ะพี่
ไม่รู้ล่ะ ยังไงพี่ขอสั่งไว้ก่อนเลย
รับทราบคร้าบบบบบบ
เสียงหัวเราะของหมอเต้อดังมาจากอีกมุมหนึ่งของบ้าน
บรรยากาศดูสดใสจริง
เดี๋ยวนี้ถนนหนทางมันดีขึ้นกว่าแต่ก่อน แต่ก่อนกว่าจะมาถึงได้ก็ฝุ่นแดงเถือก แค่ไม่กี่ปีกลายเป็นถนนดำหมดทั้งหมู่บ้าน
เสียงแม่เล่าให้ฟังเมื่อบอยมาถึงเร็วกว่าที่คิดไว้
กินข้าวก่อนไหมลูก?
เจ้าค่ะคุณยาย ชบาหิวแล้ว
แล้วแกล่ะบอย?
กินครับแม่
...
เดี๋ยวน้าจะไปหาหลวงตาที่วัดนะ
หนูไปด้วยค่ะน้า
บอยพยักหน้ารับ
ไปไหว้พระเอาฤกษ์เอาชัยก่อนเหมือนเคย
...
บอยและชบากราบพระประธานในโบสถ์ก่อนจะเดินมาที่ศาลาแล้วกราบรูปของหลวงปู่ชาน
ท่านมรณภาพแล้วนะ
เสียงไอ้ป๋องติดสะอื้นเมื่อโทรบอกข่าวเมื่อนานมาแล้ว...
บอยกับชบากราบรูปหลวงปู่ชานด้วยความเคารพก่อนจะหันไปทางป๋องที่ตอนนี้บวชเป็นพระเมื่อเข้าพรรษานี้เอง
เป็นไงบ้างพระป๋อง?
ก็สงบดีนะ
บวชก่อนเบียด?
โยมบอยเอาอะไรมาพูดวะ บวชเข้าพรรษาเฉยๆโว้ย
บอยหัวเราะกวนๆตามนิสัยเดิม
เอ้า จะอยู่กี่วันกันล่ะโยม?
ก็ว่าสัก3-4วันนี่ล่ะ นานๆจะลางานมาเยี่ยมแม่แกได้ที
ดีแล้ว โยมแม่แกจะได้ดีใจที่ลูกรักมาหา
สาธุครับพระป๋อง เกรงแต่จะบ่นจนหูชาเหมือนเคยมากกว่าว่ะ เออ แล้วนี่หลวงตาล่ะ?
ท่านสวดมนต์อยู่น่ะ
บอยพยักหน้ารับ
เออๆ ดีๆ แล้วนี่จะอยู่กี่วันล่ะบอย แล้วเด็กนี่ลูกมาลีกับหมอเต้อใช่ไหมล่ะ ข้าว่าถอดแบบแม่มาเลยนะ
เป็นเสียงหลวงตาอ่วมถามไถ่อย่างคุ้นเคยเป็นกันเอง
ว่าจะอยู่สัก3-4วันครับหลวงพ่อ ส่วนคนนี้ใช่เลยครับ อ้อ กลัวผีเหมือนกันอย่างกับแกะด้วย
เสียงหัวเราะเบาๆจากหลวงตาอ่วมมาพร้อมการค้อนควับจากหลานสาว
หลวงตาสบายดีนะเจ้าคะ?
เออๆ ข้าสบายดี ขอบใจนะ
แม่สั่งความมาเจ้าค่ะหลวงตา แม่ว่าพรุ่งนี้จะมาพร้อมพ่อ เห็นว่าจะมาตรวจสุขภาพหลวงตาด้วยเจ้าค่ะ
ดีๆ ขอบใจแม่กับพ่อเอ็งด้วยล่ะ
ชบายิ้มแป้นรับ
...
เย็นย่ำแล้ว...
นั่นใครวะ? ดูแล้วไม่ใช่คนแถวนี้แน่นอน
บอยมองไปที่หนุ่มลูกครึ่งผมทองที่กำลังเดินลากกระเป๋าเข้ามาที่ศาลาวัด
ยกมือพนมแล้วเอ่ยปากถาม
สวัสดีครับ ใช่วัดที่หลวงตาอ่วมอยู่หรือเปล่าครับ?
ภาษาไทยชัดเจนแต่สำเนียงแปร่งๆ
หลวงตาอ่วมท่านอยู่ที่วัดนี้ครับ แต่จะใช่รูปเดียวกันกับที่คุณถามหรือเปล่า พวกผมไม่แน่ใจครับ
หนุ่มลูกครึ่งยิ้มแล้วหยิบรูปถ่ายที่ติดตัวมาให้ดูเป็นเชิงถาม
บอยกับพระป๋องมองดูรูปถ่ายที่ว่า
ดูคล้ายๆนะครับ เอาเป็นว่าคุณโยมรอตรงนี้ เดี๋ยวอาตมาจะให้เด็กวัดไปเรียนหลวงตาท่านก่อน
ขอบคุณครับ
หนุ่มลูกครึ่งยกมือไหว้อย่างนอบน้อม
แม่ผมบอกให้มาเยี่ยมหลวงตาแทนแม่ครับ
หลวงตาอ่วมมองหน้าแล้วยิ้มน้อยๆ
แม่เอ็งสบายดีไหมล่ะ
ผมชื่อมาร์ตินครับ ต้องขอโทษที่ไม่ได้แนะนำตัวก่อน อ้อ แม่สบายดีครับ และฝากความระลึกถึงมาให้หลวงตาด้วยครับ
หลวงตาอ่วมพยักหน้ารับและคุยกับมาร์ตินไปเรื่อยๆโดยมีพระป๋องกับบอยและหลานสาวนั่งอยู่ใกล้ๆนั่งฟังไปพร้อมกัน
พระเพื่อนว่ามันแปลกๆไหมวะ?
อาตมาก็ว่างั้น
ไหนว่าน้าสายแกตายไปแล้วไงวะพระเพื่อน?
อาตมาก็เป็นงงเหมือนโยมนี่ล่ะ
น้าก็ถามคุณมาร์ตินไปเลยก็สิ้นเรื่อง จริงไหมล่ะคะ?
เออ จริงด้วยแฮะ
...
ผมเป็นลูกชายคนเล็กของแม่ครับ แม่ชื่อสาย เป็นน้องสาวของหลวงตาอ่วมนี่ล่ะครับ
บอยกับพระป๋องทำหน้างงๆ
อ้าว ไหนชาวบ้านเขาว่าน้าสายแก...
ใช่ๆ ชาวบ้านเล่าว่าแกเสียไปตั้งนานแล้วนี่หว่า ตั้งแต่ยังสาวๆ
มาร์ตินทำหน้างง
ถ้าแม่ผมท่านเสียไปตั้งแต่ยังสาวๆ แล้วผมกับพี่น้องนี่เป็นลูกใครล่ะครับ?
เออ จริงของคุณแกนะ
...
ชาวบ้านเขาลือกันไปเองว่าสายมันตายไปแล้ว แค่แต่งงานไปอยู่เมืองนอกแล้วไม่ได้กลับมาเยี่ยมบ้านเท่านั้นเองน่ะ
หลวงตาอ่วมพูดยิ้มๆเหมือนเคย
อ้าว งั้นเรื่องผีที่ว่าก็มุสาสิครับหลวงพ่อ?
มุสาอะไรกัน ชาวบ้านลือกันไปเองต่างหาก
อ้าว แล้วกัน
ทั้งบอยและพระป๋องทำหน้างงๆ
นี่มาคนเดียวหรือ จะอยู่กี่วันกัน อ้อ แล้วนี่พักที่ไหนล่ะ
ผมมาคนเดียวครับ ว่าจะอยู่ที่นี่สักอาทิตย์นึงครับแล้วค่อยไปเที่ยวต่อ ส่วนที่พักนี่ยังไม่ได้คิดครับ จับรถได้ก็มาที่นี่ กะว่าจะพักที่รีสอร์ทใกล้ๆนี่ล่ะครับแต่ยังไม่ได้เช็คอินเลย
หลวงตาอ่วมพยักหน้ารับ
งั้นคืนนี้ไปพักที่บ้านผมก่อนก็ได้ครับ มีห้องว่างอยู่
บอยเอ่ยปากชวน
ขอบคุณมากครับ
ไหนเอ็งว่าจะมานอนเป็นลูกศิษย์วัดสักคืนสองคืนไงวะโยมเพื่อน?
พรุ่งนี้ยังทันถมถืดป่ะพระเพื่อน
พระป๋องนั่งหัวเราะ พยักหน้ารับ
แล้วนี่กินอะไรมาหรือยังล่ะมาร์ติน? หลวงตาถาม
เอ่อ...(เสียงท้องร้อง)
อีแบบนี้ผมว่าผมพามาร์ตินไปดินเนอร์ที่บ้านผมก่อนดีกว่าครับหลวงพ่อ แล้วเดี๋ยวค่ำๆค่อยพามาหาหลวงพ่ออีกที
เออๆดีๆ เอาตามนั้นล่ะ ข้าจะได้ทำวัตรเย็นก่อนด้วย ดูแลกันดีๆล่ะ
ครับผม
ราวๆ1ทุ่ม บอยกับหลานสาวและมาร์ตินก็มานั่งอยู่ที่ศาลาเหมือนเมื่อตอนเย็น
ลมพัดสบายๆ
มีเสียงแมวหมาร้องหอนเป็นทอดๆปนไปกับเสียงแมลงในยามนี้
ทุกคนอยู่ในอิริยาบทชิลๆ นั่งคุยแลกเปลี่ยนความเห็นมุมมองต่างๆ โดยเฉพาะชบาที่ดูช่างซักถามมาร์ตินถึงชีวิตในต่างแดนว่าเป็นอย่างไรบ้าง และมาร์ตินก็ตอบด้วยดี
อากาศดีนะครับ ที่นี่ก็ดูสงบ ไม่เหมือนที่กรุงเทพฯเลย
ใช่ค่ะคุณมาร์ติน น่าจะเพราะเป็นเมืองรองกับหมู่บ้านเล็กๆเลยดูสงบเงียบมากหน่อย
แต่เดี๋ยวนี้มันก็มีรีสอร์ทมาเปิดนะครับ ก็ที่คุณมาร์ตินจะไปพักนั่นล่ะครับ
มาร์ตินพยักหน้ารับ
จริงสิ นึกถึงเมื่อก่อนนะโยมบอย รีสอร์ทตอนนั้นมันก็ทุ่งพร้าวทุ่งตาล รกร้างไปหมด อาตมากับโยมแอบไปดูเปรตที่โน่นแต่ไม่เจออะไร แถมยังถูกโยมพี่มาลีกับโยมลุงกำนันโบกเข้าให้ นึกแล้วก็อดขำไม่ได้
จริงว่ะพระป๋อง ไม่รู้นึกยังไงนะตอนนั้นถึงได้ทำแบบนั้น อันตรายชะมัด
นั่นสิโยม
เสียงหัวเราะเบาๆมาจากมาร์ตินเมื่อรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นในตอนนั้นผ่านการบอกเล่าของบอยกับพระป๋อง
...
พระจันทร์แหว่งเว้าลอยเหนือท้องฟ้า
เสียงแมวหมาเงียบไปแล้ว
...
เอาอีกแล้ว ไอ้สลิดมันพาแมวจรที่ไหนมาอีกว่ะนั่น กระเบื้องศาลายังไม่ได้ซ่อมนะโว้ย
อ้าว มีใครปีนขึ้นไปบนหลังคาเหรอวะพระป๋อง?
เปล่า ขาจานดาวเทียมมันผุ จานเลยกระแทกกระเบื้องหลังคาน่ะ นี่ก็รอเปลี่ยนอยู่
แล้วไป นึกว่ามีอะไรอยู่บนนั้นอีก
ข้าไปตามโยมพี่เกิบมาดู แกว่ามีใครปีนหลังคาอีกหรือเปล่า ทำไมชอบปีนกันจังวะไอ้หลังคาศาลานี่
เสียงหัวเราะครืนไปทั้งวง
...
เสียงหัวเราะยังไม่ทันขาดหาย ฝุ่นก็ลงมาจากขื่อศาลาพร้อมไอ้สลิดแมวอ้วนตัวใหญ่
บอยนั่งจกท้องไอ้สลิดเบาๆพร้อมพึมพัม
คิดถึงไอ้ส้มมันนะ
เออว่ะโยมเพื่อน อย่างว่า มันก็แก่มากแล้ว ถือว่ามันกลับดาวแมวไปก็แล้วกัน
ก็จริง
...
เสียงแมวหมาร้องหอนรับกันเป็นทอดๆแบบผิดวิสัย
ดูแปลกพิกล
อะไรคะน้า?
บอยยกนิ้วขึ้นเป็นเชิงให้ทุกคนเงียบก่อนแล้วเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ
ใครมาเรียกอะไรไกลๆวะ?
เอ็งได้ยินอะไรวะบอย?
เหมือนมีคนมาเรียกอะไรนี่ล่ะ แต่ข้าไม่แน่ใจ
น้าบอยคะ เขาว่าใครมาเรียกก็อย่าทักอย่าตอบกลับนะคะน้า เดี๋ยวมันจะมาหาเรา
ชบามองไปรอบข้างอย่างหวาดๆ
ความกลัวผีนี่มันถ่ายทอดทางดีเอ็นเอได้ด้วย!
แต่ผมว่าน่าจะหูแว่วมากกว่าครับ ผมไม่ได้ยินอะไรอย่างที่ว่าเลย เต็มที่ก็เสียงลมพัด
มาร์ตินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบบนศาลา
...
แมวหมายังหอนรับส่งตลอด
...
เสียงหายไปแล้วว่ะ บอยว่า
ชบาถอนหายใจเฮือกใหญ่
มาร์ตินดูเฉยๆ
พระป๋องทำสีหน้าปั้นยาก
...
อ้าว เฮ้ย ลมพัดมาจากไหนวะเนี่ย ไหงแรงอย่างนี้วะ
บอยพูดออกมาอย่างสงสัยพร้อมกับทุกคนช่วยกันหยิบจับข้าวของไม่ให้ปลิวกระจายไป
ลมยังพัดแรงเอาการ
ฉับพลัน เสียงอะไรสักอย่างดังอยู่บนหลังคาทำเอาบอยกับชบาและพระป๋องนั่งนิ่งขึงไม่ขยับตัว มีเพียงมาร์ตินที่มองขึ้นไปบนขื่อ
เสียงมาจากข้างบนหลังคาครับ มาร์ตินพูดพลางชี้ขึ้นไปข้างบน
มันเสียงอะไรคะน้า? ชบาถามเสียงสั่น
บอยส่ายหน้าแล้วมองไปทางพระป๋องพร้อมเอ่ยปาก
พระเพื่อนครับ
ครับโยมเพื่อน
ผมว่าพระเพื่อนช่วยสวดมนต์เอาฤกษ์เอาชัยหน่อยดีกว่าไหมครับ?
ก็ดีเหมือนกันครับโยมเพื่อน
พระป๋องขยับตัวแล้วค่อยยกมือพนมก่อนเปล่งเสียงสวดมนต์เสียงดัง
เหมือนตั้งใจให้ได้ยินกันถ้วนทั่ว
...
เสียงสวดมนต์ของพระป๋องดังไปทั่วศาลา
ทุกคนพนมมือแต้ไม่เว้นแม้มาร์ตินที่ถึงจะยังดูงงๆอยู่ก็ตาม
เสียงพระป๋องสวดยังคงดังไปพร้อมกับเสียงบนหลังคาและเสียงลมที่ยังพัดกรรโชกอยู่
...
เอ่อ พระป๋องครับ
ว่าไงโยมบอย
ผมว่าพระป๋องเหมือนสวดมนต์อยู่แค่บทเดียววนไปวนมานะครับ
นั่นสิคะหลวงน้า
พระป๋องมองหน้าสองน้าหลานและมาร์ติน กลืนน้ำลายก่อนเอ่ยปาก
ก็ตอนนี้อาตมาสวดได้แค่บทนี้บทเดียวเท่านั้นครับพวกคุณโยม
คำตอบที่ได้มาทำเอาทุกคนส่ายหน้า
ชบาถอนหายใจพรืด
พระป๋องได้แต่หัวเราะแห้งๆ
...
แต่จู่ๆลมก็สงบไปพร้อมกับเสียงแมวหมา
เสียงบนหลังคาก็พลอยเงียบไปด้วย
ค่อยยังชั่ว เงียบไปแล้ว บอยพึมพัม
ทุกคนถอนหายใจอย่างโล่งอก
มีเพียงมาร์ตินที่ทำหน้าสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับทั้ง3คนและมีอะไรบนหลังคากันแน่
ทำไมทั้ง3คนถึงได้ดูกลัวๆพิกลวะ
มาร์ตินพึมพัมออกมาเป็นภาษาประเทศแม่ของตัวเองอย่างงงๆ
...
หลวงตาอ่วมเดินมาที่ศาลาพร้อมเด็กวัด ท่าทางสบายๆเหมือนปกติ
นอกจากมาร์ตินแล้ว ทั้งสามทำท่าเหมือนมีพระมาโปรด
ทุกคนพนมมือทำความเคารพ
...
เดี๋ยวให้ใครเอาไฟไปส่องที่หลังคาหน่อยซิ ไม่รู้ว่ามีกิ่งไม้อะไรร่วงใส่หลังคาหรือเปล่า
เด็กวัดหลายคนกุลีกุจอทำตามที่หลวงตาบอกหลังจากที่รู้เรื่องจากทั้ง4คนแล้ว
โยมพี่เกิบว่าเดี๋ยวแกจะมาเปลี่ยนกระเบื้องหลังคาให้พรุ่งนี้ครับหลวงพ่อ
พระป๋องรายงานหลวงตาอ่วมหลังจากเกิบมาดูความเสียหายตอนสายๆแล้ว
หลวงตาอ่วมยิ้มน้อยๆตามปกติ
ก็แค่ลมมันพัดแรงไปหน่อย กิ่งไม้อะไรมันก็หักโค่นลงมาได้ทั้งนั้น อย่าว่าแต่กิ่งมะม่วงข้างศาลาเลย บ้านเราก็เป็นแบบนี้อยู่แล้วนี่นา จริงไหม
ทุกคนพยักหน้ารับกับคำพูดของหลวงตาอ่วม
เอาล่ะ เออ มากันครบแล้วนี่ ว่าไงมาลีหมอเต้อ ขอบใจนะที่อุตส่าห์มาช่วยตรวจสุขภาพข้าถึงที่นี่ จริงๆแล้วข้าไปที่โรงพยาบาลเองก็ได้นะ ข้ายังไหว
ไม่เป็นไรครับหลวงพ่อ ผมเต็มใจ อีกอย่างผมกับมาลีก็จะได้แวะมากราบพระกราบหลวงปู่ด้วยน่ะครับ
เสียดายนะที่โยมพี่กำนันไม่ได้มาด้วย
เห็นว่าลูกหลานพาพ่อกำนันไปเที่ยวน่ะครับ หลายวันอยู่
หลวงตาอ่วมพยักหน้า ยิ้มน้อยๆแล้วเอ่ยถามต่อ
นี่จะค้างกันกี่วันล่ะ
ก็ว่าสัก2วันครับ งานที่โรงพยาบาลยุ่งอยู่ครับ
หลวงตาพยักหน้ารับ
มีธุระอะไรก็รีบไปจัดการก่อนเถอะนะ พรุ่งนี้วันอาทิตย์อย่าลืมมาทำบุญฟังเทศน์กันล่ะ
หมอเต้อ มาลีและชบากราบลาหลวงตาแล้วเดินออกไป มีบอยตามไปส่ง
เรียบร้อยแล้วบอยก็กลับเข้ามาที่ศาลาอีกรอบ
สีหน้าเหมือนมีอะไรติดค้างในใจ
...
บอยเข้ามานั่งในศาลา
มองหน้าหลวงตาแล้วเหมือนมีอะไรจะถาม
หลวงตามองกลับ
แล้วอมยิ้มน้อยๆเหมือนรู้ทันความคิดของบอย
...
บอยหยุดชะงักไปชั่วครู่
นั่งนิ่งเหมือนคิดอะไรอยู่
แล้วก็พลันเปลี่ยนใจก้มตัวลงกราบลาหลวงตาอ่วมที่มองกลับมาพร้อมรอยยิ้ม
บอยยิ้มตอบหลวงตาอ่วม
แววตาบอยเหมือนจะเข้าใจอะไรรางๆได้
...
บอยเดินยิ้มกลับออกไปพร้อมพระป๋องที่เดินไปส่ง ทิ้งให้มาร์ตินนั่งคุยอยู่กับหลวงตาบนศาลาต่อไป
และยังคงยิ้มต่อไปขณะขับรถกลับบ้านแม่ตัวเอง
...
ค่ำแล้ว
เสียงโทรศัพท์มือถือหลวงตาอ่วมดังขึ้น
ปลายสายคือกำนันคบ
เสียงพูดคุยเป็นกันเอง สบายๆ
เหมือนเคยตามปกติ
...
พระป๋อง บอยและมาร์ตินนั่งล้อมวงอยู่ที่ศาลาในยามค่ำ
จับกลุ่มนั่งคุยกันไปตามประสาเพื่อนเก่าและเพื่อนใหม่
ตกลงคุณโยมทั้งสองจะค้างที่วัดนี่ใช่ไหม? อาตมาจะได้ให้เด็กวัดไปเตรียมที่หลับที่นอนไว้ให้
เสียงพระป๋องเอ่ยถาม
เออ ว่าจะกลับมาเป็นเด็กวัดกินข้าวก้นบาตรอีกรอบว่ะพระป๋อง
ส่วนผมว่าจะลองเป็นเด็กวัดมือใหม่ด้วยคนครับ
เสียงหัวเราะครืนใหญ่บนศาลา
และเงียบไปเมื่อได้เวลาพักผ่อน
...
แสงสว่างจากรีสอร์ทไม่ได้รบกวนอะไรมากนัก
มีเพียงแต่เสียงแมวหมาร้องหอนรับกันเป็นทอดๆ
ดวงจันทร์เว้าแหว่งลอยอยู่สูง
...
ทุกอย่างยังคงดำเนินต่อไปตามปกติ
เหมือนเมื่อก่อนที่เคยเป็นมา...
...
...
...
ตอนที่1
ตอนที่2
ตอนที่3
ตอนที่4
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
